Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z dnia 29 czerwca 2004 r. uchylił zaskarżoną przez Lesława K. decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 7 stycznia 2004 r. (...) oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Z. (...) z dnia 21 listopada 2003 r., wydane w przedmiocie kary za przejazd pojazdem ponadnormatywnym.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:
Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia 27 stycznia 2004 r., wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 2a i ust. 2b, art. 40b ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838 ze zm./ oraz par. 5 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U. nr 32 poz. 262/, po rozpatrzeniu odwołania Lesława K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "L." Lesław K. w L., od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia 21 listopada 2003 r., w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 7.560 zł. za przejazd drogą publiczną pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Jak wynika z akt sprawy, w dniu 21 listopada 2003 r. podczas kontroli pojazdu samochodowego marki DAF 95 ATI o numerze rejestracyjnym (...), opuszczającego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w Z., w wyniku dokonania pomiaru dynamicznego obciążenia osi tego pojazdu i jego masy całkowitej, ustalono, iż nacisk na drugą oś pojazdu przekracza dopuszczalną normę, która zgodnie z par. 5 powołanego rozporządzenia - w przypadku osi składowej osi wielokrotnej pojazdu przy rozstawie osi powyżej 1,30 m, wynosi 80 kN. W przedmiotowej sprawie nacisk na drugą oś wymienionego pojazdu wynosił w trakcie ważenia 103,44 kN czyli o 23,44 kN więcej niż wynosi dopuszczalna norma. Czynności ważenia wykonano wagą dynamiczną, która posiada wydane przez właściwy organ aktualne świadectwo legalizacji. Natomiast osoba wykonująca transport nie okazała określonego przepisami o ruchu drogowym zezwolenia na przejazd drogami publicznymi pojazdu nienormatywnego, stąd nałożona została kara pieniężna w wysokości 7.560.
Odwołując się od decyzji organu I instancji, Lesław K. podniósł, że w protokole z dnia 21 listopada 2003 r., organ celny przyjął niewłaściwe wskaźniki do wyliczeń nacisku na oś napędową, tj. przyjęto wartość 80 kN zamiast 100 kN.
Utrzymując w mocy powyższą decyzję organ odwoławczy wykazał, że według art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych, za przejazd po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, pobiera się kary pieniężne.
Natomiast w świetle par. 5 ust. 5 pkt 4 powoływanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, dopuszczalny nacisk na oś składową osi wielokrotnej pojazdu, przy rozstawie osi powyżej 1,30 m wynosi 80 kN, a w przedmiotowej sprawie nacisk na piątą oś wyniósł w trakcie ważenia 103,44 kN.
Czynności ważenia dokonano waga samochodową do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów, znak fabryczny Scaleń 14-01-20, produkcji firmy "P." Sp. z o.o. w M., Nr wagi 200018/A, posiadającą ważne świadectwo legalizacji z dnia 22 listopada 2002 r., wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. Ponadto w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania - zdaniem organu - przepis par. 5 ust. 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r., który stanowi, iż nacisk osi składowej pojazdu nie może przekraczać przy odległości od sąsiedniej bliższej osi składowej powyżej 1,30 m, przy osi podwójnej, dla osi napędowej - 100 kN pod warunkiem, że łączny nacisk osi podwójnej nie przekracza 160 kN, bowiem w tym konkretnym przypadku łączny nacisk osi podwójnej wyniósł 164,68 kN, tj. o 4,68 kN więcej niż dopuszczalna norma.
W skardze na powyższą decyzję Lesław K. - żądając uchylenia decyzji - porównał rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r., którego par. 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, który został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z art. 92 ust. 1 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na przekroczenie ustawowego upoważnienia.
