Wyrok NSA z 1 lipca 2005 r., OSK 1591/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 1 lipca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Barbary P.-R.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA 2678/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz, Sędziowie NSA Wojciech Chróścielewski (spr.), Jan Paweł Tarno
Mariusz Bartosiak protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Barbary P.-R. na postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 25 września 2002 r. (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z 18 czerwca 2004 r. I SA 2678/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Barbary P.-R. na postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 25 września 2002 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast swym postanowieniem z 25 września 2002 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z 8 stycznia 2002 r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie przyznania odszkodowania na podstawie art. 160 Kpa Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa bowiem decyzją z dnia 29 lipca 1994 r. stwierdził na wniosek Zygmunta R., Barbary P.-R. i Zbigniewa R., że orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z 7 sierpnia 1951 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. R. 43 w części dotyczącej lokali nr 2, 4, 5, 6 i 7 oraz udziałów przypadających na te lokale w częściach wspólnych budynku i jego urządzeń, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali, zostało wydane z naruszeniem prawa, natomiast, co do pozostałej części tego orzeczenia, jak również utrzymującej je w mocy decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia 8 listopada 1951 r. - stwierdził ich nieważność. Wnioskiem z 27 lipca 1997 r. Barbara P.-R. i Zbigniew R. zwrócili się o przyznanie odszkodowania za sprzedane przez Skarb Państwa wyżej wymienione lokale w budynku przy ul. R.

43. Na wniosek stron postanowieniem z 23 października 1997 r. postępowanie to zostało zawieszone do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy toczącej się przed Sądem Wojewódzkim w Warszawie z powództwa Zygmunta R. o odszkodowanie. Postępowanie zostało podjęte w celu uniknięcia skutku z art. 98 par. 2 Kpa. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast postanowieniem z 8 stycznia 2002 r. zawiesił postępowanie w sprawie, uznając, że wyrok, który ma zapaść w sprawie z powództwa Zygmunta R. będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie. Pogląd ten został zakwestionowany przez B. P.-R. i Zbigniewa R., którzy złożyli wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wydając swoje postanowienie z 25 września 2002 r. stwierdził, że przed Sądem Okręgowym w W. w sprawie z powództwa Zygmunta R. został powołany biegły sądowy, który sporządził wycenę przedmiotowych lokali, ale postępowanie nie zostało jeszcze zakończone prawomocnym orzeczeniem Sądu. Dotyczy ono tego samego przedmiotu, co postępowanie administracyjne - wartości rzeczywistej szkody z tytułu sprzedania lokali w budynku przy ul. R.

43. Skarga na to postanowienie złożona przez Barbarę P.-R. i Zbigniewa R. została oddalona powołanym wcześniej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Uznał on, że ocena organu administracji dotycząca związku między ustaleniem przez sąd powszechny rozmiarów rzeczywistej szkody powstałej w wyniku sprzedaży lokali w budynku przy ul. R. 43, a wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżących, nie narusza art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa, ponieważ oba postępowania dotyczą tego samego przedmiotu - ustalenia odszkodowania za sprzedaż lokali w budynku przy ul. R. 43 w W. Orzeczenie sądu powszechnego będzie miało wpływ na sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego i ostateczne ustalenie rozmiarów szkody - a więc rozstrzygnięcie o istocie sprawy.

W skardze kasacyjnej Barbara P.-R. reprezentowana przez adwokata zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa poprzez błędna interpretację i brak podstaw do zastosowania w sprawie. Podniesiono ponadto zarzut nieważności postępowania - art. 183 par. 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 29 Prawa o ustroju sądów administracyjnych i art. 46 par. 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych przez udział w składzie orzekającym trzech sędziów NSA, a więc trzech sędziów innego sądu. W związku z tymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o uchylenie na podstawie art. 188 p.p.s.a zaskarżonego wyroku oraz postanowień organów administracji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organ administracji i Sąd nie wykazali związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej i sprawy przed sądem powszechnym dotyczącej osoby, która nie jest uczestnikiem postępowania administracyjnego. Zakwestionowano okoliczność, że orzeczenie sądu powszechnego miałoby być zagadnieniem wstępnym w rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej. Zdaniem składającej skargę, orzeczenie sądu powszechnego nie jest zagadnieniem prejudycjalnym, bowiem organ administracji może samodzielnie ustalić wysokość odszkodowania a nie musi czekać na wyrok sądu powszechnego. Działanie organu administracji, zdaniem składającej skargę kasacyjną miało jedynie na celu przedłużenie postępowania, a Sąd I instancji nie zauważył intencji organu administracji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a./ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 par. 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim /art. 175 par. 1-3 p.p.s.a/. Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie do końca odpowiada przedstawionym wymogom, bowiem podniesiono w niej, co prawda zarzut naruszenia przepisów postępowania, ale dotyczył on naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny stosuje zaś przepisy p.p.s.a., a jedynie wyjątkowo, na mocy art. 106 par. 5 p.p.s.a., do uzupełniającego postępowania dowodowego stosuje odpowiednio przepisy Kpc Sąd nie stosuje przepisów Kpa, nie mógł w tej sytuacji naruszyć art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa. Tak więc skoro w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale nie powołano żadnego przepisu p.p.s.a., który mógłby naruszyć Sąd I instancji, świadczy to o prawnej wadliwości sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej. Nie pozwala to Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na rozpoznanie tego zarzutu skargi kasacyjnej.

Bezzasadny jest także drugi z zarzutów tej skargi. Stosownie do art. 93 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/ osoby powołane na stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów dotychczasowych pozostają sędziami Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie zmienia to faktu, że osoby te mogą wykonywać swoje obowiązki zarówno w Naczelnym Sądzie Administracyjnym, jak i w wojewódzkich sądach administracyjnych, bowiem na podstawie art. 94 par. 1 tej samej ustawy mogły być przeniesione do sądów wojewódzkich z zachowaniem tytułu i wynagrodzenia przysługujących sędziom Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tak więc fakt, że w rozpoznawanej sprawie w I instancji orzekało trzech sędziów NSA, przeniesionych w trybie art. 94 par. 1 p.p.s.a. do orzekania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie jest całkowicie zgodny z prawem i w związku z tym nie ma on żadnych konotacji w kontekście art. 46 Prawa o ustroju sądów powszechnych.

Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.