Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę W. S. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2000 r., którą została utrzymana w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie z dnia 17 października 2000 r. nakazująca skarżącemu rozbiórkę domku letniskowego drewnianego z werandą i zadaszeniem na słupkach, na działce nr [...] w Borsku.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:
Obiekt budowlany został wybudowany w 1962 r. bez pozwolenia na budowę. Domek letniskowy wybudowano na terenie, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Karsin, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Karsin z dnia 3 lipca 1991 r. Nr XV/79/91 (Dz. Urz. woj. Gdańskiego Nr 15, poz. 120 ze zm.) jest określony jako teren lasów (symbol RL), a zatem niedopuszczalna jest realizacja na tym terenie obiektów budowlanych.
W ocenie Sądu organy prawidłowo zastosowały w tej sprawie przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), ponieważ stosownie do przepisu art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 109, poz. 1126 ze zm.) do obiektów budowlanych wybudowanych przed wejściem w życie powołanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. stosuje się przepisy dotychczasowe.
Zarówno powołana ustawa z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, jak i obowiązująca w czasie budowy domku letniskowego ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 7, poz. 46 ze zm.) wymagały pozwolenia na budowę domku letniskowego oraz dopuszczały realizację obiektów budowlanych na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Skoro więc obiekt budowlany został wybudowany bez pozwolenia na budowę i znajduje się na terenie leśnym, który według obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest przeznaczony pod zabudowę, organy trafnie nakazały rozbiórkę obiektu na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.
W skardze kasacyjnej skarżący W. S. przytoczył jako podstawy kasacyjne naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i decyzji organu obu instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący powołał się na to, iż Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku decyzją z dnia 31 maja 2001 r. uchylił decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie i umorzył postępowanie w przedmiocie nakazu rozbiórki domku letniskowego M. i T. U. na pobliskiej działce nr [...] w Borsku, wybudowanego w 1981 r., stwierdzając, iż poprzedni właściciel tej działki R. U. uzyskał zgodę Naczelnika Gminy w Karsinie na czasowe zlokalizowanie domku w starszym drzewostanie, do czasu "dojścia drzewostanu do wieku rębności", pod warunkiem, że po upływie tego terminu obiekt zostanie rozebrany (zgoda z dnia 31 lipca 1981 r., nr sprawy [...]). Ponadto poprzedni właściciel gruntów, na których znajdują się domki letniskowe, M. R. uzyskał decyzję Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 29 grudnia 1987 r., według której grunty te powinny być utrzymane jako las przy pozostawieniu istniejących domków do czasu wyrębu drzewostanu. Zdaniem skarżących z uwagi na te decyzje nie mogła być wydana decyzja o nakazie rozbiórki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Podniesione zarzuty sprowadzają się w istocie rzeczy do wskazania takich okoliczności, które nie podważają w niczym prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji i przyjętych przez Sąd, które uzasadniały zastosowanie w tej sprawie przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane. Powołane w skardze kasacyjnej dokumenty (decyzje) nie podważają ustalenia, że obiekt budowlany został wybudowany bez pozwolenia na budowę oraz, że plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza tego rodzaju zabudowy na terenie, na którym obiekt budowlany został wybudowany. To, że w innej sprawie, dotyczącej innych osób i innego obiektu budowlanego wybudowanego w pobliżu zostało przyjęte przez organ ustalenie, że domek letniskowy został wybudowany po uzyskaniu zgody ówczesnego Naczelnika Gminy w Karsinie, nie może stanowić podstawy do podważenia w postępowaniu sądowym ustalenia organów, iż skarżący wybudował swój obiekt budowlany po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Również to, że po wybudowaniu obiektu budowlanego skarżących, w 1987 r. w uzasadnieniu decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych, należących wówczas do M. R., zamieszczono stwierdzenia, iż "powierzchnia powinna pozostać trwale utrzymana jako las przy jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków letniskowym", nie uzasadnia samo przez się stanowiska, iż budowa obiektu budowlanego została zalegalizowana. W uzasadnieniu tej decyzji jest bowiem również stwierdzenie, że teren ten w planie zagospodarowania przestrzennego nie jest przeznaczony pod rekreację.
Ponadto należy podnieść, że okoliczności i dowody, na które powołuje się skarga kasacyjna nie były w ogóle objęte postępowaniem administracyjnym i oceną zaskarżonej decyzji przez Sąd pierwszej instancji. Nie jest więc uzasadnione powoływanie się na takie okoliczności i dowody dopiero w postępowaniu kasacyjnym. Zasadą jest, że wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które nie były znane w toku rozpoznawania sprawy, może stanowić podstawę wznowienia postępowania, jeżeli mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę kasacyjną.