Uzasadnienie
OSK1305/04 2
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 20 maja 2004 r. uchylił decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 marca 2002 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. [...], stwierdzającą w - powołaniu na art. 162 § 1 pkt 1 kpa - wygaśnięcie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 11 grudnia 1990 r., nakazującej na podstawie art. 37 ust 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. – D. P. - rozbiórkę samowolnie wykonanych obiektów produkcyjno -magazynowych na działce przy ul. [...] w [...].
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że organy administracyjne orzekające w sprawie, nie wyjaśniły w sposób jednoznaczny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 162 § 1 pkt l kpa warunkujące wygaszenie ostatecznej decyzji administracyjnej nakazującej rozbiórkę obiektu, w szczególności zaś nie wyjaśniono, na czym miałby polegać interes społeczny, który rzekomo przemawia za wygaszeniem tej decyzji, a także nie wyjaśniono, dlaczego pominięty został zgłoszony przez T. L. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 13 listopada 1999 r. (a więc po wydaniu decyzji nakazującej rozbiórkę) o pozwoleniu na użytkowanie samowolnie wzniesionego obiektu.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyli D. i D. P. reprezentowani przez radcę prawnego J. P.. Jako podstawę kasacji wskazano naruszenie art. 162 § 1 pkt 1 kpa, poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że decyzja nakazująca rozbiórkę samowolnie wykonanych obiektów nie spełnia przesłanek do jej wygaszenia. Zdaniem autora skargi "ostateczna decyzja Urzędu Miasta z dnia 13 listopada 1991 r. (...) orzekająca o dopuszczeniu do użytkowania samowolnie
OSK1305/04 3 wybudowanych budynków, wydana na podstawie ówcześnie obowiązującego prawa budowlanego (ustawa z dnia 24 października 1974 r.) stanowiła dopuszczalną - w świetle prawa, legalizację samowoli budowlanej. Poprzedzająca ją ostateczna decyzja o nakazie rozbiórki jako bezprzedmiotowa i sprzeczna z interesem społecznym, nie powinna pozostawać w obrocie prawnym wobec czego stwierdzenie jej wygaśnięcia jest w pełni prawidłowe". Skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna wniesiona w sprawie niniejszej nie może być uwzględniona, ponieważ nie odpowiada wymogom określonym w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z tym przepisem, skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, a także wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
W myśl art. 174 pow. ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy przy tym wskazać, że zarzut naruszenia przepisów postępowania musi dotyczyć przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania administracyjnego.
Zarzuty podnoszone w podstawach kasacji muszą być bowiem skierowane-przeciwko wyrokowi Sądu, a nie przeciwko decyzji administracyjnej. Zarzut naruszenia przepisów postępowania musi więc wskazywać konkretny przepis
OSK1305/04 4 postępowania sądowoadministracyjnego, który - zdaniem skarżącego -naruszony został przez Sąd. Kwestionując wyrok Sądu uchylający decyzję administracyjną, skarżący mógł więc jako podstawę skargi kasacyjnej wskazać art. 145 § 1 pkt 1 lit.c - pow. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czego jednak nie dokonał. Z kolei przepis art. 183 pow. ustawy zastrzega, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego. Jeśli zatem nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 pow. ustawy (a w rozpoznawanej sprawie żadna z tych przesłanek nie występuje), to Sąd związany granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi przez wskazane w skardze podstawy kasacji - nie jest uprawniony do korygowania, uściślania czy uzupełniania wskazanych przez stronę podstaw kasacyjnych.
W sprawie niniejszej wyrok Sądu I instancji nie mógł naruszać art. 162 kpa, bowiem nie przesądził wyniku sprawy, a jedynie uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w związku ze stwierdzeniem, że sprawa nie została wyjaśniona w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie zgodne z prawem.
Ponieważ w skardze kasacyjnej nie zawarto zarzutu naruszenia przepisu, na którego podstawie dokonane zostało uchylenie decyzji - skargę tę należało oddalić na podstawie art. 184 pow. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.