Uzasadnienie
OSK 1255/04
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J. D., na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia 14 stycznia 2004 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą zmiany lub uchylenia w trybie art. 154 § 1 i 2 kpa, decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łomży z dnia 25.10.2002 r., odmawiającej uznania występujących u w/w schorzeń za chorobę zawodową.
W uzasadnieniu wyroku sąd podkreślił, że postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie jest postępowaniem nadzwyczajnym. Możliwość umorzenia ostatecznej decyzji w trybie art. 154 § 1 kpa zachodzi wówczas jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes trony. Dołączona do wniosku z dnia 29 lipca 2003 r. – nowa dokumentacja medyczna nie zmieniła istotnych elementów stanowiących podstawę poprzednio wydanej decyzji ostatecznej, skontrolowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 maja 2003 r. Nie została bowiem wydana przez uprawnione do wydawania tego rodzaju orzeczeń placówki medyczne. Przychodnia Chorób Zawodowych Podlaskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Białymstoku – po zapoznaniu się z przedstawioną przez skarżącą nową dokumentacją lekarską stwierdziła, że nie ma ona znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy stwierdzenia choroby zawodowej. Podkreśliła też, że dokumenty medyczne wydane zostały przez jednostki nie uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych.
W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej J. D. wnosząc o uchylenie wyroku sądu podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego tj." art. 7 kpa przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy" sprowadzającego się do "odstąpienia od zasięgnięcia opinii w zakresie schorzenia skarżącej przez biegłych z Instytutu Medycyny Wiejskiej w Lublinie (...)".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła, że wobec dołączenia do wniosku z lipca 2003 r. nowej dokumentacji lekarskiej, należało w myśl postanowień art. 7 kpa dążyć do zweryfikowania stanu zdrowia oraz etiologii schorzeń.
Odpowiadając na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Białymstoku wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do brzmienia art. 183 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc jedynie pod rozwagę nieważność postępowania wynikającą z wystąpienia przynajmniej jednej spośród sześciu przesłanek określonych w § 2 tego artykułu. Oznacza to, że sąd ten związany jest podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej i rola jego ogranicza się wyłącznie do weryfikacji zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw zaskarżenia. Nie może więc badać zgodności zaskarżonego wyroku z przepisami prawa nie wymienionymi w skardze kasacyjnej.
Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna wskazując jako podstawę skargi art. 174 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ogranicza się wyłącznie do podniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 kpa przez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy polegającego na odstąpieniu od zasięgnięcia opinii odnośnie zdrowia skarżącej Instytutu Medycyny Wiejskiej w Lublinie.
Przedstawiony wyżej zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku z następujących przyczyn.
Kwestionowany w skardze kasacyjnej wyrok sądu wydany został w dniu 17.06.2004 r., a więc w okresie kiedy obowiązywała sąd procedura uregulowana przepisami obowiązującej od dnia 1.01.2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ma to ten skutek, że podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, skarżący winien wskazać właściwy przepis wymienionej wyżej ustawy, który jego zdaniem został naruszony. Kontrola kasacyjna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego wyłącznie przez sąd a nie organy administracyjne. Skarga kasacyjna musi więc zawierać zarzuty skierowane przeciwko wyrokowi (por. wyrok NSA z dnia 19.05.04. – F.S.K.80/04 – ONSAiWSA Nr 1/2004 poz.12). Tymczasem w skardze podniesiono zarzut naruszenia art.7 kpa, który to przepis dotyczy etapu postępowania administracyjnego a nie sądowego.
W przypadku uznania przez skarżącą, że sąd nie dostrzegł uchybień popełnionych przez organy prowadzące postępowanie administracyjne, mających istotny wpływ na wynik sprawy, mogła ona zarzucić sądowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Takiego zarzutu jednak skarżąca nie sformułowała.
Już tylko ubocznie należy zauważyć, że podstawę prawną niniejszej sprawy stanowił art. 154 kpa przewidujący możliwość uchylenia lub zmiany przez organy administracyjne decyzji ostatecznej jeżeli przemawiają za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zgodzić należy się ze stanowiskiem sądu, w którym podzielił on pogląd organów administracyjnych, że przytoczone przez stronę okoliczności oraz podniesione zarzuty nie mają żadnego znaczenia dla oceny czy w danej sprawie interes społeczny czy słuszny interes strony przemawiają za uchyleniem bądź zmianą decyzji dotychczasowej.
Reasumując stwierdzić należy, że zgłoszenie w skardze kasacyjnej wyłącznie zarzutu naruszenia przepisu postępowania administracyjnego tj. art. 7 kpa, który nie był przez sąd stosowany, powoduje, że nie można uznać go za uzasadniony, wobec czego skarga kasacyjna na zas. art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – podlega oddaleniu.