Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18.06.2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. K. na decyzję Głównego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia 6 grudnia 2002 r. – w przedmiocie odmowy uchylenia, w postępowaniu wznowieniowym, decyzji odmawiającej rozbiórki obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że w związku ze złożonym przez S. K., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, wnioskiem o wznowienie postępowania, postanowieniem z dnia 4.02.2002 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją z dnia 24 lutego 2000 r., odmawiającą orzeczenia rozbiórki na podstawie art. 48 – Prawa budowlanego. Następnie decyzją z dnia 28 lutego 2002 r., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia 4.02.2002 r., stwierdzając, że przedstawione przez S. K. dowody pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Bez znaczenia są bowiem zarzuty dotyczące przekroczenia linii zabudowy oraz zmiany sposobu użytkowania kondygnacji pionowej. Natomiast sprawa odległości budynku od granicy działki była znana organom w dniu wydawania decyzji.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 6.12.2002 r. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem tego organu skoro nie zaistniały żadne "nowe przesłanki" uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji, brak było podstaw do uwzględnienia odwołania.
Oddalając wniesioną przez S. K. skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że przedstawione przez skarżącego dowody nie spełniają wymogów określonych w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Nie jest bowiem nową okolicznością dowód, że inwestycja zrealizowana została w odległości mniejszej niż 3 metry od granicy działki innego zresztą niż skarżący uczestnika procesu budowlanego. Fakt ten był znany organom budowlanym, co wynika z treści uzasadnienia wydanych decyzji.
Również przedstawiony przez skarżącego dowód w postaci inwentaryzacji geodezyjnej, który może być podstawą do zakwestionowania zgodności z prawem projektu budowlanego jest bez znaczenia dla wydania decyzji nakazującej rozbiórkę w trybie art. 48 – Prawa budowlanego. Niezależnie od tego, dowód ten został wydany po zapadnięciu decyzji odmawiającej orzeczenia rozbiórki.
W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej S. K., domagając się jego uchylenia zarzucił mu: - naruszenie art. 6, 8 i 107 kpa, - art. 145 § 1 pkt 5 kpa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organy administracyjne nie ustosunkowały się merytorycznie do treści przedstawionego przez skarżącego i sporządzonego na jego koszt "operatu powykonawczego dla przedmiotowej inwestycji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej co oznacza, że jest związany podstawami kasacyjnymi zawartymi w w/w skardze a z urzędu może brać pod rozwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania sądowego. Tak więc rola sądu kasacyjnego ogranicza się wyłącznie do weryfikacji zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, w ramach powołanych podstaw zaskarżenia. Sąd ten nie może zatem badać zgodności zaskarżonego wyroku z przepisami prawa nie wymienionymi w skardze kasacyjnej.
Podkreślić również należy, że kontrola kasacyjna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje stosowanie prawa przez sąd administracyjny. Wnoszący skargę kasacyjną, podnosząc zarzut naruszenia prawa procesowego, winni zatem wskazać przepis, który został naruszony przez sąd a nie przez organy administracyjne.
W skardze kasacyjnej podniesiony został zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego tj. 6, 8, 107 oraz 145 § 1 pkt 5 kpa. Jest poza sporem, że wskazane wyżej przepisy dotyczą postępowania administracyjnego a nie sądowego. Zaskarżony wyrok wydany został 18.06.2004 r. a więc w okresie kiedy postępowanie przed sądem administracyjnym regulowały przepisy ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stanowi o tym art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podnosząc zatem zarzut naruszenia prawa procesowego przez sąd I instancji skarżący winien wskazać przepis zawarty w obowiązującej od 1.01.2004 r. ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Badanie przez Naczelny Sąd Administracyjny stosowania prawa przez organy administracyjne może mieć jedynie charakter pośredni, jednakże w sytuacji, gdy skarżący w ramach podstawy kasacyjnej zarzuci sądowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.c cyt. ustawy) poprzez nie uwzględnienie skargi na decyzję, mimo naruszenia przez organy administracyjne określonych przepisów postępowania administracyjnego.
Uwzględniając powyższe należało z wymienionych wyżej przyczyn zarzut naruszenia przez sąd wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego uznać za bezzasadny.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę kasacyjną oddalił.