Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 30 czerwca 2004 r. w powołaniu na art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/ uchylił decyzję (...) Komendanta Policji w R. z dnia 28 lutego 2000 r. utrzymującą w mocy decyzję /rozkaz personalny/ Komendanta Rejonowej Policji z dnia 8 września 1992 r. w sprawie przeniesienia Wiesława B. ze stanowiska Kierownika Izby Dziecka na stanowisko młodszego specjalisty w dziale prewencji - w związku z likwidacją stanowiska Kierownika Policyjnej Izby Dziecka.
W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że w sprawie nie zostały wyjaśnione okoliczności mające istotny wpływ na jej wynik. W szczególności - mimo, iż w odwołaniu Wiesława B. podnoszony był zarzut, że decyzja taka prawnie nie istnieje - organ II instancji nie okazał odwołującemu się oryginału tej decyzji ani nie podjął działań dla wyjaśnienia, czy istotnie w 1992 r. została przeprowadzona reorganizacja struktur Policji, w wyniku której zlikwidowano Izbę Dziecka. Oryginału tej decyzji organ odwoławczy nie przedłożył sądowi, mimo, że był do tego zobowiązany przez sąd. Przesłano tylko kolejną kserokopię, która nie jest wystarczającym dowodem dla odparcia zarzutów Wiesława B. Nie zastępują tego dowodu akta sprawy prokuratorskiej i postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla miasta R., który umorzył postępowanie w sprawie sfałszowania podpisu Komendanta pod rozkazem /decyzją/ z dnia 8 września 1992 r.
Sąd wojewódzki podał przy tym, iż jest związany poglądem wyrażonym przez sąd administracyjny w wyroku z dnia 22 listopada 1999 r. uchylającym postanowienie organu odwoławczego o zawieszeniu postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu tego wyroku sąd wskazał, że brak oryginału decyzji wydanej w I instancji i nie wyjaśnienie wątpliwości w tym przedmiocie stanowią wadę postępowania uzasadniającą uchylenie postanowienia o jego zawieszeniu.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano także, że gdyby nawet taka decyzja istniała, to nie zostało wykazane, że reorganizacja polegająca na zlikwidowaniu Policyjnej Izby Dziecka faktycznie została przeprowadzona. Organ II instancji nie wyjaśnił przy tym, czy decyzją /rozkazem personalnym/ z dnia 8 września 1992 r. skarżący został przeniesiony na równorzędne, czy na niższe stanowisko.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Wiesław B. reprezentowany przez adwokata Tomasza G. W skardze kasacyjnej wniesiono o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi na decyzję organu odwoławczego zarzucając temu wyrokowi naruszenie art. 32 i 38 ustawy o Policji przez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię oraz naruszenie art. 107 i 109 Kpa - ewentualnie
- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie zarzucając temu wyrokowi naruszenie art. 48 i 106 par. 3-5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnemu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej autor skargi wyraża pogląd, że rażące, w jego ocenie, naruszenie wskazanych jako podstawa kasacji przepisów ustawy o Policji polega na tym, że Sąd nie uwzględnił podnoszonej przez skarżącego okoliczności, że likwidacja stanowiska Kierownika Policyjnej Izby Dziecka faktycznie nie została dokonana.
