Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 maja 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 4748/02 oddalił skargę J. L. i A. T.-L. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 17 października 2002 r. [...] w przedmiocie zezwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, iż Burmistrz Gminy Warszawa-Wilanów decyzją z dnia 16 lipca 2002 ar. na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zezwoli C. C. na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, zlokalizowanego na terenie działki nr ew. [...] przy ul. Królowej Marysieńki w Warszawie mając na uwadze, że wprawdzie inwestorka odstąpiła od zatwierdzonej dokumentacji budowlanej, jednakże od zakończenia budowy upłynęło 5 lat /art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego/, co zostało ustalone na podstawie oświadczenia projektanta, inspektora nadzoru oraz właściciela sąsiedniej nieruchomości, jak też nie występuje sprzeczność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co powoduje, iż zgodne z prawem jest wydanie pozytywnej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Organ odwoławczy - Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy tą decyzję mając na uwadze, iż inwestorzy przedłożyli przy wniosku o pozwolenie na użytkowanie wszystkie dokumenty wymagane art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego a wydanie decyzji poprzedziło protokolarne sprawdzenie na miejscu budowy.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli J. L. i A. T.-L. podnosząc, że naruszony został art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że garaż został wybudowany w 1994 r. jak też uznanie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy garaż został wybudowany w ostrej granicy z działką n [...] bez zgody jej właściciela.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest niezasadna. Datę powstania garażu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę ustalono na podstawie oświadczeń świadków, którzy podali, że był on budowany równolegle z budynkiem mieszkalnym, co potwierdzają zapisy w dzienniku budowy.
Upływ 5 lat od zakończenia budowy i zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w ocenie Sądu wyklucza możliwość nakazania rozbiórki obiektu. Usytuowanie obiektu w ostrej granicy działki nie przesądza wbrew twierdzeniu skarżących, o niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który nie określa warunków usytuowania budynków, w tym ich odległości od granicy działek sąsiednich.
W skardze kasacyjnej wniesionej przez A. T.-L. i J. L. reprezentowanych przez adwokata M. G. zaskarża się powyższy wyrok w całości oraz zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
1/ art. 3 (1 w związku z art. 106 (3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej ppsa, wobec przeprowadzenia postępowania dowodowego "w zakresie zapisów w dzienniku budowy na okoliczność stanu faktycznego w odniesieniu do terminu zakończenia budowy garażu, pomimo że przeprowadzenie takiego dowodu nie było dopuszczalne z uwagi na fakt, że nie wyjaśniał on istniejących wątpliwości, a ich wyjaśnienie wiązałoby się z koniecznością przedłużenia postępowania w sprawie", 2/ art. 145 (1 pkt 1 lit. c ppsa w związku z art. 77 (1 kpa poprzez oddalenie skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego, pomimo "naruszenia zasady swobodnej oceny dowodu w postaci dziennika budowy, która polegała w szczególności na nie ustosunkowaniu się przez organy obu instancji do zmiany oceny znaczenia dowodu w postaci dziennika budowy w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się wadliwość oceny dokonanej w kwestii daty zakończenia budowy garażu, a zwłaszcza ustaleń dokonanych w tym zakresie przez Sąd I instancji, wbrew temu, co wynikało z decyzji organu odwoławczego. Istnieją rozbieżności "w zakresie zapisów w dzienniku budowy", co jest istotne, bowiem w razie stwierdzenia, że "został podrobiony", stanowiłoby to podstawę do wznowienia postępowania sądowo-administracyjnego, jak również postępowania administracyjnego.
W piśmie procesowym inwestora, C. C. z dnia 13 kwietnia 2004 r. wnosi się o oddalenie skargi kasacyjnej podnosząc, iż zarzuty nie zostały właściwie sformułowane a ponadto są nieusprawiedliwiony, bowiem Sąd I instancji oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji w kwestii terminu zakończenia budowy przedmiotowego obiektu nie dopuścił nowego dowodu z dziennika budowy, lecz oparł się na szeregu dowodach a w tym na treści dziennika budowy, zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym. Poza tym w protokole z rozprawy przed Sądem I instancji podano, że strona skarżąca przyznała fakt istnienia spornego obiektu już w 1997 r. W piśmie tym podkreśla się ponadto, że wnoszący skargę kasacyjną dążą do przedłużenia postępowania, podczas gdy nie można przyjąć za zasadne prowadzenia go tylko po to, aby trwało, bez konkretnego celu, jakiemu miałoby ono służyć.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik wnoszących skargę kasacyjną podjął próbę uściślenia zarzutów tej skargi, twierdząc, że zostały naruszone przepisy art. 3 (1 w zw. z art. 106 (3 ppsa ze względu na to, iż Sąd I instancji dopuścił jako nowy dowód dziennik budowy, podczas gdy było to niedopuszczalne, zaś zarzut naruszenia art. 145 (1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 77 (21 kpc wiąże się z tym poprzednim zarzutem.
Pełnomocnik uczestniczki postępowania – C. C. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
Stosownie do art. 175 (1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z (2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Nie jest przy tym dopuszczalne uzupełnienie lub uściślenie zarzutów po wniesieniu skargi kasacyjnej, lecz jedynie możliwe jest przytoczenie nowego uzasadnienia tej skargi /art. 183 (1 ppsa/.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana, a zwłaszcza powinna być sformułowana w sposób konkretny, jasny i zrozumiały.
W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie wskazuje się, iż podstawą skargi kasacyjnej jest naruszenie przepisów postępowania /art. 174 pkt 2 ppsa/ i podaje, iż naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, jednakże treść zarzutów nie została sformułowana w sposób umożliwiający ustalenie zakresu zaskarżenia.
Nie mogła odnieść rezultatu podjęta na rozprawie przez pełnomocnika wnoszących skargę kasacyjną próba doprecyzowania zarzutów, bowiem dopuszczalne jest jedynie przytaczanie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Przepisy natomiast nie dozwalają na podawanie nowych lub uzupełnianie podstaw kasacji ani też na ich doprecyzowanie.
Ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma przy tym możliwości we własnym zakresie dochodzenia jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną, oraz naruszenie jakich ewentualnie przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mógłby zarzucać.
Ubocznie tylko należy zauważyć, iż nawet gdyby podstawy skargi kasacyjnej zostały sformułowane w sposób prawidłowy, to jest jasny i wyraźny, to i tak skarga ta nie mogłaby być uwzględniona. Niezasadnie bowiem strona twierdzi, że treść dziennika budowy stanowiła w sprawie nowy, dopuszczony przez Sąd I instancji dowód. Zresztą w wywodach wnoszących skargę kasacyjną brak jest spójności, bowiem raz twierdzi się, że był to nowy dowód dopuszczony przez Sąd, drugim razem podaje, że Sąd z tego dowodu wyciągnął odmienne wnioski od tych, które przyjął organ wydający zaskarżoną decyzję. Nie budzi natomiast wątpliwości w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że prawidłowo Sąd I instancji na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych przyjął, że zaistniała określona w art. 49 Prawa budowlanego przesłanka, to jest upływ 5 lat od zakończenia budowy, wymagana do legalizacji obiektu w myśl art. 55 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.