Uzasadnienie
OSK 1454/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu skargi J. C. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 14 października 2003 r. ([...]), utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bielsku-Podlaskim z dnia 20 sierpnia 2003 r. ([...]), uchylił zaskarżoną decyzję wyrokiem z dnia 17 czerwca 2004 r. Sygn. akt [...].
Powyższą decyzją z dnia 20 sierpnia 2003 r. zobowiązano I. i I. C. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, do przedłożenia w terminie do 31 października 2003 r.:
- " inwentaryzacji geodezyjnej usytuowania 2-ch zadaszeń murowanych wybudowanych przy części wejściowej budynku mieszkalnego,
- dokumentacji projektowej powykonawczej wymienionych zadaszeń z opinią osoby uprawnionej o ich budowie zgodnie z zasadami sztuki budowlanej, normami i przepisami".
Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia 19 września 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, nakazał I. i I. C. rozbiórkę zadaszeń murowanych krytych blachą, dobudowanych do budynku mieszkalnego bez pozwolenia w roku 2001. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 20 listopada 2002 r. utrzymał w mocy orzeczony nakaz rozbiórki.
Powyższą decyzję I. i I. C. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2003 r. Sygn. akt SA/Bk 1643/02 uchylił zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia wyroku wynika, że strona skarżąca dysponuje urzędowym potwierdzeniem dokonania zgłoszenia robót budowlanych objętych nakazem rozbiórki. W tej sytuacji zgodnie z wskazaniami Sądu, sprawa wymaga ponownej oceny przez organ nadzoru budowlanego przy zastosowaniu procedury przewidzianej w art. 50-51 Prawa budowlanego.
Następstwem powyższego wyroku było uchylenie decyzji pierwszej instancji z dnia 19 września 2002 r. decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 czerwca 2003 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, w wyniku czego, została wydana decyzja z dnia 20 sierpnia 2003 r., wymieniona na wstępie.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 czerwca 2004 r., powodem uchylenia decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 października 2003 r. było to, że jak się okazało w wyniku przeprowadzonego postępowania karnego "zgłoszenie" robót budowlanych, które wziął pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w/w wyroku z dnia 23 kwietnia 2003 r., zostało sfałszowane. Za powyższy czyn I. C. i jego żona I. C., zostali uznani winnymi popełnienia zarzucanego czynu i skazani wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku-Podlaskim Wydział Grodzki z dnia 12 lutego 2004 r. sygn. akt IV k 20/04.
Ustalenie tego faktu, wiążące inne sądy i inne organy, powoduje konieczność odmiennej oceny stanu faktycznego sprawy. Skoro bowiem inwestorzy nie zgłosili wykonanych robót, ani nie uzyskali na nie wymaganego pozwolenia na budowę, to nieaktualna stała się ocena prawna, zawarta w wyroku NSA z dnia 23 kwietnia 2003 r., a dokonana samowola budowlana winna być oceniona według art. 48 i 49b Prawa budowlanego, a nie art. 50 i 51 tej ustawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.
- i I. C. reprezentowani przez adwokata L. C., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 czerwca 2004 r. Sygn. akt SA/Bk 1447/03, wnieśli skargę kasacyjną, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:
- naruszenie prawa materialnego tj. art. 48 i 49b Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżących informuje, że skarżący wykonali obowiązki nałożone na nich decyzją z dnia 20 sierpnia 2003 r. w wyznaczonym terminie, doprowadzając w ten sposób wykonane roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem. Ponieśli również określone koszty z tym związane. Zaskarżony wyrok przyniesie rezultaty wyłącznie w sferze formalnej, spowoduje przewlekłość postępowania administracyjnego, co prawdopodobnie zakończy się zalegalizowaniem budowy poprzez uiszczenie przez skarżących opłaty legalizacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego – art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), powołanej dalej jako ppsa.
W ocenie Sądu, zarzut skargi kasacyjnej nie ma usprawiedliwionych podstaw. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, poza elementami polemicznymi, nie zawiera żadnych elementów natury prawnej, zmierzających do uzasadnienia postawionego zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego.
Stanowisko sądu pierwszej instancji w świetle wydanego wyroku karnego, nie budzi żądnych wątpliwości. Oczywistym i prawnie uzasadnionymi jest, że ocena prawna i wskazania Sądu zawarte w wyroku NSA z dnia 23 kwietnia 2003 r., po skazaniu skarżących za sfałszowanie "zgłoszenia", nie mogą być wiążące dla organów administracji publicznej i Sądu. Zaś skarga kasacyjna, nie zawiera żadnych takich zarzutów, które by mogły podważyć to stanowisko.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku.