Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 marca 2004 r. sygn. akt SA/Bd 2852/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Z. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 7 sierpnia 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Torunia z dnia 27 czerwca 2003 r., w której ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kiosku "Ruchu" na terenie działki nr [...], położonej przy ul. [...] Toruniu, przy przystanku MZK.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy podniósł, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż obiekt budowlany typu kiosk "Ruchu" ma zostać usytuowany na terenie działki położonej przy ulicy (przy przystanku MZK), dla której zapis w planie brzmi "ulica główna, obszarowa czteropasmowa, budowa drugiej jezdni. Modernizacja istniejącej ulicy, szerokość w liniach rozgraniczających 45 m do 55 m. W południowej części trasy istniejąca linia tramwajowa do adaptacji". Zgodnie z art. 43 obowiązującej wówczas ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten stanowi, że zadaniem organu jest dokonanie oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego oraz określenie ograniczeń, jakie z tego planu wynikają dla takiego zamierzenia. Organ ustalił warunki, jakie winny być spełnione przy realizacji inwestycji, w tym zachowanie uzasadnionych interesów i potrzeb osób trzecich oraz dokonanie uzgodnień ze stosownymi organami.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Z. L., reprezentowana przez radcę prawnego A. L., zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i niewłaściwe ich zastosowanie i wnosząc o zmianę zaskarżonego orzeczenia w całości, ewentualnie o uchylenie orzeczenia w całości.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i literalnego brzmienia zapisu art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że zadaniem organu jest dokonanie oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego oraz określenie ograniczeń, jakie z tego planu wynikają dla takiego zamierzenia. Analiza stanu faktycznego i prawnego w niniejszej sprawie wskazuje jednoznacznie, iż ograniczenia dla zamierzenia są tak znaczące, iż w praktyce uniemożliwiają jego realizację, postawienie kiosku bowiem uniemożliwi skarżącej korzystanie z prawa własności, ograniczy dostęp do jej nieruchomości, widoczność i możliwość korzystania z przysługującego tej nieruchomości prawa służebności przejazdu. Ograniczy także prawa osób trzecich – korzystających z reklamy umieszczonej na słupie trwale z gruntem związanym. Strona skarżąca zarzuciła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wydając zaskarżone orzeczenie nie wziął pod uwagę tych okoliczności, mimo że uniemożliwiają one lokalizację przedmiotowego budynku w projektowanym miejscu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o szczególnym charakterze i w ślad za tym o szczególnych wymaganiach formalnych, spośród których przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie urasta do rangi wymagania przesądzającego o istocie tego środka. Skarga kasacyjna winna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych.
Wyłącznym zarzutem skargi kasacyjnej w sprawie niniejszej jest zarzut naruszenia przez sąd administracyjny prawa materialnego, sprowadzający się do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, bez wskazania konkretnie o jakie przepisy tej ustawy chodzi. W uzasadnieniu tej skargi kasacyjnej zarzut ten konkretyzuje się o tyle, że skarżący określa co wynika z "literalnego zapisu art. 43" tej ustawy.
W ocenie Sądu zarzut skargi kasacyjnej nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Podnieść należy, że naruszenie prawa materialnego przejawiające się w błędnej wykładni polega na mylnej interpretacji treści normy prawnej, wynikającej z przepisu objętego zarzutem naruszenia.
W rozpatrywanej skardze błędnie uznano, że Sąd dokonał niewłaściwej interpretacji art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), która na mocy art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) miała zastosowanie w sprawie niniejszej. Zgodnie z brzmieniem art. 43 powołanej ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust.
- Do rozstrzygnięcia sprawy nie było konieczne dokonanie interpretacji prawa, wystarczyło bezpośrednie rozumienie tekstu prawnego. Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie daje podstaw do przyjęcia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy dokonywał interpretacji art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, będącego jedną z podstaw prawnych kontrolowanej przez ten sąd decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Sąd ten podzielił stanowisko organu odwoławczego, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co zgodnie z art. 43 ustawy stanowi o tym, że organ nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Strona skarżąca także nie kwestionuje zgodności zamierzenia z planem zagospodarowania przestrzennego.
Natomiast zarzut wskazany w skardze kasacyjnej polegający na nie uwzględnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazanych przez stronę skarżącą ograniczeń, uniemożliwiających jej zdaniem realizację inwestycji jest o tyle nieusprawiedliwiony, że nie wykazano, aby Sąd wyrokujący w sprawie przepisów prawa naruszył tym przepis art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazane ograniczenia nie wynikają bowiem z zapisów planu zagospodarowania przestrzennego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.