Wyrok NSA z 12 kwietnia 2005 r., OSK 1379/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 12 kwietnia 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy [...]

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 maja 2004 r. sygn. akt [...]

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski, Sędziowie NSA Małgorzata Stahl (spr.), Ludwik Żukowski
Iwona Sadownik protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy i Miasta w [...] z dnia 5 sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku specjalnego dla przewodniczącego Zarządu Gminy i Miasta [...] oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

OSK 1379 / 04

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 11 maja 2004 r.(sygn.akt 3 II SA/Wr 2287/02)stwierdził niezgodność z prawem zaskarżonej przez Wojewodę Dolnośląskiego uchwały Rady Gminy i Miasta w [...] z dnia 5 sierpnia 2002 r. Nr XLVIII/346/2002 w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku specjalnego dla przewodniczącego Zarządu Gminy i Miasta [...].

W uzasadnieniu wyjaśniono, że Rada Gminy i Miasta w [...] podjęła przedmiotową uchwałę na podstawie art.18 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym(Dz.U. z 2001 r.,Nr 142,poz.1591 ze zm.) oraz § 7 ust.2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2000 r. w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich(Dz.U. Nr 61,poz.707 ze zm.).

Wojewoda Dolnośląski zaskarżył tę uchwałę do sądu administracyjnego podnosząc, że została podjęta z naruszeniem § 7 ust.2 i 3 rozporządzenia RM z dnia 26 lipca 2000 r..Dodatek specjalny został w tym rozporządzeniu ograniczony do pracowników, w stosunku do których obowiązki pracodawcy wykonuje kierownik urzędu. Skoro rada nie jest kierownikiem urzędu, to w granicach upoważnienia z art.18 ust.2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym nie miała ona prawnych kompetencji do przyznawania przewodniczącemu zarządu dodatku specjalnego.W tym zakresie organ nadzoru podzielił stanowisko zajęte przez Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 28 maja 2002 r.,sygn. II SA/Wr 581/02.

OSK 1379/04

W odpowiedzi na skargę Rada wnosiła o jej odrzucenie, wywodząc że organ nadzoru, po jej otrzymaniu, nie zakwestionował uchwały jako sprzecznej z prawem a wnosząc skargę do sądu administracyjnego nie zwrócił się z uprzednim wezwaniem do Rady Gminy i Miasta w [...] o usunięcie naruszenia prawa co powinno skutkować niedopuszczalnością skargi. Ponadto podniesiono,że orzecznictwo sądowe nie jest jednolite a sprawy pracownicze są wyłączone spod nadzoru wojewody.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wykładnia systemowa i językowa przepisu § 7 pow.rozporządzenia wskazują, że możliwość przyznania dodatku specjalnego nie dotyczy pracowników samorządowych, dla których obowiązki pracodawcy spełnia rada gminy, a w konsekwencji nie dotyczy to wójtów. Sąd powołał przepisy art.26 ust.1,art.33 ust.1 i ust.5,art.18 ust.2 ustawy o samorządzie gminnym wywodząc ostatecznie, że skoro w myśl art.18 ust.2 ustawy do wyłącznej właściwości rady należy ustalanie wynagrodzeń przewodniczącego zarządu(w dacie podejmowania uchwały)to nie ma ona kompetencji do przyznania mu dodatku specjalnego. Innymi słowy, Rada Ministrów ustalając składniki wynagrodzenia wielu pracowników samorządowych nie przewidziała dodatku specjalnego dla przewodniczącego zarządu. Na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2002 r. omawiany przepis § 7 rozporządzenia z r.2000 zmienił brzmienie, dodano ust.1a wprowadzający przyznawanie na określonych szczególnych zasadach dodatku specjalnego wójtowi(burmistrzowi,prezydentowi)a ta nowelizacja weszła w życie z datą wsteczną, wraz z początkiem kadencji nowowybranych organów samorządu. Potwierdza to prawidłowość stanowiska Sądu na gruncie poprzedniej regulacji.

OSK 1379/04

Sąd nie podzielił także argumentu o niedopuszczalności skargi wyjaśniając, że zgodnie z art.102a ustawy o samorządzie gminnym,dodanym przez ustawę z dnia 11 kwietnia 200 r.(Dz.U. Nr 45,poz.497),obowiązującym od 30 maja 2001 r. w sprawach skarg organów nadzoru przepis art.34 ust.3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym(Dz.U. Nr 74,poz.368 ze zm.) nie miał zastosowania.

Gmina [...] wniosła skargę kasacyjną zarzucając wyrokowi naruszenie prawa materialnego,w szczególności § 7 ust.2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2000 r. przez błędną wykładnię jego treści i swobodne uznanie, że przepis ten nie mógł stanowić podstawy do przyznania dodatku specjalnego przewodniczącemu Zarządu oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art.52 § 1 i art.53 § 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym poprzez wydanie wyroku bez wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności w tym przede wszystkim zakazu działania organu nadzoru w sferze pracowniczej i wnosząc o uchylenie wyroku.

Wojewoda Dolnośląski w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zarzut naruszenia przepisu § 7 ust.2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2000 r. w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich(Dz.U. Nr 61,poz.707 ze zm.)nie jest uzasadniony. Niejednolitość orzecznictwa nie jest okolicznością która może prowadzić do utrzymywania w obrocie wadliwej uchwały. Także to,że podejmując uchwałę Rada Gminy i Miasta w [...] opierała się na wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 października 2001 r.

OSK 1379/04 (SA/Sz 2836/00) nie mogło przesądzać o prawidłowości podjętej uchwały. W zaskarżonym wyroku Sąd dokonał prawidłowej i wnikliwej wykładni systemowej i językowej przepisu § 7 powołanego rozporządzenia przed i po nowelizacji dokonanej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2002 r.(Dz.U. Nr 210,poz.1784).Dodanie ust.1a wprowadzającego przyznawanie dodatku specjalnego dla wójtów z mocy prawa (podczas gdy poprzednio przyznawanie dodatku miało charakter uznaniowy i taki zachowało w stosunku do pozostałych kategorii pracowników) potwierdza prawidłowość kierunku wykładni przyjętej w zaskarżonym wyroku i tym samym brak podstaw w poprzednim stanie prawnym do przyznawania wójtom takiego dodatku. Rozporządzenie Rady Ministrów z 26 lipca 2000 r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 27 października 2002 r.(data wejścia w życie wyżej wskazanej noweli)dawało podstawy do uznania że wójt należy do pracowników samorządowych, do których ma zastosowanie powołane rozporządzenie. W stosunku do tej kategorii pracowników czynności z zakresu prawa pracy dokonuje rada, lub w zakresie przez nią ustalonym, jej przewodniczący. Zawarta w rozporządzeniu regulacja dotycząca przyznawania dodatku specjalnego pracownikom samorządowym kompetencje w tym zakresie przyznawała kierownikom urzędów a rada gminy takiego statusu nie ma i w ówczesnym stanie prawnym brak było podstaw do nieuzasadnionej rozszerzającej interpretacji pojęcia kierownika urzędu i przyznawania jego uprawnień radzie.

Dokonana w wyroku wykładnia powołanych przepisów prawa nie naruszała i z uwagi na powyższe skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona. Nie był zasadny także zarzut naruszenia przepisów postępowania - art.52 i 53 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym bo w dacie wydania zaskarżonego wyroku Sąd orzekał na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed

OSK 1379/04 sądami administracyjnymi i te przepisy powołał jako podstawę wyroku.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz.1270) orzeczono jak w sentencji.

.