Postanowienie NSA z 21 kwietnia 2005 r., OSK 1321/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 21 kwietnia 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stanisława B.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 maja 2004 roku., sygn. akt 3/II SA/Łd 1205/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz, Joanna Runge – Lissowska (spr.)
Katarzyna Baran protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Stanisława B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 21 czerwca 2002 r., (...) w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

OSK 1321/04

Uzasadnienie

Wyrokiem Z dnia 19.05.2004 r. 3/II SA/Łd 1205/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Stanisława B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 21.06.2002 r. (...) w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Stanisławowi B. cofnięte zostały uprawnienia, decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia 5.12.,2000 r., utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 15.01.2001 r., zaś wniosek Stanisława B. o zmianę decyzji w trybie art. 154 par. 1 Kpa nie został uwzględniony. Oddalając skargę Sąd stwierdził, że aby mógł być pozytywnie rozpoznany wniosek o zmianę lub uchylenie decyzji w tym trybie muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki: decyzja nie tworzy praw nabytych, a za jej wzruszeniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W sprawie istnieje decyzja, na mocy której strona nie nabyła praw, jednak za zmianą decyzji nie przemawia interes społeczny, gdyż taki nie występuje, ale też nie można uznać, aby istniał słuszny interes strony - podkreślił Sąd. Taka przesłanka musi być rozumiana jako znajdująca oparcie w przepisach, zaś uwzględnienie wniosku Stanisława B. prowadziłoby do naruszenia art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. "b" w zw. z art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 marca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 98 poz. 602 ze zm./ i par. 10 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 czerwca 1999 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców /Dz.U. nr 69 poz. 772/. Wynika z nich, że w przypadku gdy kierujący pojazdem był uczestnikiem wypadku drogowego, w którym byli zabici i ranni i otrzymał od organu kontroli skierowanie, ma obowiązek poddać się badaniom lekarskim przeprowadzonym przez wskazane w skierowaniu placówki medyczne a nie poddał się im, wydawana jest decyzja o cofnięciu uprawnień - kontynuował Sąd. Skarżący badaniom się nie poddał, zaś okoliczność, że nie był sprawcą wypadku jak też to, że nie może ponieść wydatków związanych z badaniami nie mają znaczenia przy dokonywaniu oceny, czy w sprawie istnieje słuszny interes strony - podkreślił Sąd.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Stanisław B., reprezentowany przez adwokata, domagając się jego zmiany przez uchylenie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami lub uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie art. 154 par. 1 Kpa przez błędną interpretację polegającą na zajęciu stanowiska, że nie istnieje w okolicznościach sprawy interes społeczny oraz słuszny interes strony, które wynikło z tego, że Sąd nie uwzględnił wszystkich faktów prowadzących do wniosku, że są podstawy do uznania wystąpienia obu tych przesłanek. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący nie przyczynił się do wypadku i nie mógł go uniknąć, jak wynika z prawomocnego postanowienia Prokuratury, zatem nie był uczestnikiem wypadku i nie powinien być kierowany na badania, a wobec tego nie było podstaw do cofnięcia uprawnień. Te okoliczności uzasadniają twierdzenie, iż zostały naruszone przepisy art. 6, 7 i 8 Kpa oraz art. 27 Konstytucji RP. zatem istnieje interes społeczny w uchyleniu decyzji o cofnięciu uprawnień - stwierdzono dalej. Skarżący posiada prawo jazdy od 1984 r., nigdy nie był karany za prowadzenie pojazdu niezgodnie z przepisami i w sprawie doszło do paradoksu, że winnym wypadku jest rowerzysta, a karę poniósł niewinny i po to istnieje art. 154 aby takie paradoksy prostować - skonstatowano.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna powinna odpowiadać wymaganiom zawartym w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz., 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a., tj. czynić zadość wymogom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmianę. Elementy skargi kasacyjnej można zatem podzielić na dwa rodzaje: takie, które powinny być w niej bezwzględnie zawarte, gdyż ich brak nie może być uzupełniony i takie, których brak daje się sanować w trybie art. 49 par. 1 p.p.s.a. Do tych pierwszych należą te składniki skargi kasacyjnej, które art. 176 wymienia po wyrazie "oraz", jako właściwe tylko dla tego środka odwoławczego. Skarga kasacyjna nie jest bowiem zwykłym środkiem odwoławczym, służy tylko od wyroków lub kończących postępowanie postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych i stąd te tylko dla niej właściwe elementy.

Należą do nich m.in. podstawy skargi kasacyjnej, które wskazuje art. 174 p.p.s.a. Są nimi: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Aby można było uznać, że skarga kasacyjna zawiera podstawy w rozumieniu art. 176 powinny być one przytoczone zgodnie z cyt. art. 174, tj. powoływać czy zarzuca się naruszenie prawa materialnego i w jaki sposób, czy procesowego i wskazywać konkretny akt prawny i konkretne jego przepisy. Przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej w sposób nie odpowiadający tym wymogom oznacza, iż skarga ta nie zawiera elementów jej właściwych, zatem nie odpowiada wymogom formalnym nie podlegającym sanowaniu.

W skardze kasacyjnej Stanisława B. wskazano jako podstawę naruszenie art. 154 par. 1 Kpa przez błędną interpretacje tego przepisu. Art. 174 p.p.s.a. wymaga, jak powiedziano wyżej, podania czy idzie o naruszenie prawa materialnego, jakiego aktu, jakiego przepisu i w jaki sposób, czy naruszenie przepisów postępowania i jakich. Skarga kasacyjna Stanisława B. tak podstawy nie przytacza., Wskazanie art. 154 par. 1 Kpa sugerowałoby, iż chodzi o podstawę z pkt 2 art. 174, zaś sposób naruszenie, że idzie o podstawę z pkt 1 tego przepisu. O jaką podstawę skargi kasacyjnej chodziło w istocie zatem nie wiadomo. Naczelny Sąd Administracyjny nie może za skarżącego poprawiać, uzupełniać czy zinterpretować tak przytoczonej podstawy, bowiem z mocy art. 183 par. 1 p.p.s.a. jest związany granicami skargi, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Natomiast prawidłowemu zgodnemu z art. 176 w zw. z art. 174 przytoczeniu podstaw skargi kasacyjnej służy przymus sporządzenie jej przez adwokata lub radcę prawnego, nałożony art. 175 par. 1 p.p.s.a.

Z przyczyn wyżej podanych należało uznać, że skarga kasacyjna Stanisława B. nie zawiera podstaw kasacyjnych i wobec tego podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 par. 1 pkt 6 p.p.s.a.