Uzasadniając wyrok z dnia 29 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Z. zostały wydane z naruszeniem przepisów związanych z procedurą ważenia dynamicznego wagami samochodowymi oraz regulujących wymagania warunków technicznych tych wag w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Prawidłowe rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy, wiążące się z właściwym zastosowaniem odpowiednich norm materialnoprawnych, uzależnione jest od uprzedniego dokładnego ustalenia stanu faktycznego, zgromadzenia materiału dowodowego oraz jego wszechstronnego rozważenia i oceny, w myśl zasad określonych w przepisach art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa. Stąd podstawę wszelkich ustaleń faktycznych mogą stanowić wyłącznie dowody dopuszczone prawem, które zostały właściwie przeprowadzone, prawidłowo ustalone i które mogą zostać poddane weryfikacji.
Wymierzając karę pieniężną organ celny, który dokonał kontroli przedmiotowego pojazdu, nie wykazał na podstawie jakich uregulowań prawnych dokonano pomiaru dynamicznego obciążenia osi pojazdu, co umożliwiałoby weryfikację poczynionych ustaleń. Dokonywanie takiego pomiaru, mogące skutkować wymierzeniem kary pieniężnej, nie może być czynione według kryteriów przyjętych w sposób dowolny przez organ dokonujący pomiaru. Pomiar taki powinien odpowiadać kryteriom wyznaczonym przez odpowiedni akt normatywny wydany przez właściwy organ administracji rządowej.
Obowiązującym w dacie pomiaru nacisku na oś, aktem prawnym regulującym prawną kontrolę metrologiczną przyrządów pomiarowych jest ustawa z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach /Dz.U. nr 63 poz. 636/, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. W wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w powyższej ustawie, Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej wydał w dniu 10 lutego 2004 r. rozporządzenie w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu. Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 13 marca 2004 r., w związku z czym nie było obowiązującym prawem w dniu wydania przez organy obu instancji decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej. Dlatego w przedmiotowej sprawie należy odwołać się do uregulowania zawartego w art. 29 ustawy z dnia 2001 r. Prawo o miarach, zgodnie z którym do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych, prawna kontrola metrologiczna odbywa się na podstawie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż przez jeden rok od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Prezes Głównego urzędu Miar w dniu 22 grudnia 2000 r. wydał zarządzenie Nr 39 w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu /Dz.Urz. Miar i Probiernictwa nr 6 poz. 40/.
Przepisy te precyzują warunki, od których spełnienia uzależnione jest prawidłowe określenie masy przewożonego ładunku oraz oznaczenie obciążenia osi pojazdu w ruchu. Zdaniem Sądu - w protokole z kontroli pojazdu dokonanej w dniu 21 listopada 2003 r. brak jest elementarnych danych pozwalających na pozytywne zweryfikowanie tych dowodów, uznanie ich za miarodajne do ustalania stanu faktycznego i rozstrzygnięcia sprawy.
Nie wiadomo również, który z funkcjonariuszy celnych przeprowadzał powyższe czynności oraz czy posiada stosowne do tego uprawnienie. Ponadto sąd stwierdził, że niewiadomo jakiej wagi użyto i czy była ona prawidłowo zainstalowana. Jednocześnie Sąd I instancji stwierdził, że waga nie posiadała odpowiedniej klasy dokładności.
Dalsze wywody uzasadnienia zaskarżonego wyroku dotyczą kwestii, czy zarządzenie Prezesa Głównego urzędu Miar jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej, Zdaniem Sądu I instancji, w świetle art. 87 i art. 93 Konstytucji, wymienione zarządzenie Nr 39 nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa.
Zarządzenie to należy traktować jako zarządzenia wewnętrzne, nie mogące stanowić podstawy wydania decyzji wobec obywateli, osób prawnych lub innych podmiotów.
Przedmiotowe zarządzenie wydano na podstawie art. 8 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach. Przepis ten był dwukrotnie nowelizowany. Druga z nowelizacji, wprowadzona ustawą z 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów i ustawy o działach administracji rządowej i o zmianie niektórych ustaw, upoważnienie to przyznała ministrowi właściwemu do spraw gospodarki. Przy czym zgodnie z art. 51 tej ustawy. Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień zmienionych niniejszą ustawą nie dłużej niż do 30 czerwca 2002 r. zachowują moc przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są sprzeczne z niniejsza ustawą. Jednocześnie ani Rada Ministrów, ani minister właściwy do spraw gospodarczych, stosownych przepisów nie wydali. Natomiast gdyby nawet uznać, że zarządzenie Prezesa Głównego urzędu Miar Nr 39 stanowiło podstawę do prawidłowego określenia obciążenia osi pojazdu, to z dniem 30 czerwca 2002 r. utraciło ono moc z uwagi na treść cytowanego art. 51 wymienionej ustawy.
Zatem wobec braku stosownych przepisów wykonawczych, metody i warunki, w jakich dokonano pomiaru obciążenia osi pojazdu w ruchu - noszą cechy dowolności, w związku z czym nie mogły stanowić podstawy do wymierzenia kary pieniężnej.
Dyrektor Izby Celnej w B., złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 czerwca 2004 r., zarzucając mu:
- naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 13 ust. 2a i ust. 2b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w związku z art. 8 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 marca 2001 r., przez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów polegające na błędnym przyjęciu związku pomiędzy ustaleniami faktycznymi poczynionymi w toku przedmiotowego postępowania, a normą prawną zawartą w naruszonych przepisach,
- naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 Kpa oraz art. 40b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez przyjęcie, iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Uzasadniając zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, Dyrektor Izby Celnej podniósł, iż zgodnie z art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. za przejazd po drogach publicznych pojazdów z ładunkiem, bez ładunku o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach lub bez zezwolenia określonego przepisami ustawy - Prawo o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, pobiera się kary pieniężne. Regulacja ta nakłada na właściwe organy administracyjne bezwzględny obowiązek nałożenia kary pieniężnej w wypadku stwierdzenia którejkolwiek ze wskazanych wyżej okoliczności. Organ przyznaje, iż wszelkie pomiary dokonywane w celu ustalenia czy zaistniały okoliczności przewidziane w art. 13 ust. 2a powoływanej ustawy, powinny być dokonywane z zastosowaniem urządzeń spełniających wymagania prawne przewidziane dla tego typu urządzeń. Skarżący kwestionuje przyjęte przez sąd założenie, iż zarządzenie Prezesa Głównego Urzędu Miar Nr 39 z dnia 22 grudnia 2000 r. pozostaje poza konstytucyjnym katalogiem źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Do dnia 30 marca 2001 r. pozostawały w obrocie prawnym przepisy art. 8 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. - Prawo o miarach, upoważniający Prezesa Głównego Urzędu Miar do wydania wskazanego wyżej zarządzenia. Akty prawne legitymujące konstytucyjny porządek prawny posiadają swój byt prawny polegający na ich obowiązywaniu od momentu wejścia w życie, aż do chwili jego uchylenia. W myśl art. 51 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. - o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 154 poz. 1800/ do czasy wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień określonych tą ustawą, nie dłużej jednak niż do 30 czerwca 2002 r. zachowują moc przepisy dotychczasowe, o ile nie są sprzeczne z ustawą. W rezultacie tej regulacji przepisy zarządzenia Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. uznać należy za powszechnie obowiązujące. Konsekwencją powyższego założenia jest uznanie prawidłowości dokonania legalizacji używanych przez Urząd Celny w H., urządzeń pomiarowych przeprowadzone przez Naczelnika Obwodowego urzędu Miar w Z., w wyniku którego zostało wystawione Świadectwo Legalizacji w dniu 22 listopada 2002 r. Dyrektor Izby Celnej odnosząc się do podniesionego przez sąd zarzutu zastosowania przez organ celny wagi o III klasie dokładności, wskazuje na treść pism Obwodowych Urzędów Miar w S. z 26 maja 2004 r. i w Z. w dnia 28 maja 2004 r., zgodnie z którymi wagi stosowane na przejściach granicznych w K. i H., dla których klasa dokładności przy pomiarze statycznym wynosi IIII, to klasa dokładności dla tych samych wag przy ważeniu dynamicznym wynosi II.
