Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę S. L. na uchwałę Rady Miejskiej w Rawie Mazowieckiej z dnia 30.06.2003 r. Nr VIII/65/03 – w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Rawa Mazowiecka.
W uzasadnieniu wyroku sąd wyjaśnił, że uchwałą z dnia 29 sierpnia 2002 r. Rada Miasta Rawa Mazowiecka uchwaliła przystąpienie do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania Miasta Rawa Mazowiecka.
W projekcie zmiany planu uwzględniono wniosek złożony przez S. L., dotyczący zmiany przeznaczenia jego działki w związku z planowaną budową myjni samochodowej, parkingu i pawilonu handlowego.
Burmistrz Miasta Rawa Mazowiecka w związku ze zgłoszonymi przez mieszkańców protestami uwzględnił zgłoszone przez nich zarzuty. Następnie uchwałą z dnia 30.06.2003 r. Rada Miasta Rawa Mazowiecka uchwaliła zmiany planu zagospodarowania przestrzennego miasta Rawy Mazowieckiej nie uwzględniając propozycji zmian tego planu, dotyczących działki nr [...].
W dniu 15.12.2003 r. S. L. wezwał Radę Miasta Rawa Mazowiecka do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego w/w uchwałą, poprzez pominięcie "sprawy zmiany warunków zagospodarowania terenu na którym położona jest jego nieruchomość, mimo, że wyłożony projekt przewidywał możliwość zabudowy tej nieruchomości i zrealizowanie na niej myjni samochodowej".
Uchwałą z dnia 27.01.2004 r. Rada Miasta odmówiła uwzględnienia przedstawionego wyżej wezwania.
W złożonej w trybie art., 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, skardze do sądu S. L. podniósł zarzut naruszenia art. 12, 18, 24 pkt 3 i 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
W ocenie sądu żaden z przytoczonych wyżej przepisów nie został naruszony.
Art. 12 cyt. ustawy dotyczy wydawania uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego. Złożenie w trybie w/w przepisu wniosku nie rodzi dla wnioskodawcy żadnych uprawnień w zakresie żądania jego realizacji. Na radzie nie ciąży więc obowiązek podejmowania uchwał odnośnie każdego zgłoszonego wniosku.
Nie został także naruszony art. 18 cyt. ustawy. Zarząd i Burmistrz Miasta "dokonali wszystkich czynności zgodnie z treścią w/w przepisu. Burmistrz stosownie do brzmienia art. 18 ust. 2 pkt 8 cyt. ustawy rozpatruje zgłoszone protesty i zarzuty i przedstawia radzie gminy protesty i zarzuty nie uwzględnione w projekcie planu. Skoro więc zarzuty mieszkańców zostały uwzględnione już przez Burmistrza Miasta Rawa Mazowiecka, nie zachodziła potrzeba podejmowania przez Radę Miasta uchwał w trybie art.24 pkt 3 cyt. ustawy.
Odnośnie naruszenia art. 254 cyt. ustawy – sąd wyjaśnił, że jedynie w przypadku gdy rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym projekcie, w tym także w wyniku uwzględnienia przez nią protestów i zarzutów – ponawia się czynności, o których mowa w art. 18 ust.2 wyłącznie w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian.
W niniejszej sprawie wobec uwzględnienia zarzutów przez Zarząd tego rodzaju sytuacja nie zachodziła.
W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej S. L. wnosząc o jego uchylenie, zaskarżonemu wyrokowi zarzucił "naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, a mianowicie naruszenie przepisów art. 18 ust.2 pkt 8, art. 24 ust.1 i art. 25 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym".
W uzasadnieniu w/w skargi podniesiono, że art. 18 ust.2 pkt 8 i 24 ust.1 cyt. ustawy zostały naruszone ponieważ "Burmistrz Miasta uwzględniając zarzuty pominął fakt częściowego cofnięcia wniosku o zmianę planu, błędnie zakwalifikował protesty jako zarzuty oraz bezzasadnie je uwzględnił".
Z kolei art. 25 cyt. ustawy został przez sąd naruszony gdyż "Rada Gminy pomimo dokonania zmian w projekcie planu w wyniku uwzględnienia wniosków, protestów i zarzutów, nie ponowiła czynności, o których mowa w art. 18 ust.7 cyt. ustawy".
W odpowiedni na skargę kasacyjną Rada Miasta Rawa Mazowiecka wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania sądowego. Oznacza to, że sąd kasacyjny związany jest podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej i rola jego ogranicza się do weryfikacji zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, w ramach powołanych podstaw zaskarżenia. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i wymogi, które winna spełniać określone zostały w art. 176 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Między innymi w skardze kasacyjnej należy przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem. Nie wystarczy jednakże samo przytoczenie przepisu ustawy stanowiącego podstawę kasacji. Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy kasacyjnej jest wskazanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu prawa i jak zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną winien być on rozumiany i stosowany.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię nie spełnia przedstawionych wyżej wymogów.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest uchwalenie przez Radę Miasta Rawa Mazowiecka zmian do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Rawa Mazowiecka. Kwestionowana przez wnoszącego skargę kasacyjną uchwała Rady Miasta Rawy Mazowieckiej Nr VIII/65 z dnia 30.06.2003 r. wydana została w oparciu o przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym a także przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, regulujące procedurę sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię skarżący wskazał art. 18 ust.2 pkt 8, 24 ust.1 i 25 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, z tym, że nie podał na czym polegać ma błędna wykładnia przez sąd w/w przepisów. Przypomnieć w tym miejscu należy, że naruszenie prawa materialnego przejawiające się w jego błędnej wykładni polega na mylnym rozumieniu a więc wadliwej interpretacji treści normy prawnej wynikającej z przepisu objętego zarzutem naruszenia. Obowiązkiem autora skargi było zatem wykazanie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na czym polega wadliwa interpretacja przez sąd wskazanych wyżej przepisów. Uzasadnienie skargi kasacyjnej pozbawione jest jakichkolwiek stwierdzeń na ten temat.
W tej sytuacji przedstawiony wyżej zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku.
Już tylko ubocznie należy zauważyć, że nawet gdyby przyjąć wbrew wyraźnie sformułowanemu zarzutowi, iż autor skargi kasacyjnej miał na uwadze naruszenie w/w przepisów przez niewłaściwe ich zastosowanie czy też nie zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa) to również brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwiłby sądowi kontrolę także i tego zarzutu. Nie jest rzeczą sądu kasacyjnego doszukiwanie się intencji autora skargi kasacyjnej, która winna być sporządzona w sposób precyzyjny i respektujący wymogi określone w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych na podstawie art. 184 cyt. ustawy skargę oddalił.