Wyrok NSA z 2 lutego 2005 r., OSK 1603/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 19 stycznia 2005r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Kazimierza M.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2004r. sygn. akt II SA/Wa 1015/04

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Leszek Włoskiewicz / spr./
Agnieszka Kwiatkowska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Kazimierza M. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 26 lipca 2002 r. (...) w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na rzecz Kazimierza M. kwotę 100 /sto/ zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - działając na podstawie art. 230 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu /Dz.U. nr 74 poz. 676/ - rozkazem personalnym z dnia 29 czerwca 2002 r. (...) wypowiedział stosunek służbowy funkcjonariuszowi Kazimierzowi M. rozkaz ten utrzymał w mocy rozkazem z dnia 26 lipca 2002 r. (...), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaś, po rozpoznaniu skargi Kazimierza M., wyrokiem z dnia 29 lipca 2004 r. II SA/Wa 1015/04 uchylił obydwa rozkazy na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ w związku z art. 145a par. 1 Kpa.

Trybunał Konstytucyjny bowiem, wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2004 r. K 45/02 /ogłoszonym w Dz.U. nr 109 poz. 1159 z dnia 12 maja 2004 r./, orzekł m.in., że art. 230 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego... w zakresie, w jakim przewiduje, na podstawie pkt 2 tego przepisu, możliwość wypowiedzenia funkcjonariuszowi stosunku służbowego, jest niezgodny z art. 7 i art. 60 Konstytucji".

Wnosząc skargę kasacyjną Kazimierz M. oparł ją na następujących podstawach:

"1/ naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 230 ust. 1 w związku z art. 223 ust. 1 i art. 228 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu /Dz.U. nr 74 poz. 676/ oraz w związku z art. 156 par. 1 pkt 2 i pkt 7 Kpa, polegającą na pominięciu początku biegu terminu 14-dniowego przewidzianego w przepisie art. 230 powołanej wyżej ustawy o ABW i AW, i braku podstawy prawnej w dniu 29 czerwca 2002 r. do podjęcia zaskarżonej decyzji, jak też braku uwzględnienia w decyzji w dniu 29 czerwca 2002 r. koniecznych przepisem art. 230 przedmiotowej ustawy o Agencjach kryteriów, powodujących kwalifikowaną wadę nieważności tkwiącą w samej decyzji w dniu jej wydania oraz w związku z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP i art. 145a Kpa polegającą na przyjęciu w orzeczeniu uwzględniającym skargę, że wobec stwierdzenia niezgodności ustawy z Konstytucją RP przez Trybunał Konstytucyjny, zachodzi /jedynie/ przesłanka wznowienia postępowania, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

2/ naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 134 par. 1 w związku z art. 145 par. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez brak rozpoznania zarzutów skargi w zakresie wystąpienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji - rozkazu personalnego na podstawie art. 156 par. 1 pkt 2 i pkt 7 Kpa; tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 2 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi."

Kazimierz M. już w skardze na rozkaz personalny (...) zarzucał, że doszło do rażącego naruszenia - w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa - art. 230 ust. 1ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego...właśnie z powodu wypowiedzenia stosunku służbowego 29 czerwca 2002 r. tj. o dzień wcześniej niż rozpoczął bieg czternastodniowy termin, o jakim mowa w przepisie, lecz tego zarzutu Wojewódzki Sąd Administracyjny nie badał.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarżący zarzuca, że rozkaz zwalniający ze służby podlega stwierdzeniu nieważności, podczas gdy sąd stwierdził tylko naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Jest odrębnym zagadnieniem, która instytucja ma pierwszeństwo i jak rozstrzygnąć sprawę w razie zbiegu przyczyn powodujących nieważność i przyczyn wznowieniowych, lecz sąd nie rozważał tego zagadnienia, gdyż przyczyny nieważności pominął.

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwiona podstawę.

Nie wiadomo bowiem, czy - w przekonaniu sądu - przyczyny nieważności nie zachodzą, czy też wprawdzie zachodzą, lecz właśnie ustępują pierwszeństwa przyczynom wznowieniowym; sprawa zatem - chociaż rozstrzygnięta - nie jest w całości rozpoznana.

Stosownie do art. 134 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą, lecz nie oznacza to, aby - zanim dojdzie do rozstrzygnięcia - nie był obowiązany rozważyć zarzutów, wniosków oraz podstawy prawnej skargi, zwłaszcza zarzutu nieważności, od rozpoznania którego zależy przecież sposób rozstrzygnięcia sprawy.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 185 par. 1 i art. 203 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.