W dalszej części uzasadnienia, organ skarżący neguje naruszenie przez organy celne przepisów art. 7, 77 i 80 Kpa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustosunkowując się do zarzucanego naruszenia art. 40b ust. 1 ustawy o drogach publicznych, skarżący argumentuje, iż przepis ten nie precyzuje formy upoważnienia, które ma być udzielone funkcjonariuszom dokonującym czynności pomiarowych. W szczególności regulacja ta nie przewiduje analogicznego zastosowania stosownych przepisów ordynacji podatkowej, co wobec faktu, iż przedmiotowe czynności były dokonywane przez funkcjonariuszy celnych byłoby uzasadnione. W ocenie organu, uprawnionym będzie taki funkcjonariusz, który posiada upoważnienie do kontroli pojazdów z racji pełnienia służby na danym stanowisku. Bezzasadne jest także negowanie możliwości identyfikacji funkcjonariuszy celnych dokonujących przedmiotowej kontroli, gdyż jest ona możliwa poprzez odczytanie numeracji, którą opatrzona jest każda pieczęć "POLSKA CŁO" i przypisana jest każdorazowo do konkretnego funkcjonariusza. Ustosunkowując się do wniosków sądu odnoszących się do indywidualizacji wagi jaka została zastosowana w przedmiotowej sprawie, organ celny podnosi, iż ważenia na przejściu granicznym w H. dokonywane są na jednej wadze, co należy uznać za udowodnione z uwagi na brak zarzutów strony w tym przedmiocie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna jest zasadna, a zawarty w niej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jest słuszny. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należy uznać zasadność zawartego w nich twierdzenia, że dowody będące podstawą wydania decyzji przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. nie budzą zastrzeżeń zarówno w zakresie ich wiarygodności jak i poprawności formalnej.
Jak wynika z akt sprawy, waga używana na przejściu granicznym w H. posiada IV klasę techniczną, co - zdaniem sądu I instancji - dyskwalifikuje ją jako urządzenie, które może być stosowane do dokonywania wyliczeń na potrzeby oceny pojazdów z punktu widzenia uznania ich za pojazdy nienormatywne, w szczególności zaś uzyskane dzięki niej dane nie mogą być podstawą do wymierzenia kar administracyjnych. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z danymi zawartymi w świadectwie legalizacji przedmiotowej wagi, wystawione przez Naczelnika Urzędu Miar w Z., przedmiotowa waga posiada IV klasę dokładności przy tzw. obciążeniu statycznym. W tym miejscu należy zaznaczyć brak tożsamości między powoływanym podziałam wag, ze względu na wymagania metrologiczne na klasę 1 i 2, a podziałem wag nieautomatycznych na klasy 2, 3 i 4 ogólnego przeznaczenia. Między dwoma wspomnianymi podziałami zachodzi relacja podporządkowania i w konsekwencji wszystkie wagi, które d a się zakwalifikować do pierwszej grupy są wagami klasy 2,3 lub 4 zgodnie z drugim stosowanym rozróżnieniem.
Wniosek taki można wprost wyprowadzić z relacji przepisów zawartych w załączniku do zarządzenia Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. W myśl ust. 1 par. 1 powyższego aktu, ze względu na wymagania metrologiczne, wagi dzieli się na dwie klasy dokładności: 1 i 2, jednocześnie ust. 2 tego paragrafu stanowi, że wagi te winny odpowiadać postanowieniom dotyczącym przepisów metrologicznych o wagach nieautomatycznych klasy dokładności 2,3 i 4 ogólnego przeznaczenia. Rozważania te należy prowadzić zdając sobie w pełni sprawę, że przepisy przytoczonego zarządzenia nie stanowią prawa powszechnie obowiązującego i nie mogą być podstawą wydania decyzji lecz mają jedynie wymiar wewnętrzny. Zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, zaś w myśl art. 93 ustawy zasadniczej, uchwały Rady Ministrów oraz zarządzenia Prezesa Rady Ministrów i ministrów mają charakter wewnętrzny i obowiązują tylko jednostki organizacyjne podległe organowi wydającemu te akty, a jednocześnie nie mogą one stanowić podstawy decyzji wobec obywateli, osób prawnych oraz innych podmiotów przy czym akty te podlegają kontroli co do ich zgodności z powszechnie obowiązującym prawem.
