Wyrok NSA z 23 marca 2005 r., OSK 1221/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 marca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Mieczysława N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2004 r. sygn. akt IV SAB 22/03

Sprawa

w sprawie ze skargi Mieczysława N. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2003 r. sygn. akt IV SAB 22/03 w sprawie ze skargi na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie wydania orzeczenia o zwrocie majątku rodowego, przyznania kwoty wyrównawczej za poniesione straty w związku z opieszałością organu oraz zabezpieczenia dóbr przed bezprawną grabieżą postanawia 1)oddalić skargę kasacyjną 2)zasądzić od Skarbu Państwa – Naczelnego Sądu Administracyjnego – na rzecz radcy prawnego Tomasza C. 180 zł /sto osiemdziesiąt/ tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.), Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Leszek Włoskiewicz
Łukasz Celiński protokolant

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30.03.2004 r. IV SAB 22/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek Mieczysława N. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3.10.2003 r. IV SAB 22/03, którym została odrzucona skarga Mieczysława N. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Odrzucając skargę o wznowienie postępowania, Sąd stwierdził, że Mieczysław N. nie wykazał istnienia żadnych przesłanek określonych w art. 270-285 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ zwaną dalej "p.p.s.a.", uzasadniających wznowienie postępowania, gdyż przedstawione zaświadczenie Instytutu Pamięci Narodowej stwierdzające, że jest on osobą pokrzywdzoną i korespondencja z organami administracji nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania.

Skargę kasacyjną na to postanowienie wniósł Mieczysław N., reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, domagając się uchylenia postanowienia w całości i zarzucając naruszenie art. 273 par. 2 oraz art. 280 par. 1 p.p.s.a., które mogło mieć wplyw na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zarówno w piśmie z dnia 28.11.2003 r. /wniosek o wznowienie postępowania/ oraz pismach uzupełniających z dnia 31.12.2003 r. i z dnia 15.03.2004 r. skarżący wykazał okoliczności faktyczne, które mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania, a z których nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu i wobec tego zarzut nie wskazania podstawy wznowienia, o której mowa w art. 273 par. 2 p.p.s.a., jest nieuzasadniony. Sąd odrzucając wniosek naruszył art. 273 par. 2 oraz art. 280 par. 1 p.p.s.a., a odrzucenie spowodowało brak merytorycznego rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy - skonkludowano.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Skarga o wznowienie postępowania, aby mogła wywołać skutek polegający na wznowieniu postępowania sądowego, musi odpowiadać określonym wymogom, o których mowa w art. 280 par. 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd na posiedzeniu niejawnym bada czy jest ona wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Oznacza to, że badanie sądu jest czysto formalne i w związku z tym skarga o wznowienie postępowania powinna spełniać łącznie dwie przesłanki formalne, a to być wniesiona w terminie, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. i przytaczać ustawową podstawę wznowienia, wskazaną w art. 271-273, tj. wymieniać któryś z tych przepisów. Nie spełnienie którejś z tych przesłanek powoduje, że Sąd, na posiedzeniu niejawnym, odrzuci skargę o wznowienie postępowania.

W niniejszej sprawie, jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, skarżący nie przytoczył żadnej z ustawowych podstaw wznowienia postępowania. Wskazanie tej podstawy nastąpiło w istocie dopiero w skardze kasacyjnej, z której wynika, że chodziło o art. 273 par. 2 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego przepis ten został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszony, bowiem stanowił on podstawę wznowienia, a Sąd tego nie dostrzegł. Otóż, jak powiedziano wyżej, to wnoszący skargę o wznowienie postępowania sądowego powinien przytoczyć jej podstawę poprzez wymienienie konkretnego przepisu, a nie sąd domyślać się, o którą ustawową podstawę chodzi. Art. 280 par. 1 p.p.s.a. takiego uprawnienia Sądowi nie daje. Wprost przeciwnie, nakazuje odrzucić skargę w razie nie przytoczenia podstaw. Z tych przyczyn zaskarżonemu rozstrzygnięciu Wojewódzkiego Sądu nie można zarzucić naruszenia prawa.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz par. 15 w zw. z par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1329 ze zm./.