Postanowienie NSA z 15 kwietnia 2005 r., OSK 1368/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 kwietnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 lipca 2004 r. sygn. akt SA/Rz 2012/99

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska, Sędziowie NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, Andrzej Gliniecki /spr./
Agnieszka Majewska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 25 października 1999 r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich postanawia odrzucić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 lipca 2004 r. Sygn. akt SA/Rz 2012/99 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie umorzył postępowanie w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia 25 października 1999 r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich.

Jak wynika z akt sprawy, J. K. pismem z dnia 22.11.1999 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie skargę na powyższą decyzję, jednocześnie wnosząc o " zawieszenie sprawy do czasu uzyskania zaświadczenia sprawy z CAW potwierdzającego, że w latach 1947-1949 jednostka wojskowa 4 Bałtycki Oddział WOP brała udział w likwidacji resztek ugrupowań Werwolfu".

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pismem z dnia 15.02.2000 r. nie sprzeciwił się wnioskowi skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego.

W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 7 marca 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie, wydanym na podstawie art.98 § 1 kpa w zw. z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, zawiesił postępowanie sądowe.

Postępowanie sądowe zostało umorzone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 lipca 2004 r. na podstawie art. 130 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), ponieważ w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu postępowania, nie został zgłoszony wniosek o podjęcie postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł J. K., reprezentowany przez radcę prawnego F. A. K..

W skardze kasacyjnej zawarto również wniosek o uchylenie postanowienia z dnia 7 marca 2000 r. o zawieszeniu postępowania sądowego, względnie uznanie go za nieważne.

Zaskarżonemu postanowieniu (z dnia 5 lipca 2004 r.) zarzuca się:

• "a) bezpodstawne umorzenie postępowania sądowego bez upewnienia się czy nie zachodzi potrzeba merytorycznego rozpatrzenia sprawy wobec pozbawienia skarżącego uprawnień kombatanckich uprawomocnieniem się w/w decyzji;
• b) pominięcie i nierozważenie przez Sąd Orzekający okoliczności wynikających ze szczególnej ochrony prawnej (Konstytucja RP i ustawa o Kombatantach...) przysługującej kombatantom i przedwczesne wydanie postanowienia powodującego ujemne skutki prawne dla skarżącego kombatanta (ujma na honorze i utrata dodatku kombatanckiego);
• c) przerzucenie wydanym postanowieniem o zawieszeniu postępowania na weryfikowanego kombatanta ciężaru dalszego gromadzenia dowodów i uznanie braku możliwości merytorycznego rozpatrzenia sprawy w istniejącym w sprawie materiale dowodowym do uchylenia zaskarżonej decyzji w oczywistości spłycenia postępowania administracyjnego przez Urząd ds. Kombatantów..., niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych zgodnie z zasadą praworządności i prawdy obiektywnej i nierozeznanie jakie w istocie walki oznacza ogólnikowe zaświadczenie CAW "walki z bandami i reakcyjnym podziemiem", co to były za bandy na zachodniej granicy Państwa Polskiego, jaka prowadziły działalność zbrojną i co rozumie się pod mianem reakcyjnego podziemia;
• d) przedwczesne i bezpodstawne zawieszenie postępowania w sytuacji uzasadnionej podstawy prawnej do uchylenia wydanych decyzji naruszających prawo, w szczególności przepisy kpa o postępowaniu dowodowym".

Wskazując na powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącego wnosi o:

• uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie do ponownego rozpatrzenia sądowi pierwszej instancji, względnie o rozpoznanie sprawy na podstawie art. 189 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,
• zasądzenie od organu kosztów postępowania kasacyjnego, łącznie z kosztami zastępstwa prawnego i opłaty skarbowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów, co uniemożliwia jej merytoryczne rozpoznanie.

Skarga kasacyjna jest pismem strony o szczególnym charakterze w związku z czym, zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), powołanej dalej jako ppsa, powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wprowadzony powyższym przepisem przymus adwokacko-radcowski, miał na celu zapewnienie odpowiednio wysokiego (profesjonalnego) poziomu merytorycznego i formalnego, wnosząnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna oprócz wymogów przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym (art. 46 ppsa), powinna spełniać warunki szczególne określone w art. 176 ppsa, które wyznaczają granice skargi kasacyjnej.

Ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, braki w zakresie warunków szczególnych, określonych w art. 176 ppsa, należy uznać za istotne, które nie podlegają uzupełnieniu, ani naprawieniu (patrz: postanowienie NSA z dnia 16 maca 2004 r. FSK 209/OR, ONSA 2004, nr 1, poz. 13).

Jednym z warunków szczególnych skargi kasacyjnej, wymienionych w art. 176 ppsa, jest: "przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie".

Stosownie do art. 174 ppsa, podstawy skargi kasacyjnej mogą opierać się na zarzutach naruszenia:

• prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
• przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy czym, przytoczenie podstaw kasacyjnych, polegające na powtórzeniu przepisu art. 174 ppsa, nie spełnia wymogów określonych w art. 176 ppsa, co wydaje się zrozumiałe, skoro po wniesieniu skargi kasacyjnej, strona może jedynie przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych - art. 183 § 1 ppsa in fine (postanowienie NSA z dnia 8 marca 2004 r. – FSK 41/04, ONSA 2004 n r 1, poz. 9).

W rozpoznawanej skardze kasacyjnej w ogóle nie wskazano na jakich podstawach została ona oparta, naruszenia prawa materialnego, czy też naruszenia przepisów postępowania. Sformułowane zarzuty (a, b, c, d), jak i uzasadnienie skargi kasacyjnej, nie są poparte żadnymi odniesieniami do konkretnych przepisów prawnych, co uniemożliwia sądowi jej merytoryczne rozpoznanie. Poza tym, większość zarzutów tam zawartych, dotyczy zaskarżonej decyzji, w której w sprawie umorzono postępowanie sądowej i której merytorycznie nie rozpoznawał sąd pierwszej instancji. Wszelka więc polemika z tymi poglądami jest pozbawiona podstaw, gdyż wykracza to poza przedmiot sprawy.

Należy również zwrócić uwagę, że od dnia 1 stycznia 2004 r., sądy administracyjne orzekają w oparciu o przepisy wcześniej powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z czym błędem jest wskazanie art. 367 kpc wśród podstaw kasacyjnych skargi. Również żądanie w skardze kasacyjnej uchylenia lub uznania za nieważne postanowienia z dnia 7 marca 2000 r. o zawieszeniu postępowania sądowego, pozbawione jest jakichkolwiek podstaw prawnych.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 193 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.