Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę R. L. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 10 stycznia 2003 r. w przedmiocie rozbiórki samowolnie wybudowanego zjazdu.
W uzasadnieniu wyrok Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego, organy administracji zobligowane są orzec rozbiórkę obiektu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 30.10.2002 r. zobowiązał A. C., B. S., A. Ł., K. K. i K. K. do dokonania rozbiórki samowolnie wybudowanego z kostki brukowej zjazdu o wymiarach 4,7m długości i 3,1 m szerokości – zlokalizowanego przy ul. Nowej w Hrubieszowie, na działce należącej do R. L.. Z udostępnionej przez właściciela działki umowy dzierżawy wynika, że na należącej do niego działce zlokalizowano dworzec prywatnej komunikacji samochodowej.
W związku z powyższym, organ nadzoru przyjął, że dzierżawcy działki byli inwestorami w/w zjazdu. Tym bardziej, że posiadali opracowany projekt budowlany, a także decyzję Powiatowego Zarządu Dróg w Hrubieszowie z dnia 21.02.01, wydaną na wniosek R. L.. Zdaniem organu, dokumenty te nie uprawniały inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. Powołano się w tym zakresie na postanowienie NSA (sygn. akt IV SA 913/94) – gdzie wyrażono pogląd, że zjazd z drogi krajowej jako obiekt budowlany "wybudowany na terenie pasa drogowego (...) podlega przepisom Prawa budowlanego."
Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie, który w decyzji z dnia 20.01.2003 r. – podzielił pogląd zaprezentowany przez organ I instancji.
Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, oddalając skargę R. L. – właściciela działki – podzielił stanowisko organów nadzoru budowlanego zaprezentowane w niniejszej sprawie. Pisemna zgoda Zarządcy pasa drogowego oraz sporządzony projekt budowlany, nie są wystarczające do uznania, że inwestorzy dysponowali pozwoleniem na budowę.
Odnośnie zarzutu, że zjazd został wybudowany przed 1.01.1995 r. Sąd stwierdził, że powyższego zarzutu nie potwierdza "przedmiar robót na wykonanie zjazdu publicznego na przystanek "BUS" w Hrubieszowie przy ul. Nowej".
Od powyższego wyroku wniósł skargę kasacyjną R. L.. Domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku podniósł zarzut naruszenia;
- art. 29 ustawy z dnia 21.03.1985 r. – o drogach publicznych,
- art. 9 kpa przez nienależyte poinformowanie skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, nie wynika obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty skargi kasacyjnej należy uznać za nieusprawiedliwione.
Zgodnie z brzmieniem art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że sąd ten związany jest podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej i rola jego ogranicza się wyłącznie do weryfikacji zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw zaskarżenia.
W niniejszej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, wobec czego dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola ograniczać się będzie jedynie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty sprowadzają się do "naruszenia treści art. 29 ustawy z dnia 21.03.1985 r. – o drogach publicznych" – czyli naruszenia przepisów prawa materialnego oraz art. 9 kodeksu postępowania administracyjnego, polegającym na nienależytym i niewyczerpującym informowaniu skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
- Odnosząc się do pierwszego z zarzutów tj. naruszenia art. 29 ustawy z dnia 21.03.1985 r. – drogach publicznych, należy stwierdzić co następuje.
Przede wszystkim podkreślić należy, że naruszenie prawa materialnego może nastąpić w dwojaki sposób: przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe jego zastosowanie. Pierwszy sposób naruszenia prawa materialnego polega na mylnym zrozumieniu treści stosowanego przepisu. Natomiast niewłaściwe zastosowanie przepisów, to kwestia prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego. Wnoszący skargę kasacyjną, podnosząc zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, nie wskazał w jaki sposób przepis ten został naruszony. Czy jego naruszenie polega na błędnej wykładni, czy niewłaściwym zastosowaniu.
Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Już tylko z tej przyczyny przedstawiony wyżej zarzut naruszenia art. 29 – ustawy o drogach publicznych nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Należy również zauważyć, że przepis ten nie był stosowany w niniejszej sprawie gdyż podstawę prawną jej rozstrzygnięcia stanowił art. 48 Prawa budowlanego. Zatem wyłącznie zarzut dotyczący naruszenia tego przepisu, poprawnie sformułowany, obligowałby sąd kasacyjny do dokonania oceny, czy został on prawidłowo zastosowany w niniejszej sprawie.
- Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 9 kpa. Zaskarżony wyrok wydany został w dniu 3.06.2004 r., a więc w okresie, kiedy postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowały przepisy ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stanowi o tym art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skoro więc dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola kasacyjna obejmuje wyłącznie stosowanie prawa procesowego i materialnego przez sąd, wnoszący skargę kasacyjną zarzucając naruszenie prawa procesowego, winien wskazać stosowny przepis zawarty w obowiązującej od 1.01.2004 r. ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczy postępowania administracyjnego, a nie sądowego.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że badanie przez Naczelny Sąd Administracyjny stosowanie prawa przez organy administracji, może mieć wyłącznie pośredni charakter o ile skarżący zarzucą sądowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" – cyt. ustawy) poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organy administracji przepisów w toku prowadzonego przez nie postępowania.
Uwzględniając powyższe, zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd art. 8 kpa należało uznać za bezzasadny.
Z wymienionych wyżej przyczyn, wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, skarga podlegała oddaleniu (art. 184 ppsa).