Uzasadnienie
OSK 1445/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 16 czerwca 2004 r. Sygn. akt IV SA 606/02 oddalił skargę T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 29 listopada 20015 r. ([...]), utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia 12 października 2001 r. ([...]), odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Łomianki z dnia 26 listopada 1997 r. ([...]), którą ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę budynku wielofunkcyjnego (gastronomia, kawiarnia, bar, bilard, aerobik, siłownia) na działce nr ewid. [...] przy ul. Warszawskiej w Łomiankach.
Powyższa decyzja została wydana na wniosek A. N. współwłaściciela działki nr ewid[...].
Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji zostało wszczęte z urzędu, na skutek interwencji Dyrektora Wydziału Architektury, Zagospodarowania Przestrzennego i Rozwoju Regionalnego Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie, którego zdaniem, planowana inwestycja jest niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, ponieważ na obszarze miejsca położenia działki nr ewid. [...], oznaczonym symbolem [...] nie dopuszcza się zabudowy usługowej, której dotyczy ww. decyzja z dnia 26 listopada 1997 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w uzasadnieniach w/w decyzji stwierdza, że nie zachodzi sprzeczność pomiędzy ustaleniami kwestionowanej decyzji, a obowiązującym w dacie wydania jej, planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Łomianki zatwierdzonym uchwałą nr [...] z dnia 24 marca 1993 r. Z planu bowiem wynika, że co prawda teren ten o pow. 32 ha jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową, niską, jednorodzinną, jednak z tego obszaru teren o pow. 2 ha przeznaczony jest pod usługi rzemiosła do czego można odnieść przewidziane w pkt 3.4 planu usługi I i II stopnia takie jak handel, gastronomia, rzemiosło usługowe. W ogólnych ustaleniach planu (pkt IV) w odniesieniu do usług, plan przewiduje adaptację, rozbudowę i wyznaczenie nowych zespołów administracyjno-usługowych i innych w rejonie centrum miasta dla utworzenia ośrodka usługowego, węzłów komunikacyjnych i w pasie szerokości 80 m przy trasach komunikacyjnych, wykorzystując strefę ich uciążliwości.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 listopada 2001 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (pismo z dn.12.02.2002 r.) T. Z. – właścicielka sąsiedniej posesji, nie zgadza się ze stanowiskiem organu w kwestii interpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jej zdaniem, obszar o pow. 2 ha przeznaczony pod usługi rzemiosła nie został wydzielony planem szczegółowym z obszaru A1-21/MN, ponieważ taki plan nie został opracowany.
Zbudowany pawilon na sąsiedniej działce, mający ponad 40 m długości i 13 m wysokości, całkowicie przeszklony wraz z balkonami jest usytuowany w odległości 9 m od budynku skarżącej, na terenie rozproszonej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej niskiej. Skarżąca uważa, że został naruszony jej interes prawny i należy się jej odszkodowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wyrokiem z dnia 16 czerwca 2004 r. uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W ocenie Sądu, decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Łomianki z dnia 26 listopada 1997 r., nie jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego miasta Łomianki, a to oznacza, że brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 7 kpa w związku z art. 34 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. "Ze wskazanych ustaleń planu niewątpliwie wynika, że realizacja inwestycji o charakterze usługowym jest dopuszczalna na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a w szczególności na terenach przy trasach komunikacyjnych, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, gdzie inwestycja jest realizowana przy głównej ulicy Warszawskiej w Łomiankach w ciągu handlowo-usługowym".
T. Z., reprezentowana przez radcę prawnego B. B., od powyższego wyroku wniosła skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności:
- "art. 3 pkt 2 i art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak zastosowania art. 34 i 43 tejże ustawy poprzez przyjęcie, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Łomianki o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego".
W związku z powyższym, pełnomocnik skarżącej wnosi o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 29 listopada 2001 r., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,
- zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zdaniem pełnomocnika skarżącej, ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji kiedy nie został uchwalony plan szczegółowy, zostały zinterpretowane z korzyścią dla inwestora. Tymczasem, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powinny być interpretowane z uwzględnieniem równego traktowania praw wszystkich stron postępowania. Na terenie, na którym przewidziano realizację przedmiotowej inwestycji, plan miejscowy nie określił jednoznacznie możliwości realizacji funkcji usługowej, a wręcz przeciwnie odesłał w tym zakresie do ustaleń, które zostaną dokonane w przyszłości w planie szczegółowym.
Skoro brak było przeznaczenia nieruchomości pod usługi, a jednoznacznie teren przeznaczony był pod budownictwo mieszkaniowe, to zachodzi sprzeczność pomiędzy ustaleniami planu i decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Nie można się zgodzić z tokiem rozumowania przyjętym w skardze kasacyjnej i zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego tam wskazanymi, gdyż prowadzi to do błędnych wniosków. Po pierwsze, nie można formułować zarzutu sprzeczności ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu o wybrane fragmenty postanowień tego planu. Plan zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego, zawierający część opisową i graficzną, ponadto zawiera postanowienia ogólne i szczegółowe odnoszące się do pewnych fragmentów terenu. Ustalając treść planu – konfrontując jego ustalenia z planowaną inwestycją, należy odnosić się do całości tego aktu, aby prawidłowo odczytać intencje autorów planu. Sąd w obszernej analizie postanowień miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Łomianki zatwierdzonego w 1993 r., prawidłowo odniósł się do wszystkich jego postanowień dotyczących przedmiotowej sprawy.
Pomimo, że postanowienia tego planu nie można zaliczyć do wzorców sztuki legislacyjnej i planistycznej, to nie można też stwierdzić, że decyzja z dnia 26 listopada 1997 r. jest sprzeczna z tym planem.
Nie można też tak interpretować tego planu, że brak planu szczegółowego, uniemożliwi jakiekolwiek inwestycje, bowiem jego postanowienia ogólne i szczegółowe, nie wykluczają na terenie oznaczonym symbolem A1-21/MN sytuowania obiektów przeznaczonych pod usługi i rzemiosło.
Brak precyzyjnych ustaleń, w którym miejscu jest położony obszar o powierzchni 2 ha przeznaczony pod usługi i rzemiosło, nie może wykluczać planowania tego typu inwestycji na tym terenie tym bardziej, że w innych częściach postanowień planu wskazuje się i określa pewne warunki szczegółowe jak np. przewiduje się lokalizację zespołów administracyjno-usługowych w pasie szerokości 80 m przy trasach komunikacyjnych wykorzystując strefę ich uciążliwości. Poza tym obszar przeznaczony pod usługi i rzemiosło, nie musi wcale oznaczać realizacji inwestycji o takim charakterze w jednym miejscu, ale w zabudowie rozproszonej, na terenach spełniających warunki szczegółowe określone w planie.
Należy w pełni zgodzić się z oceną prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że na przedmiotowym terenie, zgodnie z planem, nie można wykluczyć inwestycji o charakterze usługowym.
Brak więc podstaw do stwierdzenia sprzeczności pomiędzy decyzją z dnia 26 listopada 1997 r., a obowiązującym wówczas na terenie miasta Łomianki planem w konsekwencji czego, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności tej decyzji.
Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej, a odnoszące się do naruszeń przepisów prawa materialnego, nie mogą zmienić tej oceny z przyczyn wcześniej omówionych.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.