Autor skargi podnosi dalej, że "kwestionuje rozkaz jako decyzję administracyjną, wygląda na to, że rozkaz ten wyraźnie nie był indywidualną decyzją administracyjną, a kserokopia być może stanowi wyciąg ze zbiorowego dokumentu dla potrzeb wewnętrznych. Niemniej jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie mimo, że miał podstawę do merytorycznego rozpoznania skargi na tę decyzję - jednak tego nie uczynił. Sąd, jak wynika z uzasadnienia został zlekceważony przez nie doręczenie mu oryginału decyzji, a mimo to nie potrafił skutecznie wyegzekwować swoich uprawnień. Zdaniem autora skargi obowiązkiem sądu było sprawdzenie "treści czy były one zgodne z prawem", a nie wyegzekwowanie od komendanta Wojewódzkiego Policji w R. oryginału decyzji Nr 03/02 kwalifikuje jako naruszenie art. 48 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś "nie dopuszczenie do wyjaśnienia istotnych dla sprawy wątpliwości, tym bardziej, że czas postępowania sądowego był wystarczająco długi - jako naruszenie art. 106 par. 3-5 tej ustawy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ Naczelny Sąd Administracyjny - poza przypadkami nieważności postępowania sądowego - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zasada ta oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do korygowania, uściślania czy uzupełniania wskazanych przez stronę podstaw kasacyjnych.
Należy także wskazać, że zarzuty podnoszone w podstawach kasacji muszą być skierowane przeciwko wyrokowi sądu, a nie przeciwko decyzji administracyjnej czy postępowaniu administracyjnemu zakończonemu tą decyzją.
W sprawie niniejszej nie zachodzi przypadek nieważności postępowania sądowego. Kwestionowana jest natomiast zasadność uchylenia zaskarżonej decyzji ostatecznej. Jeśli zatem uchylenie w ocenie autora skargi, zaskarżonej decyzji było wadliwe, to jako podstawę skargi kasacyjnej należało powołać art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten nie został jednak powołany przez autora skargi. Powołano natomiast jako podstawę kasacji, przepisy art. 32 i 38 ust. 2 pkt 43 ustawy o Policji, których sąd ani nie wykładał ani nie stosował. Powołano też przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które nie mając zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mogły być naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Przywołano wprawdzie także przepisy art. 48 i 106 par. 3-5 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ale żaden z tych przepisów nie mógł uzasadniać uchylenia zaskarżonego wyroku. Zgodnie z art. 174 pkt 2 pow. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę kasacji tylko wówczas, jeżeli uchybienie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw. Taki przypadek w sprawie nie zachodzi.
Artykuł 48 stanowi, że strona powołująca się na dokument obowiązana jest na żądanie sądu złożyć oryginał dokumentu. Nie podporządkowanie się strony żądaniu sądu powoduje tylko ten skutek, że sąd ogranicza się do oceny, czy dana okoliczność może być uznana za udowodnioną na podstawie treści przedłożonego odpisu tego dokumentu. Sąd wojewódzki w sprawie niniejszej ocenił, że taka możliwość nie istnieje i właśnie z tej przyczyny uchylił zaskarżoną decyzję wskazując w motywach czynności jakie powinien podjąć organ odwoławczy przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, niezbędne do ustalenia okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Forma i treść zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej wskazuje na potrzebę wyjaśnienia, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem /art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. nr 153 poz. 1269/. Sąd administracyjny nie jest więc organem III instancji w postępowaniu administracyjnym i nie zastępuje organów administracji w wydawaniu decyzji w sprawach indywidualnych.
Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest w zasadzie cały materiał faktyczny i dowodowy, zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. Wprawdzie przepis art. 106 par. 3 pow. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszcza przeprowadzenie przez sąd uzupełniającego postępowania dowodowego, ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu, jednakże przepis ten jedynie uprawnia sąd, a nie zobowiązuje do takiego działania. Nie można więc czynić skutecznie zarzutu, że sąd wydał wyrok uchylający bez uzyskania dokumentu w postaci oryginału rozkazu personalnego /decyzji/, tym bardziej, że uchylenie zaskarżonej decyzji spowodowane było nie tylko wątpliwościami co do charakteru i treści rozkazu personalnego, ale także i nie wyjaśnieniem innych okoliczności /dotyczących reorganizacji, powoływanej jako przyczyna przeniesienia skarżącego na inne stanowisko, charakteru stanowiska, na jakie skarżący został przeniesiony/ których nie wyjaśniłaby treść rozkazu.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 pow. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.