Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2004 r., 6/II SA 2709/02 oddalił skargę Małgorzaty D. i Zbigniewa D. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 11 lipca 2002 r. (...).
Powyższym postanowieniem Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia 13 maja 2002 r., którym zaopiniował negatywnie lokalizację budynku handlowo- usługowego na działkach nr 548 i 549 położonych w Z., przy drodze krajowej nr 44 O.-K. w km 99+ 100- km 99+ 200 str. lewa. Przyczyną negatywnej opinii organu były względy bezpieczeństwa ruchu na ww. drodze krajowej. Taka lokalizacja budynku handlowo- usługowego przy drodze krajowej, wymagałaby urządzenia zjazdów publicznych, których nie wolno lokalizować w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego w szczególności w miejscach, w których nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę. Działki, na których strona zamierza wybudować obiekt handlowo- usługowy położone są na odcinku, gdzie droga krajowa nr 44 przebiega w spadku oraz w łukach poziomym i pionowym. Z powodu usytuowania przedmiotowych działek po wewnętrznej stronie łuku na rozpatrywanym odcinku drogi widoczność jest ograniczona i nie przekracza 100 m, podczas gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami powinna wynosić co najmniej 150 m. Ponieważ powyższe uwarunkowania stanowią zagrożenie bezpieczeństwa ruchu na drodze, jezdnia drogi krajowej oznakowana została linią ciągłą podwójną. Włączenie do drogi krajowej ruchu drogowego, spowodowanego przedmiotową inwestycją, stanowiłoby nie tylko zagrożenie bezpieczeństwa ruchu na drodze, ale również naruszenie obowiązujących przepisów. O wydanie opinii w tej sprawie wystąpił Urząd Miasta i Gminy w S. na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Zdaniem Małgorzaty i Zbigniewa D., widoczność na odcinku drogi krajowej przy której ma być zlokalizowany budynek handlowo- usługowy wynosi więcej niż 100 m. a ponadto obowiązuje ograniczeni prędkości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wyrokiem z dnia 17 czerwca 2004 r. skargę Małgorzaty i Zbigniewa D. na postanowienie z dnia 11 lipca 2002 r. w uzasadnieniu wyroku, przeanalizował okoliczności sprawy i obowiązujące w tym zakresie przepisy przyjmując, za wystarczające i wiarygodne ustalenia dokonane przez organ, gdyż opierają się one na profesjonalnie wykonanych badaniach dochodząc do wniosku, iż organ w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym dochował wymagań określonych w art. 7, 77 par. 1 i 107 par. 3 Kpa.
Małgorzata D. i Zbigniew D. od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, reprezentowani przez adwokat Marię K., wnieśli skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy - a to art. 145 par. 1 pkt 1c p.p.s.a. "przez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i powielenie uchybień organu administracyjnego; poprzez błędne przyjęcie, iż organ administracyjny nie naruszył prawa materialnego, jak też nie naruszył przepisów postępowania; art. 7 i 77 par. 1 Kpa, co skutkowało oddaleniem skargi- podczas gdy w istocie Sąd winien uchylić zaskarżone postanowienie w całości, z uwagi na naruszenie przez organ administracyjny przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy; a to wydanie przez ten organ postanowienia bez należytego rozważenia istoty sprawy; w tym zwłaszcza brak zebrania istotnych w sprawie dowodów".
W związku z powyższym, w skardze kasacyjnej wnosi się o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazane sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę kasacyjną, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu, wnosi o oddalenie skargi kasacyjnej. Ponadto wyjaśnia, iż odległość widoczności na omawianym odcinku drogi krajowej, została ustalona zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia MTiGM z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie /Dz.U. nr 43 poz. 430/. Za bezpieczeństwo i zarządzanie ruchem na przedmiotowej drodze odpowiada w tym wypadku Oddział w K. GDDKiA, którego pismo wyjaśniające wraz z fragmentem opracowania /mapką/, załącza się.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W rozpoznawanej sprawie opinia negatywna w przedmiocie lokalizacji obiektu handlowo- usługowego przy drodze krajowej nr 44, została przygotowana przez zarządcę drogi w oparciu o posiadane materiały i opracowania będące w posiadaniu i wykonane na zlecenie Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w K. Ponadto jak wynika z materiałów sprawy, dla potrzeb tej sprawy, ww. Oddział w K., dokonał powtórnej oceny stanu bezpieczeństwa ruchu na odcinku drogi, który był przedmiotem zainteresowania. Trudno w tej sytuacji podważyć, czy też zakwestionować wyniki dokonanych pomiarów, skoro zostały wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami ww. rozporządzenia.
Zgodnie z art. 19-22 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych do zarządcy drogi należy szereg zadań związanych z utrzymywaniem i prawidłowym funkcjonowaniem drogi, co wymaga na bieżąco dokonywania pomiarów, opracowań i znajomości szczegółowych parametrów i uwarunkowań terenowych i technicznych każdego odcinka zarządzanej drogi w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podobnie, jak i Sądu pierwszej instancji, stanowisko Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, jak i w postanowieniu z dnia 13 maja 2002 r., zostało należycie uzasadnione w oparciu o wiarygodne i prawidłowo zgromadzone dane i materiały przedstawione przez Oddział w K. Parametry drogi krajowej - każdego jej odcinka, są danymi, które są w posiadaniu zarządcy drogi, gdyż są wymagane przy budowie drogi, jej modernizacji, czy też do prawidłowej eksploatacji i oznakowania drogi w celu poprawienia /zapewnienia/ bezpieczeństwa ruchu. Nie można więc się zgodzić z zarzutem naruszenia przez Sąd przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. przez to, że nie uchylił zaskarżonego postanowienia, które zdaniem skarżących zostało wydane z naruszeniem art. 7 i 77 par. 1 Kpa. W świetle argumentacji przedstawionej przez organ powyższe zarzuty nie mają uzasadnienia.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.