Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 czerwca 2004 r., 6/II SA 777/03 oddalił skargę Katarzyny i Ireneusza L. na postanowienie Wojewody M. z 13 lutego 2003 r., (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie ustanowionych dojazdów do działek położonych w R. pomiędzy ulicami: S., Z. i W., o nr ewid. 45/3, 45/2 i 45/1, powstałych z podziału działki o nr ewid. 45.
W uzasadnieniu swego orzeczenia Sąd stwierdził, że postępowanie w celu wydania zaświadczenia polega na urzędowym potwierdzeniu niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego lub prawnego, co stanowi czynność faktyczną lub materialno-techniczną. Natomiast skarżący domagają się, aby w tym postępowaniu organ dokonał ustalenia stanu prawnego. Na takie rozstrzygnięcie nie zezwala art. 218 par. 2 Kpa, który w sprawie wydania zaświadczenia dopuszcza przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, spełniającego jedynie rolę pomocniczą; podstawą wydania zaświadczenia są natomiast dane z ewidencji, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalonych innymi technikami prowadzonych przez dany organ.
Skargą kasacyjną z dnia 11 sierpnia 2004 r. Katarzyna i Ireneusz L. zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 par. 1 pkt 1c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi, będące wynikiem błędnego poglądu, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do odmowy wydania zaświadczenia na podstawie art. 219 Kpa, ze względu na niemożność spełnienia żądania odnośnie treści zaświadczenia.
Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnieniu skarżący stwierdzili, że wbrew stanowisku WSA, w przedmiotowej sprawie można wydać zaświadczenie, chociażby o treści odmiennej niż żądali wnioskodawcy. Jeżeli z dokumentów wynika, że dojazdu do działek nie ma - to skarżącym powinno zostać wydane zaświadczenie właśnie takiej treści. Natomiast odmowa wydania zaświadczenia oznacza niewłaściwe zastosowanie art. 219 Kpa, co w konsekwencji prowadzi do naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie są nietrafne.
W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu /art. 183 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj naruszenia prawa zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu, jak i jego zakres.
Zarzut naruszenia przez WSA w Warszawie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 par. 1 pkt 1c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuwzględnienie zarzutów skargi - nie znajduje uzasadnienia prawnego.
Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżących wymagało bowiem wcześniejszego dokonania ustalenia stanu faktycznego i prawnego w odrębnym postępowaniu. Natomiast organ wydający zaświadczenie na podstawie art. 218 Kpa może jedynie potwierdzić stan prawny lub fakty niebudzące wątpliwości i wynikające z prowadzonej ewidencji, rejestrów, bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, co nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco. W drodze zaświadczenia nie można przyznać ani ograniczyć żadnych uprawnień. Ponieważ okoliczności, których potwierdzenia domagali się wnioskodawcy nie można było stwierdzić na podstawie dostępnej organowi dokumentacji, określonej w art. 218 Kpa - należało odmówić wydania zaświadczenia, gdyż organ nie mógł spełnić żądania odnośnie treści zaświadczenia /por. uchwała NSA z dnia 30 września 1996 r., OPK 17/96 - ONSA 1997 Nr 1 poz. 13/, co też zostało uczynione niniejszej sprawie. Odmowę wydania zaświadczenia uzasadnia również skomplikowany stan faktyczny i prawny wiążący się z przedmiotem sprawy. Można wnosić, że jest on nieustalony, tym samym nie ma w sprawie okoliczności faktycznych, które można byłoby potwierdzić w drodze zaświadczenia. Z kolei wydawanie zaświadczenia o treści odmiennej od żądanej przez strony byłoby niewłaściwe, ponieważ brak ku temu umocowania w przepisach Działu VII Kpa. Z treści art. 219 wynika jednoznaczny wniosek, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia kończy się wydaniem zaświadczenia o żądanej treści albo postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie.
W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. należy uznać za bezzasadny, ponieważ sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że wniesiona skarga jest bezzasadna i należało ją oddalić. Z powyższych względów działając na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną również należało oddalić.