Wyrok NSA z 2 marca 2005 r., OSK 1297/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 2 marca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Grzegorza K.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2004 r. sygn. akt I SA 2857/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz /spr./, Sędziowie NSA Izabella Kulig – Maciszewska, Zbigniew Rausz
Urszula Radziuk protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Grzegorza K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 24 listopada 2003 r. (...) w przedmiocie przyznania zasiłku celowego

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

OSK 1297/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2004 r. I SA 2857/03 oddalił skargę Grzegorza K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 24 listopada 2003 r. (...), utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia 24 stycznia 2003 r. (...) przyznającą zasiłek celowy w wysokości 70 zł na zakup żywności.

Skarżący jest osobą pozbawioną dochodu, lecz Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, uznając, że - w świetle ograniczonych środków, jakimi dysponował organ pomocy społecznej - decyzja zasiłkowa nie była dowolna i została podjęta w ramach obowiązującego porządku prawnego.

W skardze kasacyjnej Grzegorz K. zarzucił "naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 2004 r. o pomocy społecznej, poprzez przyjęcie, że skarżącemu należy się wyłącznie zasiłek w wysokości określonej uchwalonym przez gminę budżetem Ośrodka Pomocy Społecznej, podczas gdy z treści przepisów wynika, że skarżącemu należy się pomoc umożliwiająca życie w warunkach odpowiadających godności człowieka".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że "zasiłku w wysokości 70 zł z całą pewnością nie można uznać za zaspokojenie choćby minimalnych potrzeb obywatela" a wysokość zasiłku celowego powinna odpowiadać rzeczywistym potrzebom wnioskodawcy, i ograniczony budżet nie może usprawiedliwiać pozostawiania obywatela bez środków do życia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyrażono również przekonanie, że "nie jest nadużyciem prawa żądanie zasiłku w wysokości 461 zł.", tj. w wysokości obowiązującego kryterium dochodowego, powyżej którego świadczenia pieniężne z pomocy społecznej nie przysługują.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.

Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej /Dz.U. 1998 nr 64 poz. 414 ze zm./, "celem pomocy społecznej jest zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin oraz umożliwienie im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka", lecz - jak stanowi ust. 4 tej samej normy ustawowej - "potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej".

Skarżący nie ma żadnego dochodu i jego potrzeby odpowiadają celom pomocy społecznej, jednak- jak ustalono w sprawie, czego nie kwestionuje się w skardze kasacyjnej - nie odpowiadają możliwościom, cele zaś pomocy społecznej realizuje się w granicach posiadanych środków.

Nie doszło więc do naruszenia przytoczonego w skardze kasacyjnej przepisu.

O naruszeniu powołanego przepisu nie może być mowy również z tej przyczyny, że określenie celów pomocy społecznej nie rodzi roszczenia o przyznaniu pomocy w żądanej przez wnioskodawcę wysokości.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.