Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej - działając na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./, wobec stwierdzenia w opinii służbowej braku przydatności do służby - decyzją z dnia 29 kwietnia 2003 r. (...) zwolnił Jarosława K. z zawodowej służby wojskowej z dniem 30 czerwca 2003 r., decyzją zaś z dnia 9 września 2003 r. (...) - wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy - utrzymał w mocy tę decyzję, zmieniając ją tylko w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i określając nową datę na dzień 30 września 2003 r., natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lipca 2004 r. II SA 3809/03 oddalił skargę Jarosława K. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż już w opinii za okres od 20 października 2001 r. do 20 października 2002 r., od której nie wniósł odwołania, Jarosław K. otrzymał niską ocenę ze stwierdzeniem braku przydatności do służby, co powtórzono w opinii specjalnej z dnia 12 grudnia 2002 r., uzupełnionej opinią z dnia 23 stycznia 2003 r., która została wydana po rozpatrzeniu odwołania.
Stosownie do par. 87 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 7 poz. 38 ze zm./, rozpatrujący odwołanie od opinii służbowej przełożony "rozstrzyga ostatecznie sprawę" m.in. przez uzupełnienie opinii, co polecono przełożonemu, który wydał opinię, i sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, aby uzupełniona opinia podlegała ponownemu odwołaniu.
Wnosząc skargę kasacyjną Jarosław K. zarzucił zarówno naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:
- "podstawę prawną zwolnienia (...) stanowił art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z par. 81 a nie par. 87 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej (...) w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /oraz, że/
- odwołanie od opinii specjalnej zostało rozpoznane zgodnie z wymogami par. 87 /powołanego rozporządzenia/ pomimo naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określonej w art. 15 Kpa i przedwcześnie wydanej decyzji Ministra Obrony Narodowej" oraz "naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, przez całkowite pominięcie w wyroku wniosku pełnomocnika skarżącego złożonego w biurze podawczym 9 lipca 2004 r., który do czasu rozprawy nie wpłynął do składu orzekającego, w związku z czym doręczono jego kopię na rozprawie".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano przede wszystkim, że - wobec orzeczenia, w postępowaniu odwoławczym, o uzupełnienie opinii specjalnej - uzupełnienia powinien dokonać przełożony rozpatrujący odwołanie, dokonał zaś przełożony, który sporządził opinię specjalną, i dlatego postępowanie odwoławcze należało powtórzyć, lecz skarżącego pozbawiono prawa do odwołania naruszając zasadę dwuinstancyjności, stąd decyzja zwalniająca została wydana przedwcześnie, na podstawie opinii organu opiniodawczego pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie - i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego - wyjaśniając m.in., że procedura opiniowania służbowego żołnierzy nie podlega przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego oraz kognicji sądów administracyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Podstawa druga, dotycząca przepisów postępowania, nie wskazuje przepisów, których naruszenie zarzuca sądowi, nie została więc należycie przytoczona, natomiast podstawa pierwsza, mająca dotyczyć prawa materialnego, wskazuje również na przepisy postępowania, jest zatem niejasno sformułowana a jej zarzuty okazały się nietrafne.
Stosownie do art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz zawodowy może być zwolniony z zawodowej służby wojskowej w razie stwierdzenia w opinii służbowej braku przydatności do służby, i już pierwsza opinia, za okres od października 2001 r. do października 2002 r., od której skarżący nie wniósł odwołania, stanowiła podstawę zwolnienia.
Z kolei opinia druga, co do której skarżący zarzuca, że postępowanie opiniodawcze zostało przeprowadzone wadliwie, czy też nie zostało zakończone ostatecznie, stwierdza to samo, co opinia pierwsza, przy czym żadna z tych opinii służbowych nie podlegała ocenie sądu administracyjnego pod względem ich legalności.
Jak bowiem mowa w art. 107 ust. 1 powołanej ustawy, tylko od decyzji wydanych przez organy wojskowe w sprawach w niej określonych można wnieść odwołanie na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a także skargę do sądu administracyjnego, co ogranicza zakres stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego tylko do postępowania odwoławczego, postępowanie zaś opiniodawcze, poprzedzające wydanie decyzji, pozostaje poza tym zakresem, zatem poza kognicją sądu.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 i art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.