Wyrok NSA z 16 marca 2005 r., OSK 1235/04

Sąd

OSK 1235/04 POSTANOWIENIE Dnia 16 marca 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ośrodka Pomocy Społecznej w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 12 lipca 2004 r., sygn. akt II SA/Op 167/04 o odrzuceniu skargi Burmistrza O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 24 marca 2004 r., (...) w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Skład

Sędzia NSA Jan Paweł Tarno przewodniczący

Uzasadnienie

OSK 1235/04

Postanowieniem z dnia 12 lipca 2004 r., II SA/Op 167/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę Burmistrza O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 24 marca 2004 r., (...), w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że skargę wniósł Burmistrz O., a więc organ administracji, który wydał decyzję w pierwszej instancji. To zaś przesądza o niedopuszczalności skargi, ponieważ nie jest on podmiotem, któremu przysługuje legitymacja skargowa stosownie do art. 50 par. 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Od tego postanowienia złożył skargę kasacyjną Ośrodek Pomocy Społecznej w O. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 50 par. 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Wskazując na powyższe uchybienie Ośrodek Pomocy Społecznej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania od strony przeciwnej.

W uzasadnieniu swej skargi Ośrodek podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu bezprawnie uznał, że skargę wniósł Burmistrz O., podczas gdy w rzeczywistości została ona wniesiona przez Ośrodek Pomocy Społecznej w O. Po drugie zaś stwierdził, że art. 50 par. 1 p.p.s.a. nie przesądza o braku możliwości wniesienia skargi przez organ, który wydał decyzję w I instancji. Przepis ten bowiem upoważnia do wniesienia skargi każdego, "kto ma w tym interes sprawy". Zaś Ośrodek Pomocy Społecznej, a więc podmiot, który faktycznie wniósł skargę ma niewątpliwie interes sprawy w ustaleniu, czy stronie przysługuje dodatek mieszkaniowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Charakter prawny skargi kasacyjnej jest odmienny zarówno w porównaniu ze skargą wnoszoną do sądu administracyjnego, jak i z funkcjonującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym do 31 grudnia 2003 r. rewizją nadzwyczajną. Istotną cechą, postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej jest związanie sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej, o czym stanowi art. 183 p.p.s.a. Oznacza to związanie zarówno wnioskami skargi kasacyjnej, jak i jej podstawami. Zasada ta wyznacza kierunki badania zaskarżonego orzeczenia przytoczonymi podstawami. NSA nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżonego orzeczenia lub postępowania przed sądem I instancji i musi ograniczyć się wyłącznie do weryfikacji zarzutów sformułowanych przez wnoszącego skargę kasacyjną. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania - wyr. NSA z 6.07.2004 r., FSK 192/04 - ONSAiWSA 2004 Nr 3 poz. 68.

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesiony w niej zarzut został oparty na podstawie kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., o czym świadczy użyty w skardze kasacyjnej zwrot "poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie". Natomiast dotyczy on naruszenia art. 50 par. 1 p.p.s.a., a więc przepisu postępowania. Naruszenie przepisów postępowania może mieć - co prawda - taką samą postać jak naruszenie prawa materialnego. Jednakże stanowi ono podstawę kasacyjną o tyle, o ile uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy. W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy - por. wyrok NSA z 1.06.2004 r., GSK 73/04 - Monitor Prawniczy 2004 nr 14 s. 632.

Wnoszący skargę kasacyjną nie sformułował tego zarzutu, /że naruszenie art. 50 par. 1 p.p.s.a. przez WSA w Opolu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy/ ani w podstawie kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny - będąc związany jej granicami - nie mógł oceniać trafności podniesionego w skardze zarzutu wedle kryteriów wskazanych w art. 174 pkt 1, ponieważ mógłby on to uczynić wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2.

Z tych względów, działając na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną należało oddalić.