Wyrok NSA z 7 kwietnia 2005 r., OSK 1438/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 kwietnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. Ł.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 159/01

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki, Sędziowie NSA Barbara Gorczycka – Muszyńska (spr.), Alicja Plucińska – Filipowicz
Jędrzej Dessoulavy - Śliwiński protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi J. Ł. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 grudnia 2000 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych - oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 19 maja 2004 r. oddalił skargę J. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 8 grudnia 2000 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie nakazującą skarżącemu, w powołaniu na art. 37 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 138, poz. 229 ze zmianami) rozbiórkę samowolnie wykonanego w 1993 r. obiektu budowlanego pełniącego funkcję letniskową, wzniesionego na działce Nr [...] w miejscowości Borsk gm. Kościerzyna.

W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Karsin obejmującym wsk. działkę, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Karsin Nr XV/29/91 z dnia 3 lipca 1991 r. (Dz. Urz. Woj.Gdańskiego Nr 15, poz. 120 ze zmianami) obowiązującym w czasie wzniesienia om. obiektu, działka Nr 260 położona była na terenie oznaczonym symbolem RL, który oznacza tereny leśne. Teren ten nie był więc w planie przewidziany nie tylko pod zabudowę letniskową ale pod jakąkolwiek zabudowę. Nakazanie zatem rozbiórki tego obiektu znajdowało pełne oparcie w przepisie art. 37 ust.1 pkt 1 pow. ustawy – Prawo budowlane. Podnoszona zaś w skardze okoliczność, że poprzedni właściciel budynku posiadał pozwolenie na budowę nie ma znaczenia dla oceny samowolnego wzniesienia tego budynku przez skarżącego, bowiem poprzedni właściciel uzyskał pozwolenie na wzniesienie tego obiektu na innym terenie, skarżący zaś przeniósł budynek z tego terenu na działkę Nr [...], nie przewidzianą w obowiązującym planie pod jakąkolwiek zabudowę. Okoliczność zaś, że Gmina w 1994 r. w czasie dokonanej kontroli nieruchomości, na którą skarżący przeniósł om. budynek nie wnosiła zastrzeżeń do jego lokalizacji nie oznacza legalizacji tego obiektu.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł J. Ł. reprezentowany przez adwokata J. K.. W skardze tej jako podstawę skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego – art. 37 ust.1 Prawa budowlanego z 1974 r. przez błędną wykładnię tego przepisu i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu zaś skargi podniesiono, że obecnie toczy się kilkadziesiąt spraw, których przedmiotem są decyzje nakazujące rozbiórki budynków letniskowych wybudowanych w miejscowości Borsk, w tym m.in. decyzja nakazująca rozbiórkę wzniesionego w 1981 r. budynku letniskowego na działce Nr [...]. W tej sprawie uchylona została decyzja nakazująca rozbiórkę wobec ustalenia, że właściciel obiektu w 1981 r. uzyskał zgodę na czasowe użytkowanie obiektu – do czasu osiągnięcia przez drzewostan wieku rębności. W skardze podniesiono nadto, że poprzedni właściciel gruntów, na których znajdują się domki letniskowe w dniu 29 grudnia 1987 r. uzyskał decyzję "ówczesnego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku, w uzasadnieniu której napisano, że powierzchnia (chodzi o grunt leśny) powinna pozostać trwale utrzymana jako las przy jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków do czasu wyrębu drzewostanu". Zdaniem autora skargi oznacza to, że poprzedni właściciel uzyskał decyzję legalizującą zabudowę gruntów leśnych domkami letniskowymi i "należy domniemywać, że decyzja ta nie pozwalałaby na wydanie nakazów rozbiórki domków letniskowych w trybie art. 37 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.".

Wskazując na powyższe autor skargi wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wcześniejszej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna wniesiona w sprawie niniejszej nie może być uwzględniona, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Nie wystarczy przy tym przytoczenie przepisu ustawy stanowiącego, zdaniem skarżącego, podstawę kasacji. Konieczne jest także sprecyzowanie na czym naruszenie tego przepisu polegało. W skardze kasacyjnej wniesionej w sprawie niniejszej nie uzasadniono przytoczonej podstawy kasacyjnej. Wskazany jako podstawa skargi kasacyjnej przepis art. 37 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane stanowi, że przymusowej rozbiórce podlegają obiekty budowlane lub ich części, wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie ich budowy i wzniesione na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie był przeznaczony pod zabudowę lub przeznaczony był pod innego rodzaju zabudowę.

Obowiązujący w dacie wznoszenia przedmiotowego obiektu przepis art. 28 Prawa budowlanego zastrzegał, że roboty budowlane można rozpocząć dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Stosownie do przepisu § 44 ust.1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz.48 ze zmianami) poza budynkami stałymi również budynki tymczasowe objęte były wymogiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie natomiast z § 4 ust.1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zmianami) jako budynki tymczasowe rozumie się budynki nie połączone w sposób trwały z gruntem, skonstruowane jako rozbieralne, jak baraki, kioski, obiekty o konstrukcji pneumatycznej i typu namiotowego lub budynki określane w przepisach jako tymczasowe.

W świetle powyższych uregulowań prawnych na wykonanie na działce Nr 260 budynku tymczasowego, przenoszonego z innej działki wymagane więc było uzyskanie przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest w sprawie niesporne, że skarżący decyzji takiej nie uzyskał. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczność ta nie jest kwestionowana. Nie zostało także zakwestionowane ustalenie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony w 1991 r. i obowiązujący w dacie wznoszenia om. budynku przeznaczał teren obejmujący wskazaną działkę Nr [...] na cele leśne, a zatem nie był to teren przeznaczony pod zabudowę.

Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie odnosi się więc do zarzutu naruszenia przepisu art. 37 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego, skoro nie kwestionuje ani faktu wzniesienia budynku bez pozwolenia na budowę ani faktu, że obowiązujący wówczas plan miejscowy nie przeznaczał pod zabudowę terenu obejmującego om. działkę Nr [...]. Powoływane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej akty i okoliczności dotyczą okresu poprzedzającego wejście w życie planu zagospodarowania przestrzennego z 1991 r. i poprzedzającego wybudowanie spornego budynku. Nie mają więc związku z podnoszonym zarzutem naruszenia przepisu art. 37 ust.1 pkt 1 przy orzekaniu rozbiórki obiektu wzniesionego w 1993 r.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 pow. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.