Uzasadnienie
OSK 132/04
Uzasadnienie
Rada Miejska w S. - działająca na podstawie art. 68 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. nr 115 poz. 741 ze zm./ - uchwałą z dnia 29 czerwca 1999 r. (...), w sprawie udzielenia bonifikat przy sprzedaży lokali mieszkalnych w domach stanowiących własność Gminy i Miasta S., w par. 1 udzieliła stosownych bonifikat, w par. 2 zaś uchwaliła, że:
"1. Postanowienia zawarte w par. 1 dotyczą sprzedaży lokali mieszkalnych na rzecz najemcy w budynkach wielomieszkaniowych, w których znajduje się co najmniej 10 lokali mieszkalnych.
- Przy sprzedaży lokali mieszkalnych na rzecz najemcy w małych domach mieszkalnych /do 9 lokali włącznie/ nie stosuje się bonifikat a ich ewentualną wysokość Rada określi odrębną uchwałą".
Ze skargą na tę uchwałę, w części objętej par. 2, wystąpiła Irena P., natomiast Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2002 r. SA/Rz 460/02 oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.
Sąd uznał w szczególności, że "dokonanie rozróżnienia lokali ze względu na rodzaj budynku na wielomieszkaniowe powyżej 10 lokali i wielomieszkaniowe poniżej 10 lokali nie stanowi przekroczenia umocowania ustawowego określonego w art. 68 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami", gdyż przepis ten nie zakazuje radzie gminy wprowadzania dodatkowych kryteriów przy udzielaniu bonifikaty.
Sąd uznał ponadto, że uchwała nie narusza zasady równego traktowania obywatela przez władzę publiczną, gdyż nie tylko ustawa nie zawiera ograniczeń w tej materii, lecz przede wszystkim o nierównym traktowaniu podmiotów prawa można mówić, kiedy znajdują się w identycznej sytuacji a są nierówno traktowane, natomiast w tej sprawie podmioty, którym przyznano bonifikatę i te, którym nie przyznano są w różnej sytuacji, skoro jedni zamieszkują w budynkach wielomieszkaniowych a drudzy nie.
Z rewizją nadzwyczajną od tego wyroku wystąpił Rzecznik Praw Obywatelskich, lecz Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 7 stycznia 2004 r. III RN 16/03 umorzył postępowanie sądowe.
Irena P. - działająca na podstawie art. 102 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./ wniosła skargę kasacyjną zarzucając wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:
"1. art. 68 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, że przepis ten daje Gminie prawo do wprowadzenia dodatkowych kryteriów przy udzielaniu bonifikat i dokonania rozróżnienia ze względu na rodzaj budynku /wielomieszkaniowe powyżej 10 lokali i wielomieszkaniowe poniżej 10 lokali/,
- art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie, że zróżnicowanie sytuacji prawnej mieszkańców w uchwale Rady Miejskiej w S. dot. przyznania bonifikat nie stanowi naruszenia zasady równości wobec prawa."
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano przede wszystkim, że mienie komunalne jest mieniem publicznym służącym interesom całej wspólnoty, której wszyscy członkowie charakteryzujący się określoną cechą wspólną /najemcy/ powinni mieć równe prawa w zakresie korzystania w tego mienia, przy czym ustawa nie wiąże bonifikaty w położeniem lokalu mieszkalnego w szczególnego rodzaju budynku, i dlatego zróżnicowanie sytuacji prawnej najemców w zakresie bonifikat wykracza poza granice swobody regulacyjnej rady gminy oraz narusza wynikający z zasady równości nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie danej kategorii.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina i Miasto S. wniosła o jej oddalenie.
W postępowaniu sądowym uczestniczył Rzecznik Praw Obywatelskich, który popierał skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Zarzut naruszenia art. 68 ust. 1 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie znajduje uzasadnienia prawnego w treści tego przepisu, który - stanowiąc tylko, że za zgodą rady właściwy organ może udzielić bonifikaty od ceny nieruchomości sprzedawanej jako lokal mieszkalny - nie ogranicza rady gminy w wyrażaniu przez nią zgody.
Nietrafny jest również zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, gdyż sąd nie stosował Konstytucji w tej sprawie.
Wprawdzie każdy z zarzutów został sformułowany odrębnie, lecz odrębność jest pozorna, i w rzeczywistości zarzut pierwszy wywodzi się z drugiego zarzutu, gdyż dopiero powołanie Konstytucji pozwala prezentować pogląd, że wyrażenie zgody przez radę podlega ograniczeniom, o jakich nie ma mowy w ustawie o gospodarce nieruchomościami.
Jednak nie można zasadnie utrzymywać, aby rada gminy naruszyła prawo działając według uznania, jeżeli na uznanie zezwala ustawa, i nie można też utrzymywać, aby rada gminy naruszyła konstytucyjną zasadę równości, jeżeli zarazem nie podnosi się, że niezgodna z Konstytucją jest sama ustawa.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.