Uzasadnienie
OSK 1306/04 U z a s a d n i e n i e
Wyrokiem z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 4666/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że decyzją z dnia 12 stycznia 1998 r. Kierownika Urzędu Rejonowego w Przysusze skarżący został zobowiązany na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm./ do opracowania inwentaryzacji z oceną techniczną budynku zrealizowanego z odstępstwami od pozwolenia na budowę oraz do zlikwidowania kolizji budynku z linią energetyczną w sposób uzgodniony z Rejonem Energetycznym w Końskich. Wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji inwestor złożył inwentaryzację budynku podnosząc, że poziom posadowienia budynku nie został zmieniony, lecz podniesiono tylko poziom posadzki piwnic o 50 cm, zaś wysokość budynku obniżono o 1 - 1,5 m ze względu na obecność linii energetycznej.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi decyzją z dnia 28 marca 2000 r. [...] odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji wskazując, że bezsporny jest fakt odstąpienia od pozwolenia na budowę, natomiast dokumentacja złożona przez inwestora nie wskazuje sposobu likwidacji kolizji z linią energetyczną. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji utrzymał ją w mocy decyzją z dnia 14 października 2002 r. przyznając, że odstępstwa od projektu nie są istotne, jednakże obiekt został zrealizowany z naruszeniem przepisu (4 ust. 2 obowiązującego w dniu 12.01.1998 r. zarządzenia Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 28 stycznia 1985 r. w sprawie szczegółowych wytycznych projektowania i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych w zakresie ochrony ludzi i środowiska przed oddziaływaniem pola elektromagnetycznego /M.P. Nr 3, poz. 24/.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji co do braku podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji podkreślając, że stosownie do art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w
OSK 1306/04 przepisach. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed upływem terminu określonego w art. 50 ust. 2 od wydania postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3. Sąd podzielił przy tym stanowisko organu w kwestii realizacji obiektu w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w § 4 ust. 2 cytowanego zarządzenia Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 28 stycznia 1985 r. wobec niezachowania minimalnej odległości między najbliższym przewodem linii energetycznej a krawędzią dachu, co powoduje, że zaistniała przesłanka do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a tym samym kwestionowana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad, skutkujących jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego w oparciu o art. 156 (1 kpa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z. S. reprezentowany przez adwokata Marka Koszka, zaskarżając wyrok w całości oraz zarzucając: naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy poprzez nie rozpoznanie wszystkich zarzutów zawartych w treści skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania /art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa/ oraz art. 156 kpa przez nie stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji z dnia 12 stycznia 1998 r. wydanej z rażącym naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej szeroko odniesiono się do obowiązku organu przeprowadzenia samodzielnego postępowania w celu ustalenia, czy określona decyzja jest dotknięta wadą wymienioną w art. 156 (1 kpa. Nie można też oceniać wykonywanych przez inwestora robót budowlanych jako odbiegających od przepisów prawa, skoro w dacie budowy legitymował się on pozwoleniem na budowę. Powołany w wyroku przepis cytowanego zarządzenia wymienia szereg odległości od linii elektroenergetycznej, a także dopuszcza odmienne odległości, więc nie ma mocy bezwzględnie obowiązującej. Ponadto przepis art. 51 Prawa budowlanego wskazuje na powiązania z art. 50, natomiast NSA wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2002 r. uchylił poprzednią decyzję uznając, że skarżący nie wykonywał robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu. Skarżący podnosił też zarzut naruszenia przepisów postępowania, "co zupełnie przy rozstrzyganiu sprawy zostało pominięte wbrew zapisom art. 134 (1" ppsa.
OSK 1306/04
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
Stosownie do art. 175 (1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z (2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nieodpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie wskazuje się wprawdze w skardze kasacyjnej, iż jej podstawą jest naruszenie przepisów postępowania /art. 174 pkt 2 ppsa/ i podaje, iż naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, jednakże jako naruszony przez Sąd zaskarżonym wyrokiem wymienia się art. 134 ppsa /a w uzasadnieniu tej skargi art. 134 (1 ppsa/, w myśl którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, bez podania jednak takich okoliczności, które wskazywałyby na to, że zaskarżony wyrok faktycznie przepis ten narusza. Z przepisu art. 134 (1 ppsa wynika po pierwsze to, że sąd jest związany granicami danej sprawy, a po drugie, iż Sąd może brać pod uwagę z urzędu, bez względu na to jakie zarzuty czy wnioski zgłasza strona oraz jaką podaje podstawę prawną, wszelkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna natomiast w ogóle nie wskazuje takich okoliczności z
OSK 1306/04 których wynikałoby, że doszło do przekroczenia granic rozpoznawanej sprawy, lub też nastąpiło jakiekolwiek inne naruszenie tego przepisu.
Kolejny zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego odnosi się do art. 156 kpa, podczas gdy przepisu tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie mógł naruszyć, gdyż był on stosowany wyłącznie przez organ administracji publicznej, który wydał zaskarżoną do tego Sądu decyzję, nie zaś Sąd, którego postępowanie normowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadnionego zarzutu naruszenia konkretnego przepisu tej ustawy w skardze kasacyjnej nie wskazano natomiast ani w części odnoszącej się do podania podstaw kasacji ani też w jej uzasadnieniu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej mowa jest natomiast np. o zarządzeniu Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 28 stycznia 1985 r. jednakże bez wyraźnego podniesienia zarzutu naruszenia tego zarządzenia /konkretnych jego przepisów/ np. jako prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1 ppsa/. Podobnie wymieniono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, lecz bez wskazania konkretnych przepisów zawartych w tych artykułach, a także nie sprecyzowano zarzutu naruszenia tych przepisów, jako prawa materialnego. Skarga kasacyjna opiera się wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa procesowego i to sformułowanym bez uwzględnienia wymogów określonych w ustawie /ppsa/.
W związku z powyższym należy podkreślić, że właśnie ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie dochodzić, jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną, oraz naruszenie jakich ewentualnie przepisów prawa /materialnego czy procesowego/ przed sądami administracyjnymi i z jakich przyczyn strona mogłaby zarzucać.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.