Wyrok NSA z 7 kwietnia 2005 r., OSK 1399/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 kwietnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. i J. H.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 czerwca 2004 r. sygn. akt II SA/Po 613/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.), Sędziowie NSA Barbara Gorczycka – Muszyńska, Alicja Plucińska – Filipowicz
Jędrzej Dessoulavy - Śliwiński protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi B. i J. H. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego -oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koninie decyzją z dnia 15 stycznia 2002 r. (PINB 88/7355/18/01), wydaną na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, nakazał B. i J. H. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku letniskowego zlokalizowanego na działce nr [...], gm. Wilczyn.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji, obiekt ten powstał w 2000 r. w wyniku rozbudowy szopki drewnianej o wym. 4,0 x 5,0m. postawionej w latach 1991-92 na gruncie należącym wówczas do K. G.. Inwestor nie legitymuje się pozwoleniem na budowę, ani zgłoszeniem do właściwego organu. Z aktu notarialnego z dnia 12.10.1999 r., protokołu granicznego podziału działki Nr [...], oraz protokołu z przesłuchania geodety dokonującego podziału gruntu wynika, że działka ta była niezabudowana. Wobec tego przyjęto, że budynek ten powstał jako nowy po październiku 1999 r.

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania B. i J. H., decyzją z dnia 3l stycznia 2002 r. ([...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, tym samym uznając, że inwestor naruszył przepis art. 28 Prawa budowlanego w związku z czym uzasadnione było zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego.

Na powyższą decyzję B. i J. H. złożyli skargę do sądu administracyjnego, zarzucając naruszenie art. 29 Prawa budowlanego oraz art. 7 kpa.

Zdaniem pełnomocnika skarżących, domek letniskowy, którego nakazano rozbiórkę, nie jest trwale połączony z gruntem, nie jest więc budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, ale tymczasowym obiektem budowlanym, o którym mowa w art., 3 pkt 5 tej ustawy. Powstał w wyniku modernizacji obiektu o konstrukcji drewnianej, który powstał w latach 1990-91. W tej sprawie powinien mieć zastosowanie przepis art. 29 ust.1 pkt 5a Prawa budowlanego, który nie wymaga pozwolenia na budowę. Z tych względów zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszej instancji wymagają uchylenia jako niezgodne z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 4 czerwca 2004 r. sygn. akt II S.A./Po 613/02 oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd w całej rozciągłości zaakceptował stanowisko organu nadzoru budowlanego zawarte w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Domek letniskowy, którego nakazano rozbiórkę, niezależnie od argumentacji skarżących, wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Prawidłowo również ustalono datę budowy przedmiotowego obiektu.

B. i J. H., reprezentowani przez radcę prawnego P. L., wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zarzucając w oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) powołanej dalej jako ppsa, naruszenie:

1. przepisów postępowania - art. 6, 7 i 8 kpa, mających istotny wpływ na wynik spraw,
2. prawa materialnego – art. 61 Prawa budowlanego, poprzez nie uwzględnienie treści wyrażonej w nim zasady przy wydawaniu zaskarżonego wyroku.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżących wnosi o:

• uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu,
• zasądzenie należnych kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw.

Skarga kasacyjna jest prawnym środkiem zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. W związku z tym podstawy skargi kasacyjnej określone w art. 174 ppsa, dotyczą naruszeń przepisów prawa, które zaskarżonym wyrokiem mógł sąd pierwszej instancji naruszyć. Aby naruszyć przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, Sąd w zaskarżonym wyroku musiał je stosować. Jednak, wbrew temu, co zarzuca się w pkt 1 skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, rozpoznając skargę nie stosował przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, więc nie mógł ich naruszyć. Sądy administracyjne bowiem administracyjne od dnia 1 stycznia 2004 r. orzekają na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego orzekają organy administracji publicznej.

W związku z powyższym zarzut naruszenia przepisów postępowania, sformułowany w pkt 1 skargi kasacyjnej, należy uznać jako pozbawiony całkowicie podstawy prawnej, określonej w art. 174 ppsa.

Zarzut naruszenia prawa materialnego (zamieszczony w pkt 2 skargi kasacyjnej) – art. 61 Prawa budowlanego z uwagi na to, że nie był podnoszony wcześniej, ani nie był stosowany przez organy, ani Sąd pierwszej instancji, nie znajduje racjonalnego uzasadnienia w tej sprawie. Powołany przepis art. 61 Prawa Budowlanego z uwagi na przedmiot regulacji, nie może być alternatywą dla art. 48 Prawa budowlanego, na podstawie którego toczyło się postępowanie administracyjne a potem sądowe w tej sprawie. Sądy administracyjne, podobnie jak i organy administracji publicznej, orzekają w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ppsa, art., 104 kpa), której granice wyznaczają przepisy prawa administracyjnego materialnego. Zarzut naruszenia przepisu art. 61 Prawa budowlanego w tym przypadku, wykracza poza granice "danej sprawy".

Poza tym, przepis art. 61 Prawa budowlanego ma zastosowanie tylko do obiektów budowlanych, które zostały zbudowane i są użytkowane zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Przepis ten nie dotyczy obiektów budowlanych powstałych w wyniku samowoli budowlanej, objętych nakazem rozbiórki.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony wyrok odpowiada wymogom prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł, jak w sentencji.