Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2004 r., I SA 2054/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Spółki Węglowej SA Kopalni Węgla Kamiennego "J." na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 17 lipca 2002 r. w przedmiocie użytkowania wieczystego. Postanowienie to zostało wydane w następujących okolicznościach sprawy. Skarżąca złożyła swoja skargę w dniu 23 sierpnia 2002 r. W dniu 10 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał ją do przedłożenia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, stosownych dokumentów, z których wynikałoby umocowanie dla osób, które podpisały skargę - Barbary S. i Gabriela S. do wniesienia skargi na decyzję z dnia 17 lipca 2002 r. w imieniu Spółki Węglowej SA Kopalni Węgla Kamiennego "J.".
Jednocześnie w tym samym trybie i terminie Sąd wezwał do nadesłania odpisu z rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez Krajowy Rejestr Sądowy. Pomimo doręczenia tego wezwania w dniu 14 maja 2004 r. wskazane dokumenty nie zostały przedłożone W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził w swym postanowieniu, że w myśl art. 28 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 - powoływanej dalej jako p.p.s.a./ osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, natomiast zgodnie z art. 29 p.p.s.a. osoby wymienione w art. 28 mają obowiązek wskazać dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu swoje umocowanie. Pomimo wezwania Sądu osoby wnoszące skargę tych dokumentów nie złożyły.
W skardze kasacyjnej, określonej jako "kasacja", Spółka Węglowa SA Kopalnia Węgla Kamiennego "J." w J. zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 28 i 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. polegające na niesłusznym uznaniu, iż w zakreślonym przez Sąd terminie skarżąca Kopalnia nie nadesłała stosownych dokumentów umocowujących Barbarę S. i Gabriela S. oraz odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. W związku z tym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż w dniu 22 sierpnia 2002 r. Kopalnia Węgla Kamiennego "J." skierowała dwie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jedna z nich dotyczyła decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 17 lipca 2002 r. (...), w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia przez Kopalnię prawa wieczystego użytkowania gruntu stanowiącego Pracowniczy Ogródek Działkowy "K." druga zaś decyzji tego samego organu z dnia 18 lipca 2002 r. (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia przez Kopalnię prawa wieczystego użytkowania gruntu stanowiącego Pracowniczy Ogródek Działkowy "S.".
Obie skargi zostały podpisane przez Barbarę S. i Gabriela S. Odpowiadając na pismo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2004 r., I SA 2053/02 dotyczące Ogrodu działkowego "S." Kopalnia listem poleconym przesłała stosowne pełnomocnictwa i odpis z KRS. Gdy kopalnia pismem z dnia 14 maja 2004 r. w sprawie I SA 2054 /ogródek działkowy "K." została wezwana do nadesłania tych samych dokumentów, odpowiednie służby uznały, że dokumenty zostały już wysłane i nie nadały dalszego biegu temu pismu. Składająca skargę kasacyjną nie zgadza się z poglądem Sądu I instancji. Skoro obie skargi zostały wniesione w tym samym dniu i podpisane przez te same osoby, to tym samym uprawnienia do złożenia jednej ze skarg należy rozszerzyć na drugą sprawę - I SA 2054/02. "Nieuwzględnienie bowiem tego uprawnienia będzie przejawem nadmiernego i nieuzasadnionego formalizmu Sądu w przedmiotowej sprawie". Sąd winien po nadesłani dokumentów do sprawy I SA 2053/02 uznać, że skarżąca w zakreślonym terminie uzupełniła braki formalne w sprawie I SA 2054/02.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a./ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 par. 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim /art. 175 par. 1-3 p.p.s.a/. Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie do końca odpowiada przedstawionym wymogom bowiem zgłoszone w niej zarzuty nie posiadają w praktyce uzasadnienia prawnego.
Zarzut naruszenia art. 28 i 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. jest całkowicie chybiony. Niezależnie bowiem od faktu, iż dokumenty wykazujące umocowanie do podpisania skargi kasacyjnej zostały złożone na wezwanie Sądu w sprawie I SA 2053/02, skoro Sąd, trafnie zresztą, wezwał skarżącą do przedłożenia tych dokumentów w sprawie I SA 2054/02, to obowiązkiem skarżącej było ich nadesłanie w wyznaczonym terminie. Obie złożone przez skarżącą skargi dotyczyły różnych decyzji, a więc dwóch różnych spraw. Stosownie do art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Bezsporne jest, że tego nie uczyniły. Skoro tak, to na podstawie art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd I instancji winien odrzucić skargę, tak też, w rozpatrywanej sprawie uczynił Sąd. Zarzucanie mu więc, iż naruszył przepisy postępowania jest nieuprawnione.
Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.