Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 lipca 2004 r. sygn. akt IV SA 3931/03 oddalił skargę B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 maja 2003 r. Nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Stare Babice z dnia 7 lutego 2001 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż prawidłowo w postępowaniu nieważnościowym zostało uznane, że nie zaistniała przesłanka do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. W związku z podnoszoną przez stronę kwestią braku zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania w sprawie powyższej opłaty Sąd zauważył, że okoliczność ta jako stanowiąca podstawę wznowienia postępowania w myśl art. 145 (4 kpa nie mogła być brana pod uwagę jako przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji.
Kolejny zarzut strony, dotyczący rażącego przekroczenia terminu do wydania w sprawie decyzji, określonego w art. 36 ust. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm./ podnoszony jako przesłanka nieważnościowa także w ocenie Sądu jest bezzasadny, bowiem jest to termin ostateczny do wydania decyzji, zaś wymóg bezzwłocznego działania organu po otrzymaniu wypisu aktu notarialnego sprzedaży nieruchomości ma zapewnić szybkość postępowania organu. Nie przestrzeganie tego wymogu nie może natomiast być ocenione w aspekcie rażącego naruszenia prawa /art. 156 (1 pkt 2 kpa/.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B. W. reprezentowana przez radcę prawnego G. D. zaskarżając wyrok w całości oraz zarzucając naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- art. 247 (1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 3 (1 pkt 2 kpa oraz art. 2 (1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, polegającym na przyjęciu, że wydanie decyzji bez podstawy prawnej nie stanowi rażącego naruszenia prawa,
- art. 247 (1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 165 (2 i 4 Ordynacji podatkowej polegające na przyjęciu, że wydanie decyzji z rażącym naruszeniem art. 165 (2 i 4 Ordynacji podatkowej nie stanowi rażącego naruszenia prawa,
- naruszenie art. 247 (1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 36 ust. 9 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym polegające na przyjęciu, że wydanie decyzji z rażącym naruszeniem art. 36 ust. 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie stanowi rażącego naruszenia prawa.
W skardze kasacyjnej wnosi się o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej obszernie omawia się przyczyny, dla których strona podniosła zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. W końcowej części uzasadnienia podnosi się także zarzut naruszenia art. 36 ust. 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
W skardze kasacyjnej wnosi się o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik wnoszącej skargę kasacyjną stwierdził, że zarzut naruszenia art. 36 ust. 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym odnosi się do naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
Stosownie do art. 175 (1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z ((2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie w części określającej podstawy skargi kasacyjnej wskazuje się, iż jej podstawą jest naruszenie przepisów postępowania /art. 174 pkt 2 ppsa/ i podaje, iż naruszenie określonych przepisów Ordynacji podatkowej miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przepisów Ordynacji podatkowej, zresztą również przywołanych w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku przepisów kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł naruszyć, gdyż przepisy te mogły być jako prawo procesowe stosowane wyłącznie przez organ administracji publicznej, który wydał zaskarżoną do tego Sądu decyzję, nie zaś Sąd, którego postępowanie normowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenia konkretnego przepisu tej ustawy w skardze kasacyjnej nie zarzucono jednak ani w części odnoszącej się do podania podstaw kasacji ani też w jej uzasadnieniu, które wymienia wady postępowania przed organem, który wydał decyzję o ustaleniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości /tzw. "renty planistycznej"/ oraz przed organem kontrolującym tą decyzję w postępowaniu nieważnościowym.
Właśnie ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości we własnym zakresie dochodzenia jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną, oraz naruszenie jakich ewentualnie przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mógłby zarzucać określając podstawy skargi kasacyjnej według wymogów art. 174 pkt 1 i 2 ppsa.
W kwesti podniesionego dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 36 ust. 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, uzupełnianego na rozprawie przez pełnomocnika strony wnoszącej skargę kasacyjną w ten sposób, iż naruszenie tego przepisu jako prawa materialnego wiąże się z błędną wykładnią i niewłaściwym zastosowaniem tego przepisu, należy stwierdzić, iż zarzut ten nie został również prawidłowo, z zachowaniem wskazanych wyżej wymogów sformułowany co powoduje, iż Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany zarzutami skargi kasacyjnej /art. 183 (1 ppsa/, nie mógł go uwzględnić. Należy bowiem podkreślić, iż w skardze kasacyjnej wyraźnie podano, że opiera się ona na zarzutach naruszenia prawa procesowego /art. 174 pkt 2 ppsa/. Dodano wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 36 ust. 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie precyzując jednak, iż strona zarzut ten traktuje jako naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W myśl art. 183 (1 ppsa strona może przytaczać jedynie nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, nie jest natomiast uprawniona do uzupełniania lub też modyfikowania podstaw skargi kasacyjnej. Skoro więc podstawa skargi kasacyjnej odnosząca się do naruszenia prawa materialnego, jak to wynika z przebiegu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, została uzupełniona dopiero na tej rozprawie, nie może być przez ten Sąd brana pod uwagę.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.