Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 maja 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 328/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. i F. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2001 r. ([...]), utrzymującą w mocy decyzję z dnia 11 października 2000 r. ([...]), którą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., nakazał M. i F. G. rozebranie samowolnie wykonanego obiektu budowlanego o wymiarach 6,60x3,50 m, pełniącego funkcję letniskową o konstrukcji drewnianej, oraz tarasu o wymiarach 3,00x2,40 m wraz z zadaszeniem nadtarasowym na słupkach drewnianych, zlokalizowanych na działce [...] w miejscowości [...].
Jak wynika z ustaleń organów nadzoru budowlanego przedmiotowy domek letniskowy wraz z tarasem został wybudowany w 1956 r., bez wymaganego prawem pozwolenia. W 1977 r. w stosunku do tego obiektu, jak i innych na tym terenie, było prowadzone postępowanie administracyjne, w wyniku którego wydano decyzje nakazujące rozbiórkę, lecz po złożeniu odwołań organ drugiej instancji uchylił decyzje i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wskazano wówczas inwestorom możliwość uzyskania decyzji o czasowej legalizacji tych obiektów pod pewnymi warunkami. Jednak decyzją Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa i Skupu w Gdańsku z dnia 8 września 1978 r. odmówiono udzielenia zezwolenia na przeznaczenie gruntów leśnych należących do M. R. na cele rekreacyjne, co stanowiło jeden z warunków. Domek letniskowy wraz z tarasem, których nakazano rozbiórkę, znajduje się na terenie leśnym, oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem RL.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z dnia 26 maja 2004 r. między innymi wskazał na następujące okoliczności sprawy. Biorąc pod uwagę datę budowy obiektu, w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlanego. W dacie realizacji spornego domku letniskowego z tarasem obowiązywało rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli oraz dekret z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju. W świetle powyższych przepisów nie ulega wątpliwości, że na realizację przedmiotowego obiektu budowlanego wymagane było uzyskanie pozwolenia, które musiało być zgodne z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dopuszczających realizację na ściśle określonym terenie obiektów budowlanych.
Skoro przedmiotowy obiekt wzniesiono bez wymaganego pozwolenia na budowę i to na terenie leśnym, gdzie budowa takich obiektów jest niedopuszczalna, organ był zobowiązany do wydania decyzji o nakazie rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Decyzja o nakazie rozbiórki może być skierowana do inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu.
W skardze kasacyjnej na powyższy wyrok pełnomocnik M. i F. G. adwokat J. K. zarzuca, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), powołanej dalej jako ppsa, naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Wskazując na powyższą podstawę, wnosi o uchylenie zaskarżanego wyroku oraz decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżących, odwołuje się do innych przypadków wydania decyzji nakazujących rozbiórki domków letniskowych w miejscowości [...]. W jednym z przypadków takich organ drugiej instancji uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie, gdyż ustalił, że poprzedni właściciel obiektu "uzyskał od Naczelnika Gminy w Karsinie w 1981 r. zgodę na czasowe (do czasu dojścia drzewostanu do wieku rębności) zlokalizowanie przedmiotowego domku w starszym drzewostanie z warunkiem, że po upływie tego terminu należy obiekt rozebrać". Zdaniem pełnomocnika, z uzasadnienia decyzji z dnia 29 grudnia 1987 r. wynika, że "M. R. uzyskał decyzję legalizującą zabudowę jego gruntów leśnych domkami letniskowymi"" z czego należy domniemywać, że decyzja ta nie pozwalałaby na wydanie nakazów rozbiórki spornych domków letniskowych w trybie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzut skargi kasacyjnej nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia przepisu prawa materialnego – art. 174 pkt 1 ppsa. Pełnomocnik skarżącego zarzucając naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, nie wykazał w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na czym miałoby polegać naruszenie tego przepisu. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w żaden sposób nie nawiązuje do postawionego zarzutu, ani też nie wskazuje na inne naruszenia prawa, które zostały spowodowane zaskarżonym wyrokiem.
Okoliczności opisywane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, odwołujące się do innych spraw związanych z nielegalną budową obiektów letniskowych na terenie miejscowości [...] i wydawanych w tych sprawach decyzji administracyjnych, nie mają związku z tą sprawą.
Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 ppsa, jest związany granicami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś może tylko brać pod uwagę przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 tego przepisu. W ocenie Sądu zaskarżany wyrok odpowiada prawu.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł, jak w sentencji.