W świetle powyższych regulacji, nie ulega wątpliwości, że powoływane zarządzenie Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z 22 grudnia 2000 r. - w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu /Dz.Urz. Miar i Probiernictwa 2000 nr 6 poz. 40/ wydanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. - Prawo o miarach /Dz.U. nr 56 poz. 248 ze zm./ nie mogło stanowić podstawy wydania decyzji administracyjnej. Z akt sprawy wynika jednak, że organy celne wydając decyzje administracyjne i wymierzając przedmiotowe kary nie stosowały przepisów zarządzenia. Zarządzenie Prezesa mogło stanowić jedynie o regulacji dotyczącej klasy wag. Które są zainstalowane na przejściach granicznych, ze względu na wymagania metrologiczne i jako wewnętrzna regulacja zobowiązywać pracowników do zaliczenia wagi do danej klasy. Podstawa wydania skarżonych decyzji były przepisy art. 13 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. - o drogach publicznych /Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838 ze zm./, zaś wysokość wymierzonej kary administracyjnej pozostaje w zgodzie ze stawkami określonymi w załączniku do powołanej ustawy, przewidzianymi za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, gdzie dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 100 kN. Niezrozumiałe są zatem wywody sądy zawarte w uzasadnieniu wyroku, co do zarządzenia, które nie stanowiło podstawy wydanych decyzji i organ nawet w uzasadnieniu tych decyzji nie powołał się na zawarte w nim regulacje.
Ponadto należy podzielić stanowisko przedstawione przez stronę skarżącą odnośnie możliwości ustalenia tożsamości funkcjonariuszy dokonujących pomiarów będących podstawą wydania decyzji przez organy celne. Z akt sprawy niezbicie wynika, iż na protokole przedmiotowej kontroli pojazdu, który to protokół został podpisany również przez pracownika ukaranego podmiotu, widnieje pieczęć imienna funkcjonariusza celnego /Jacek K./. Natomiast z dołączonych do akt karty zakresu obowiązków i uprawnień przewidzianych dla J. K. pełniącego stanowisko kontrolera celnego na przejściu granicznym w H. oraz upoważnienie dla Jacka K. do wykonywania zadań i podejmowania decyzji w imieniu Naczelnika Urzędu wynika niezbicie, iż funkcjonariusz dokonujący kontroli był upoważniony zarówno do dokonywania kontroli pojazdów m.in. w zakresie masy oraz nacisków osi jak i nakładania kar administracyjnych zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie należy podkreślić, iż w myśl art. 40b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. - o drogach publicznych /t.j. Dz.U. 2004 nr 204 poz. 2086/ osoby upoważnione przez naczelnika urzędu celnego, są uprawnione do kontroli pojazdów wykonujących międzynarodowy transport drogowy w zakresie masy, nacisków osi lub wymiarów określonych przepisami Prawa o ruchu drogowym.
Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż w protokole z kontroli pojazdu z dnia 21 listopada 2003 r. brak jest elementarnych danych pozwalających na pozytywne zweryfikowanie dowodów, uznanie ich za miarodajne do ustalenia stanu faktycznego.
Z akt sprawy wynika bowiem, iż kontrola pojazdu odbyła się dwukrotnie. W obu protokołach kontroli podane są dane dotyczące użytej wagi wraz z informacją o jej legalizacji. Wskazane są również dane kontrolowanego pojazdu oraz stosowne obliczenia. Protokoły są podpisane przez określonego kontrolera celnego oraz przez kierowcę pojazdu. W takiej sytuacji nie można uznać, że protokoły te nie mogą stanowić podstawy do ustalenia stanu faktycznego.
Należy przy tym dodać, iż wobec zakwestionowania przez kierowcę wyników pierwszego pomiaru, dokonane zostało ponowne ważenie pojazdu. Tak więc i w zakresie obowiązku wyjaśnienia przez organ wszystkich okoliczności sprawy należy uznać, że organ nie naruszył przepisów art. 7, 77 par. 1 i 80 Kpa.
Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 185 par. 1 oraz art. 203 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji wyroku.