Postanowienie NSA z 14 kwietnia 2005 r., OSK 1308/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 kwietnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 lipca 2004 r. sygn. akt 2/I SA 2241/03

Sprawa

w sprawie ze skargi Gminy B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 9 lipca 2003 r. (...) w przedmiocie opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski, Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska /spr./, Jan Paweł Tarno
Urszula Radziuk protokolant

Uzasadnienie

OSK 1308/04

Postanowieniem z dnia 5 lipca 2004 r., 2/I SA 2241/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę Gminy B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 9 lipca 2003 r. (...) w przedmiocie opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, uzasadniając, że gmina nie jest stroną w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, w której decyzję wydaje organ tej gminy i w związku z tym nie jest uprawniona do wniesienia skargi na decyzję organu II instancji. Sąd podkreślił, że jest to pogląd utrwalony w orzecznictwie sądowym, o czym świadczy uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00 i powołane w niej orzeczenia, jak również uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, stwierdzając, że pogląd ten ani argumentacja wyrażona w uzasadnieniu uchwał nie straciły na aktualności po reformie sądownictwa administracyjnego. W tym świetle Sąd odmówił Gminie B. legitymacji do wniesienia skargi.

Skargę kasacyjną na to postanowienie wniosła Gmina B., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. oczywiste naruszenie art. 50 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ polegające na przyjęciu braku legitymacji Gminy z całkowitym pominięciem rozważenia interesu prawnego Gminy i art. 58 par. 1 pkt 6 tej ustawy poprzez przyjęcie, że wniesienie skargi było niedopuszczalne, gdyż nie jest ona stroną w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, w której decyzję wydaje organ tej gminy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że stanowisko Sądu jest błędne, gdyż obecnie obowiązujące przepisy nie ograniczają kręgu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi tylko do stron postępowania, lecz poszerzają ten krąg o podmioty mające interes prawny we wniesieniu takiej skargi. Z art. 50 par. 1 cytowanej ustawy wynika, że uprawnionym jest każdy, kto ma w tym interes prawny, zatem nieograniczony krąg podmiotów- stwierdzono, podkreślając, że Sąd nie rozróżnił gminy jako podmiotu samorządu terytorialnego wykonującego powierzone funkcje z zakresu zaspokajania wszelkich potrzeb wspólnoty mieszkaniowej, w tym zarządu należącego do gminy majątku, od uprawnień jej organów do wydawania decyzji w sprawach indywidualnych. Gmina, która wykaże, że ma interes prawny we wniesieniu skargi jest legitymowana do jej wniesienia - kontynuowano, a w tej sprawie Samorządowe Kolegium wydało orzeczenie reformatoryjne, czym wkroczyło w prawa właścicielskie Gminy i miała ona interes prawny w zaskarżeniu decyzji, a takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 listopada 2001 r., III RN 189/01 oraz w wyroku z dnia 7 czerwca 2001 r., III RN 104/00. Pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny badania interesu prawnego, stanowiące naruszenie cytowanego art. 50 par. 1, doprowadziło do odrzucenia skargi z naruszeniem art. 58 par. 1 pkt 6 cytowanej ustawy- skonkludowano.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, co następuje:

Niniejsza skarga kasacyjna Gminy B. nie jest pierwszą rozpoznawaną przez Naczelny Sąd, z wniesionych przez tę Gminę w sprawach, w których Wojewódzki Sąd Administracyjny dwukrotnie odmówił jej prawa strony w postępowaniach w przedmiocie opłat z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Skład orzekający w niniejszej sprawie również prezentuje, znane już skarżącej Gminie, stanowisko, prezentowane dotychczas w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00 i z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, jak i wyrażone w wyroku tutejszego Sądu z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04.

Argumentacja uzasadniająca stanowisko została przedstawiona w wymienionych orzeczeniach i wobec tego nie ma już potrzeby, po raz kolejny jej powtarzać, gdyż znana jest stronom postępowania. Podkreślić tylko jeszcze należy, że gmina, której organ wydał decyzje w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzje organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawach indywidualnych w formie decyzji administracyjnej stawia ten organ w sytuacji, że może on bronić interesów tej jednostki samorządu w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie, a to wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego.

Nietrafny jest argument skarżącej Gminy, że obecnie obowiązujące przepisy /tj. po reformie sądownictwa administracyjnego/ nie ograniczają kręgu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi do wojewódzkich sądów administracyjnych tylko do stron postępowania, lecz poszerzają ten krąg o podmioty mające interes prawny we wniesieniu skargi. Art. 50 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (...) i ma identyczne brzmienie jak art. 33 ust. 2 uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ z różnicą dotyczącą organizacji społecznej. Użycie słowa "każdy" nie wskazuje, jak chce Gmina, na nieograniczony krąg podmiotów, lecz odnosi się do tego, kto ma interes prawny. Skoro w zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonując funkcję organu administracji publicznej nie jest upoważniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej, to Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył cytowanego art. 50 par. 1 przez uznanie braku legitymacji Gminy B. do wniesienia skargi, w której decyzję w I instancji wydawał Burmistrz. Tym samym Sąd, odrzucając skargę, nie naruszył też art. 58 par. 1 pkt 6, bowiem była ona niedopuszczalna.

Wobec powyższego skarga kasacyjna, jako nieposiadająca usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 cytowanej ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.