Uzasadnienie
OSK 1398/04
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 lipca 2004 r. (sygnatura akt IV S.A./Wr 95/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. D. na uchwałę Rady Miejskiej w Nowym Mieście n/Pilicą z dnia 30 grudnia 2003 r., odrzucającej zarzut wyżej wymienionej do projektu Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Nowe Miasto n/Pilicą.
Jak wynika z materiałów sprawy M. D. wnosząc zarzut do przedmiotowego projektu planu żądała od Rady Miejskiej w Nowym Mieście n/Pilicą, aby ta dokonała zmiany przeznaczenia terenu, obejmującego pozostającą w użytkowaniu wieczystym skarżącej działkę, oznaczoną numerem geodezyjnym 7oo/2, pod budownictwo mieszkaniowe lub usługowe. Rada Miejska w Nowym Mieście n/Pilicą odrzucając w/w zarzut stwierdziła, iż nie może być on uwzględniony ze względu na wcześniej ustaloną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy, politykę przestrzenną, wedle której obszar, o którym mowa, przeznaczony został – podobnie zresztą jak wcześniej – pod zieleń (parki, skwery). Adaptację i ochronę istniejącego zadrzewienia i krzewów oraz wprowadzenia nowej zieleni na tym obszarze uznano za zadania priorytetowe. Nadto Rada podniosła, że teren oznaczony symbolem 34ZP objęty jest konserwatorską strefą ochrony układu rozplanowania "B", obejmującego historyczny układ przestrzenny Miasta.
Mając na uwadze, iż Rada Miejska w Nowym Mieście n/Pilicą projektując przedmiotowe rozwiązania planistyczne uniemożliwia remont księgarni zlokalizowanej na działce nr [...], jej użytkownik wieczysty, Małgorzata Dziuba wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w uchwałę o odrzuceniu zarzutu do
OSK 1398/04 projektu planu, kwestionując prawo Rady Miejskiej do ingerencji w prawa właścicielskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokując w sprawie, uznał, iż Rada Miejska w Nowym Mieście n/Pilicą działała w zgodzie z jej ustawowymi uprawnieniami do decydowania o sposobie przeznaczenia terenów pod określone funkcje i uprawnień tych w niniejszej sprawie nie nadużyła, a jeżeli tak to działała w zgodzie z prawem, nie dając podstawy sądowi do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały.
Skargę kasacyjną na przywołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. D., reprezentowana przez adw. H. K.. Żądając uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia stosownych kosztów sądowych strona skarżąca zarzuciła sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z bezpodstawną i nieuzasadnioną ingerencją Rady Miejskiej w Nowym Mieście n/Pilicą w prawo własności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127o ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie te okoliczności, które przesądzają o nieważności postępowania (art. 183 § 2 w/w ustawy). Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie okoliczności takie nie występują Sąd przeszedł do oceny zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 134 ze zm.). Co
OSK 1398/04 prawda z redakcji (uzasadnienia) skargi kasacyjnej można wnosić, iż strona skarżąca zarzuca nadto naruszenie innych przepisów prawa, w tym przepisów postępowania, to ze względu na to, iż wbrew obowiązkowi zawartemu w art. 172 przywołanego wyżej Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – przepisów tych nie wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny, związany zarzutami zawartymi w skardze, nie mogąc ich domniemywać, nie mógł skontrolować zaskarżonego wyroku w tej części.
Co do zaś zarzutu naruszenia art. 3 pkt 1 mającej zastosowanie w sprawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do brzmienia przywołanej normy prawnej każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny – tak jak skarżąca w niniejszej sprawie – ale w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, a jeżeli tak to prawo własności nie jest prawem bezwzględnym i może doznawać ograniczeń, głównie w sytuacjach określonych przepisami ustawowymi. Takimi przepisami dozwalającymi na ograniczenia w wykonaniu prawa własności w niniejszej sprawie, były przepisy art. 4 ust.1 oraz art. 10 ust.1 pkt 2 w/w ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, dozwalające gminie na ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze. To właśnie w myśl tych przepisów Rada Miejska w Nowym Mieście n/Pilicą rozstrzygnęła o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania terenu, na którym położona jest działka skarżącej, co sąd pierwszej instancji zauważając, doszedł do przekonania, że skoro Rada Miejska w Nowym Mieście n/Pilicą działała w granicach przysługujących jej uprawnień, nie nadużywając tych uprawnień, a jednocześnie w zgodzie z obowiązującym prawem, to nie naruszyła prawa zaskarżoną uchwałą. Czym innym jest natomiast zarzut "wewnętrznej
OSK 1398/04 sprzeczności i nieścisłych pojęć projektu planu" w związku z nie sprecyzowaniem w projekcie – co uznaje się za adaptację, a co za modernizację istniejących obiektów kubaturowych. Trudno byłoby podzielić pogląd skargi kasacyjnej, że w związku z tym faktem, doszło do naruszenia art. 3 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w sytuacji, gdy wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej w postanowieniach ogólnych przedmiotowego projektu zdefiniowane zostały m.in. pojęcie modernizacji i rozbudowy budynków, a przede wszystkim w skardze kasacyjnej nie znalazł się zarzut naruszenia konkretnego przepisu postępowania przez sąd pierwszej instancji w związku z zarzuconymi temu sądowi błędnymi ustaleniami w tej sprawie.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 wielokrotnie przywoływanej wyżej ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.