Uzasadnienie
OSK 1309/04
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę L. K. na bezczynność Wojewody Warmińsko Mazurskiego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd powołał się na treść skargi według której dotyczy ona bezczynności organu polegającej na: "braku usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie lub zmianę § 2 pkt. 7 rozporządzenia nr 8 Wojewody Warmińsko Mazurskiego z dnia 11 stycznia 2000 r. w sprawie wyznaczenia zespołu przyrodniczo – krajobrazowego". W ocenie Sądu nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na bezczynność organu, której przedmiotem jest akt prawa miejscowego, a takim jest rozporządzenie nr 8 Wojewody Warmińsko Mazurskiego z dnia 11 stycznia 2000 r. Stąd też skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270).
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wniósł L. K., zastąpiony przez pełnomocnika radcę prawnego M. O.. Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia art. 3 § 2 pkt. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270) przez przyjęcie, że tytuł skargi, skierowanej do Sądu Wojewódzkiego jest decydujący dla określenia przedmiotu sprawy, co spowodowało odrzucenie skargi a co jest sprzeczne z zasadą dochodzenia prawdy obiektywnej. Według twierdzeń skargi kasacyjnej przedmiotem skargi nie była bezczynność Wojewody lecz akt prawa miejscowego tj. rozporządzenie nr 8 Wojewody Warmińsko Mazurskiego z dnia 11 stycznia 2000 r.
Na tej podstawie w skardze kasacyjnej zgłoszony został wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu,
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona. Nie mógł być uwzględniony jedyny zgłoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Jest to więc przepis kompetencyjny, określający właściwość sądów administracyjnych.
W warunkach niniejszej sprawy nie mogło dojść do naruszenia przytoczonego w skardze kasacyjnej przepisu, gdyż Sąd Wojewódzki po pierwsze nie powołał tego przepisu, jako podstawy swego rozstrzygnięcia, po wtóre nie dokonywał jakiejkolwiek jego wykładni. Już tylko z tego względu skarga kasacyjna jest chybiona, jako oparta na zarzucie naruszeniu art. 3 § 2 pkt. 5 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z kolei wywody skargi kasacyjnej, iż doszło do naruszenia omawianego przepisu art. 3 § 2 pkt. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – "przez przyjęcie, że tytuł skargi, skierowanej do Sądu Wojewódzkiego jest decydujący dla określenia przedmiotu sprawy, co spowodowało odrzucenie skargi", wynika chyba z nieporozumienia. Nie można bowiem naruszyć przepisu prawa przez przyjęcie określonego założenia (ustalenia), gdyż w takiej sytuacji można by ewentualnie mówić o wadliwych ustaleniach a nie o naruszenia przepisu prawa, określającego kognicję sądu administracyjnego, jeśli nawet pominąć, że w zaskarżonym postanowieniu przepis ten nie został zastosowany.
Wreszcie dowolne są wywody skargi kasacyjnej zmierzające do wykazania, jakoby w istocie przedmiotem skargi wniesionej do Sądu Wojewódzkiego był akt prawa miejscowego (rozporządzenie nr 8 Wojewody Warmińsko Mazurskiego z dnia 11 stycznia 2000 r.), a nie bezczynność Wojewody. Uszło bowiem uwadze wnoszącego skargę kasacyjną, iż skarga, wniesiona do Sądu Wojewódzkiego, nie tylko w tytule określiła ją jako skargę na bezczynność lecz także w jej treści, skoro powołuje się na brak odpowiedzi na korespondencję względnie zastąpienie jej treścią odpowiedzi udzielonej Posłowi na Sejm RP. W takiej sytuacji zbędne wydaje się dalsze rozważanie warunków formalnych wniesienia skargi na akt prawa miejscowego. W konsekwencji najzupełniej trafne jest stanowisko Sądu Wojewódzkiego, objęte zaskarżonym postanowieniem, o odrzuceniu skargi na bezczynność organu w przedmiocie zmiany bądź uchylenia aktu prawa miejscowego.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesiony w skardze zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku, skargę należało oddalić, na podstawie art. 184 powołanej już ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, co orzeczono jak w sentencji.