Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 12 lutego 2004 r. II SA/Ka 3403/01 oddalił skargę Tadeusza C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 listopada 2001 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia 3 października 2001 r. (...) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia 23 kwietnia 1996 r. (...) o rozgraniczeniu nieruchomości stanowiącej działki nr 2092/3, 2092/4, 2094/3, 2094/7 i 2094/8 - położone w B. i będące własnością Tadeusza C. i Danuty C. - z nieruchomościami sąsiednimi.
Sąd podzielił stanowisko organu nadzoru, że nie zachodzą określone w art. 156 par. 1 pkt 2 i 3 Kpa przyczyny nieważności, w szczególności nie może być mowy, ani o rażącym naruszeniu art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 30 poz. 163 ze zm./ - gdyż podnoszony przez skarżącego zarzut sfałszowania protokołu z czynności ustalenia przebiegu granic mógłby być rozpatrywany wyłącznie w odrębnym postępowaniu wznowieniowym, - ani o tożsamości sprawy rozstrzygniętej decyzją z 1996 r. ze sprawę rozstrzygniętą decyzją Naczelnika Gminy B. z dnia 20 marca 1989 r. (...), zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości, mającą więc inny przedmiot i inny krąg podmiotów, czy też z decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia 28 lutego 1995 r. (...), której przedmiotem wprawdzie było wytyczenie granic nieruchomości skarżącego, lecz tylko zewnętrznych i od strony zachodniej, nie zaś od strony wschodniej i południowej, jak w decyzji z 1996 r.
Wnosząc skargę kasacyjną Tadeusz C. zarzucił:
"1. naruszenie prawa formalnego, a to art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wobec nie uchylenia decyzji będącej przedmiotem rozpoznawanej skargi, pomimo istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności tej decyzji z art. 156 Kpa; art. 156 Kpa przez stwierdzenie iż oparcie decyzji na protokole rozgraniczeniowym niezgodnym z rzeczywistym stanem rzeczy a w szczególności nieodpowiadającemu dokonanej czynności przez wskazanie nieprawdziwych danych osoby faktycznie dokonującej czynności nie stanowi rażącego naruszenia prawa a wyłącznie przesłankę dla wznowienia postępowania która nie jest konkurencyjna dla stwierdzenia nieważności decyzji z tej przyczyny.
- naruszenie prawa materialnego, a to ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz., ust. nr 30 poz. 163 ze zm./ w stanie prawnym obowiązującym w dn. 23 kwietnia 1996 r. przez stwierdzenie, iż decyzja rozgraniczeniowa nie uchybia unormowaniom tejże ustawy".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że nie można podzielić poglądu, aby nie zachodziła przyczyna nieważności określona w art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa ponieważ "w warunkach gdy sprawa dotyczy choćby częściowo tegoż samego przedmiotu i tych samych podmiotów co do których nastąpiło już prawomocne rozstrzygnięcie uznać należy jako rozstrzygnięcie sprawy w sprawie tożsamej z uprzednio rozstrzygniętą"; i nie można także podzielić poglądu, aby decyzja rozgraniczeniowa z 1996 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż stwierdzając istnienie przyczyn prowadzących do wznowienia postępowania rozgraniczeniowego sąd "niewątpliwie stwierdza tym samym, że decyzja taka jest decyzją rażąco naruszającą prawo".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono w szczególności, że - jeżeli protokół rozgraniczeniowy nie odzwierciedla prawidłowego przebiegu czynności, "to oczywistym jest, iż decyzja rozgraniczeniowa została wydana w oparciu o czynność stanowiącą naruszenie prawa i to rażące", i doszło naruszenie art. 31 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, istniała więc przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Jeżeli nawet pominąć, że podstawy kasacyjne przytoczono nazbyt ogólnie, aby można je było ocenić - gdyż nie wskazano który przepis, czy to art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy też art. 156 Kpa, czy wreszcie Prawa geodezyjnego i kartograficznego, został naruszony - jednak nie sposób podzielić poglądu iż - w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa - sprawą już poprzednio rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną jest także sprawa tylko w części dotyczącą tego samego przedmiotu i tych samych podmiotów, zatem nie ta sama, lecz poniekąd podobna.
Nietrafne jest również przekonanie, że prowadzące do wznowienia postępowania administracyjnego przyczyny daje się przedstawić jako rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 par. 1 pkt 2 in fine Kpa.
Wznowienie bowiem oraz stwierdzenie nieważności są odrębnymi instytucjami o odmiennym celu i charakterze prawnym, z których pierwsza służy usuwaniu wad postępowania administracyjnego, natomiast druga usuwaniu z obrotu prawnego wadliwych decyzji administracyjnych; nie można więc wady decyzji - w istocie wady samego rozstrzygnięcia - dowodzić powołując się na wady postępowania.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.