Wyrok NSA z 14 kwietnia 2005 r., OSK 1422/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 kwietnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Adama K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 721/04

Sprawa

w sprawie ze skargi Adama K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 grudnia 2003 r. (...) w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski, Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska, Jan Paweł Tarno /spr./
Maria Połowniak protokolant

Teza

W wypadku zwolnienia /rozwiązania stosunku służbowego/ wskutek upływu okresu wypowiedzenia dokonanego przez żołnierza albo przez organ wojskowy wydaje się jedynie rozkaz personalny dla celów ewidencyjnych /par. 132 ust. 4 i par. 137 ust. 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych - Dz.U. 1997 nr 7 poz. 38/.

Uzasadnienie

OSK 1422/04

Postanowieniem z dnia 20 maja 2004 r., II SA/Wa 721/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Adama K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 grudnia 2003 r., (...), w przedmiocie zwolnienia ze służby wojskowej i przeniesieniu do rezerwy wskutek upływu skróconego okresu wypowiedzenia stosunku służbowego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że przedmiotowa decyzja stanowi jedynie rozkaz personalny wydany dla celów ewidencyjnych, a więc jest aktem podejmowanym na użytek wewnętrzny, i jako taki nie może być uznany za decyzję w rozumieniu art. 3 par. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Zatem skargę na tą decyzję należało odrzucić jako niedopuszczalną.

Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł Adam K., zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie art. 107 ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /t.j. Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./ w zw. z par. 122, par. 132 ust. 4 i par. 170 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 7 poz. 38/ poprzez przyjęcie, że rozkaz personalny zwalniający ze służby żołnierza zawodowego nie stanowi decyzji, od której przysługuje skarga w postępowaniu administracyjnym.

Mając powyższe na względzie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę zarzucając, iż od rozkazów personalnych Ministra Obrony Narodowej nie przysługuje skarga - na podstawie art. 107 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Jednakże ustęp 1a cytowanego przepisu nie wymienia decyzji o zwolnieniu ze służby, jako nie podlegającej zaskarżeniu. Art. 75 ust. 1 pkt 7 cytowanej ustawy w zw. z par. 122 i par. 123 rozporządzenia MON w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi, iż zwolnienie następuje w drodze rozkazu personalnego wydanego przez Ministra Obrony Narodowej. Rozkaz ten zgodnie z treścią par. 170 cytowanego rozporządzenia jest równoznaczny z decyzją i bezspornie wywołuje skutki w sferze zewnętrznej. Z uwagi na fakt, iż skarżący zarzucał skrócenie okresu wypowiedzenia stosunku służbowego bez zachowania właściwego toku postępowania, co do skrócenia tego okresu, istniały podstawy do merytorycznego rozpoznania skargi. Pouczenie na wyciągu z decyzji (...) z dnia 30.12.2003 r.- iż decyzje wydaje się dla celów ewidencyjnych jest mylne i nie może stanowić podstawy odrzucenia skargi. Sąd Administracyjny winien rozpoznać sprawę merytorycznie, a co najmniej ustosunkować się do zarzutów skargi w zakresie naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie podnosząc, że zaskarżona decyzja jako akt jedynie ewidencyjny nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 par. 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim /art. 175 par. 1-3 p.p.s.a/. Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym wymogom, jednak zarzut naruszenia art. 107 ustawy o służbie wojskowej żołnierz zawodowych w zw. z par. 122, par. 132 ust. 4 i par. 170 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie nie jest trafny. Zgodnie z art. 78 ust. 1 o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych żołnierz zawodowy może w każdym czasie wypowiedzieć stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej bez podawania przyczyny. Natomiast zgodnie z par. 131 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych wypowiedzenie stosunku służbowego przez żołnierza zawodowego uważa się za dokonane, jeżeli zostało doręczone za pokwitowaniem w jednostce wojskowej, w której żołnierz pełni służbę wojskową. Skarżący składając w dniu 08 grudnia 2003 r. wypowiedzenie stosunku służbowego skutecznie dokonał tego wypowiedzenia - stosownie do postanowień par. 131 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych. Na podstawie par. 132 ust. 4 powołanego rozporządzenia w przypadku wniesienia przez żołnierza zawodowego wypowiedzenia, organ zwalniający wydaje dla celów ewidencyjnych rozkaz personalny o zwolnieniu żołnierza, w którym określa datę zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej wynikającą z wypowiedzenia. W przypadku skrócenia okresu wypowiedzenia zgodnie z par. 138 ust. 2 rozporządzenia, ustala się datę zwolnienia żołnierza. Oświadczenie woli żołnierza i organu zwalniającego w tym przedmiocie składa się na piśmie. W następstwie złożonego przez skarżącego wypowiedzenia stosunku służbowego oraz wniosku o skrócenie okresu wypowiedzenia zawartego w przedmiotowym wypowiedzeniu, Minister Obrony Narodowej wydał decyzję (...) z dnia 30 grudnia 2003 r. dla celów ewidencyjnych.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w całej rozciągłości pogląd wyrażony w wyroku NSA z 18 lutego 2002 r., OSA 9/01 - ONSA 2002 Nr 3 poz. 97, że w wypadku zwolnienia /rozwiązania stosunku służbowego/ wskutek upływu okresu wypowiedzenia dokonanego przez żołnierza albo przez organ wojskowy wydaje się jedynie rozkaz personalny dla celów ewidencyjnych /par. 132 ust. 4 i par. 137 ust. 4 rozporządzenia/. W tym stanie rzeczy nie można zarzucić WSA w Warszawie naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za bezzasadną i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.