Uzasadnienie
OSK 1540/04
U Z S A D N I E N I E
Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. i R. P. na decyzję Lubelskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 23 czerwca 2003 r., w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia.
W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, co następuje:
Kontrolowana decyzja Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 23.06.2003 r. – utrzymana w mocy decyzją organu I instancji orzekającą rozbiórkę części ogrodzenia działki nr [...] – od strony działki nr ewid. [...] – przylegającego do ulicy [...]– nie narusza art. 48 prawa budowlanego. Bezspornym jest, że ogrodzenie to zostało zrealizowane samowolnie. Zgoda Urzędu Miejskiego na wykonanie tymczasowego ogrodzenia terenu, który skarżący dzierżawili na mocy umowy zawartej z Zarządem Miasta Lublina w dniu 20.11.00 jest bez znaczenia dla wyniku rozstrzygnięcia. Artykuł 30 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego przewiduje bezwzględny wymóg zgłoszenia właściwemu organowi budowy ogrodzenia od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych. Takiego zgłoszenia dotyczącego tej części ogrodzenia nie było.
W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej inwestorzy J. i R. P. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ww. wyrokowi zarzucili: "- naruszenie przez sąd przepisów postępowania tj. art. 393 Kpc, mające istotny wpływ na wynik sprawy a polegające na ustaleniu, iż skarżący nie dokonali w piśmie z dnia 12.01.98 r., zgłoszenia robót tj. remontu ogrodzenia na odcinku A-B obejmującym działkę nr [...] oraz część działki nr [...] przy ul.[...] w Lublinie: - naruszenie prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego do konkretnie zaistniałego stanu faktycznego".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnieśli, że organy i sąd niedokładnie "zanalizowały" materiał dowodowy.
W złożonej na ww. skargę kasacyjną odpowiedzi uczestnik postępowania Ryszard Turski wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że sąd ten związany jest podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej i rola jego ogranicza się do weryfikacji zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Nie można więc badać zgodności zaskarżonego wyroku z przepisami prawa, które nie zostały wymienione w skardze.
Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty sprowadzają się do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 393 Kpc co miało istotny wpływ na wynik sprawy – polegającego na błędnym ustaleniu, że inwestor nie dokonał zgłoszenia robót przy ogrodzeniu działki nr [...] oraz naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 48 – Prawa budowlanego.
Przystępując do oceny przedstawionych wyżej zarzutów przede wszystkim należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego, jako że zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą zostać właściwie ocenione i rozważone tylko na tle niewadliwie ustalonego stanu faktycznego.
Odnosząc się zatem do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 393 kpc należy zauważyć, że przepis ten nie ma zastosowania do postępowań toczących się przed sądami administracyjnymi. Jego odpowiednikiem postępowania przed sądami administracyjnymi jest art. 174 pkt 2 – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podkreślić w tym miejscu należy, że podstawę skargi kasacyjnej mogą stanowić wyłącznie uchybienia popełnione przez sąd administracyjny. Podnosząc zatem zarzut naruszenia przez sąd administracyjny przepisów prawa procesowego, należało wskazać zamiast art. 393 kpc, konkretne przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które naruszył sąd a także określić na czym to naruszenie polegało oraz wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy pozwala na zarzucenie sądowi administracyjnemu naruszenia art. 145 § 1 lit.b lub c – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Takiego zarzutu jednakże wnoszący skargę nie sformułował, wobec czego omawiany zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku.
W takiej sytuacji sąd kasacyjny związany jest stanem faktycznym stanowiącym podstawę zaskarżonego wyroku. Zatem zarzucając w skardze kasacyjnej, że art. 48 – Prawa budowlanego został niewłaściwie zastosowany skarżący winni to uczynić w ramach przyjętego przez organy i nie zakwestionowanego przez sąd stanu faktycznego.
Z uzasadnienie skargi kasacyjnej wynika natomiast, że skarżący zarzucając błąd w subsumpcji przez zastosowanie w niniejszej sprawie art.48 Prawa budowlanego odnosi ten zarzut do zaprezentowanego przez siebie stanu faktycznego sprawy. Tymczasem dla sądu kasacyjnego, dokonującego oceny trafności zarzutu naruszenia prawa materialnego miarodajny jest jedynie stan faktyczny, będący podstawą zaskarżonego wyroku.
Skoro więc z dokonanych przez organ administracyjny ustaleń wynika, że dokonane przez inwestorów w dniu 12.01.1998 r. zgłoszenie dotyczyło remontu innego odcinka ogrodzenia działki to przedmiotowe ogrodzenie wybudowane zostało samowolnie. Zasadnym więc było orzeczenie zakwestionowanej przez skarżących rozbiórki obiektu w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego.
W tym stanie rzeczy skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało na zasadzie art. 194 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalić.