Wyrok NSA z 21 czerwca 2005 r., OSK 1536/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2004 r. sygn. akt I SA 1919/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.), Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki, Zygmunt Niewiadomski
Justyna Nawrocka protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Ireny G., Jerzego Andrzeja G. i Tadeusza Tomasza G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 28 czerwca 2002 r. (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2004 r., I SA 1919/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 28 czerwca 2002 r. (...) i poprzedzającej ją decyzji tegoż Kolegium z dnia 15 lutego 2002 r. (...). Decyzjami tymi Samorządowe Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 22 maja 1950 r. (...), odmawiającego ustanowienia prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej przy ul. P.

51. Samorządowe Kolegium uznało, że w sprawie nie istnieje to orzeczenie administracyjne, gdyż zostało ono uchylone decyzją tegoż Kolegium z dnia 24 lutego 2002 r. (...) a sprawa przyznania prawa do gruntu tej nieruchomości przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji- Prezydentowi m.st. Warszawy. Decyzja z dnia 14 lutego 2002 r. zapadła w wyniku wcześniejszego stwierdzenia przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast /decyzje z dnia 7 czerwca 2001 r., (...) i poprzedzającą ją decyzja z dnia 19 lutego 2001 r., (...) nieważności decyzji Ministra Budownictwa z dnia 30 listopada 1950 r., (...) utrzymującej w mocy ww. orzeczenia z dnia 22 maja 1950 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w sprawie zakończonej decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie było wniosku strony o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tego orzeczenia, gdyż za taki nie mógł być uznany wniosek Ireny G. /następcy prawnego b. właścicieli/ z dnia 3 kwietnia 2000 r., na podstawie którego Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził nieważność decyzji Ministra Budownictwa z dnia 30 listopada 1950 r. Sąd podkreślił, że skoro wniosek z dnia 4 kwietnia 2000 r. spowodował stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Budownictwa z dnia 30 listopada 1950 r. i uchylenie orzeczenia Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 22 maja 1950 r., to rozstrzygnięcia w sprawie odmowy przyznania prawa własności czasowej zostały wyeliminowane z obrotu prawnego i nie było podstaw prawnych do odmowy wszczęcia postępowania nadzorczego w oparciu o wniosek, który w taki sposób został skonsumowany. Wobec braku wniosku o wszczęcie postępowania nadzorczego, które może być wszczęte tylko na wniosek strony lub z urzędu, jak stanowi art. 157 par. 2 Kpa, decyzje o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia rażąco naruszają ten przepis- skonkludował Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi i zarzucając naruszenie przepisów postępowania przez niewłaściwe zastosowanie art. 145 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi Kolegium podkreśliło, że, zgodnie z tym przepisem, stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji może mieć miejsce wówczas gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa, a w tej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek w nim wymienionych. Wniosek Ireny G. z dnia 3 kwietnia 2000 r. precyzował jej żądanie, gdyż domagała się ona rozpoznania sprawy odmowy przyznania prawa własności czasowej w oparciu o art. 156 i art. 160 Kpa i stwierdzenie przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nieważności tylko decyzji Ministra Budownictwa obligowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze do rozpoznania odwołania b. właściciela od orzeczenia z dnia 22 maja 1950 r., ale także wyraźnego żądania Ireny G. o stwierdzenie nieważności tego orzeczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodzić należy się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. odmawiające wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 22 maja 1950 r., (...) zostały wydane w stanie prawnym, w którym wniosek o wszczęcie postępowania nadzorczego został "skonsumowany", jak to określił ten Sąd.

Następcy prawni b. właściciela nieruchomości warszawskiej przy ul. P. 51 wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu tej nieruchomości, a wniosek ten został rozstrzygnięty przez organy właściwe w sprawie. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia 19 lutego 2001 r., (...) utrzymaną w mocy decyzją z dnia 7 czerwca 2001 r., (...) stwierdził nieważność decyzji Ministra Budownictwa z dnia 30 listopada 1950 r., (...), którą utrzymane zostało w mocy to orzeczenie, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia 14 lutego 2002 r. rozpatrując odwołanie od tego orzeczenia, uchyliło je i przekazało sprawę przyznania prawa do gruntu tej nieruchomości do ponownego rozpatrzenia. Skoro zatem wniosek o stwierdzenie nieważności został już załatwiony, zasadnie Wojewódzki Sąd uznał, że wniosek ten nie istniał, a zatem nie było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania nadzorczego, które miałoby decydować o tym wniosku, bowiem został on już wcześniej rozpoznany. Odmowa wszczęcia postępowania nadzorczego skierowana została zatem "w próżnię", bez wniosku w przedmiocie stwierdzenia nieważności, wobec innego załatwienia sprawy.

W tym stanie rzeczy nie można było uznać, że skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy i wobec tego należało ją oddalić, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.