Wyrok NSA z 31 marca 2005 r., OSK 1350/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 31 marca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. M.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 maja 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 967/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski, Sędziowie NSA Włodzimierz Ryms /spr./, Ludwik Żukowski
Urszula Radziuk protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 4 kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

OSK 1350/04

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 4 kwietnia 2002 r., którą utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta Miasta Gliwice z dnia 17 stycznia 2002r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, na wniosek J. S. i T. G., dla inwestycji określonej jako budynek handlowo-usługowy z budynkiem magazynowym branży przemysłowej (elementy wykończenia wnętrz)wraz z infrastrukturą, na działce nr [...] w Gliwicach przy ul. [...].

W uzasadnieniu wyroku Sąd podzielił stanowisko organów administracji, iż planowana inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego miasta Gliwice ponieważ działka znajduje się na terenie, który określony został jako "strefa miasta ogrodu, teren zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej" z funkcją dominującą mieszkaniową z możliwością lokalizowania programu usługowego (handel, rzemiosło nieuciążliwe, żłobki, przedszkola, obiekty kultu i kultury). W strefie tej zakazano między innymi realizacji inwestycji o charakterze przemysłowo-składowym, z wyjątkiem małych zakładów rzemieślniczych i magazynów, pod warunkiem nie emitowania hałasu i zanieczyszczenia.

W decyzji określone zostały warunki wymagane przez przepis art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zarzuty podnoszone przez skarżącego dotyczą zgodności planowanej inwestycji z przepisami Prawa budowlanego, a więc nie mogą być badane w tym postępowaniu.

W skardze kasacyjnej wniesionej przez Z. M., jako podstawy kasacyjne wskazane zostało naruszenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Gliwic, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Gliwicach z dnia 1 grudnia 1994 r., w związku z art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną planowana inwestycja obejmuje budynek magazynowy branży przemysłowej, co nie jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego. Zamiarem inwestorów jest prowadzenie działalności produkcyjnej, na co wskazuje projekt budowlany przedłożony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W dodatkowym piśmie skarżący podniósł, że Wojewoda Śląski decyzją z dnia 25 sierpnia 2004 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gliwice z dnia 31 maja 2004 r., którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego i budynku usługowo-magazynowego, na wniosek J. S. i T. G. na działkach nr [...] przy ul. [...] w Gliwicach. Wskazując takie podstawy kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Oceniając zaskarżoną decyzję, na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, Sąd trafnie podniósł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż brak było podstaw do stwierdzenia, iż zamierzenie inwestycyjne opisane we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania działki jest niezgodne z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego miasta Gliwice z 1994 r. Prawo zabudowy działki wynika z prawa własności i może być ograniczone tylko wówczas, gdy zezwala na to obowiązujący przepis prawa. Nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, iż określony w sposób ogólny plan zabudowy działki budynkiem handlowo-usługowym z budynkiem magazynowym branży przemysłowej (elementy wykończenia wnętrz) wykracza poza ramy przeznaczenia terenu w planie zagospodarowania przestrzennego miasta, skoro w planie tym dopuszczona została na tym terenie zabudowa o charakterze usługowym i handlowym, w tym budowa małych zakładów rzemieślniczych i magazynów. Decyzje wydane w tej sprawie w sposób wystarczający określają warunki zabudowy z uwzględnieniem postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tak więc nie można podzielić zarzutu, iż oddalając skargę Sąd naruszył przepisy art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Gliwic.

Zarzuty skarżącego podnoszone w skardze, a także powtarzane w skardze kasacyjnej, dotyczą w istocie rzeczy etapu realizacji zamierzonej inwestycji, a więc mogą być rozważane w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Okoliczność, że w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę wydane zostały negatywne dla inwestora decyzje, nie podważa w niczym legalności zaskarżonej decyzji. Nie można zgodzić się z rozumowaniem, że skoro organy administracji odmówiły zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na tej podstawie, że projekt nie spełnia wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to tym samym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania terenu oraz przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.