Wyrok NSA z 19 stycznia 2005 r., OSK 1599/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 19 stycznia 2005r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Oddziału Regionalnego w L. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 czerwca 2004r. sygn. akt III SA/Lu 47/04

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Leszek Włoskiewicz / spr./
Agnieszka Kwiatkowska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Jadwigi R. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego w L. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 31 grudnia 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy nabycia prawa do kwatery

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2004 r. III SA/Lu 47/04 uchylił decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego w L. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 31 grudnia 2003 r. (...) oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego w L. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 7 listopada 2003 r. (...) stwierdzającą, że Jadwiga R. - wdowa po Stanisławie R., emerycie wojskowym zmarłym 4 listopada 2002 r. - nie nabyła prawa do kwatery, w której zamieszkiwała wraz z mężem w dniu jego śmierci.

Sąd uznał, że w sprawie wprost znajduje zastosowanie art. 23 ust. 3 /błędnie wskazany jako ust. 2/ pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. 2002 nr 42 poz. 368 ze zm./.

W skardze kasacyjnej Dyrektor Oddziału Regionalnego w L. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego "tj. przepisów art. 24 ust. 1, art. 21 ust. 3 i art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych RP /Dz.U. 2002 nr 42 poz. 368 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 stycznia 2003 r. w zakresie art. 24 ust. 1 poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 23 ust. 3 przez przyjęcie, że art. 24 ust. 1 ma zastosowanie w przypadkach określonych w art. 23 ust. 3 i jest podstawą do wydania decyzji o nabyciu prawa do kwatery w sytuacji, gdy w chwili śmierci małżonka skarżącej, tj. w dniu 4 listopada 2002 r. obowiązywał przepis art. 24 ust. 1 wykluczający prawo do kwatery skarżącej."

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano przede wszystkim, że "Prawo do kwatery ustala się według przepisów obowiązujących na dzień zaistnienia zdarzenia powodującego określony skutek prawny" tj. dzień śmierci emeryta wojskowego, który zachował to prawo.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Według stanu prawnego obowiązującego w chwili śmierci Stanisława R. /aż do 15 stycznia 2003 r./ art. 23 ust. 3 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, poza wyrazami "w kwaterze" następnie skreślonymi, nie różnił się treścią od późniejszego brzmienia przepisu, natomiast wyraźnie różnił się art. 24 ust. 1 w tekście jednolitym stanowiący, że "Prawo do kwatery realizuje się na wniosek żołnierza zawodowego... jak również osoby, o której mowa w art. 23 ust. 1 i 2 zwanych dalej osobami uprawnionymi", od dnia 15 stycznia 2003 r. zaś wskazujący, że uprawnionymi są osoby wymienione w art. 23 ust. 1 oraz ust. 3, tj. właśnie zamieszkali z emerytem wojskowym w dniu jego śmierci: małżonka, zstępni, wstępni...

Jednak art. 24 ust. 1 dotyczy realizacji prawa do kwatery, natomiast art. 23 ust. 3 dotyczy nabycia prawa do kwatery, inny jest zatem przedmiot regulacji, i w tej sprawie znajdował zastosowanie wyłącznie art. 23 ust. 3.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy i w żadnym razie nie można podzielić poglądu, że prawo do kwatery po zmarłym ustala się według przepisów obowiązujących w chwili jego śmierci, gdyż nie stanowi tak ustawa.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.