Uzasadnienie
OSK 1612/04
Wyrokiem z dnia 26 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu skargi B. F., uchylił decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 3 kwietnia 2002 r. wydaną w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji pozwalającej na budowę.
W uzasadnieniu w/w wyroku Sąd wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w trybie wznowionego postępowania. Kontrolowaną przez Sąd decyzją organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji – odmawiającą uchylenia pozwolenia na budowę i na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 kpa stwierdził wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Decyzja organu odwoławczego w ocenie sądu, wydana została z naruszeniem art. 146 § 2 kpa – wskazanego jako podstawa prawna. Stosownie do brzmienia tego przepisu, mimo istnienia podstaw wznowienia postępowania przewidzianych w art. 145 § 1 kpa, nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Rozstrzygniecie przewidziane w tym przepisie dopuszczalne jest wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa.
W sytuacji gdy wnioski dowodowe i twierdzenia stron nie zostały uwzględnione i nie został zebrany w sprawie pełny materiał dowodowy nie można przyjąć, że nie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana w podaniu o wznowienie postępowania.
Takie stanowisko wyrażone zostało w wyroku SN z dnia 7.07.1994 r., II ARN 26/94 – OSN 1995 nr 11, poz. 127).
W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie odniósł się do podnoszonych przez skarżącą okoliczności, w szczególności do zarzutu, że mimo uchylenia pozwolenia na budowę z uwagi na sprzeczność projektu budowlanego z uzasadnieniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, projekt konstrukcyjny obiektu nie został zmieniony.
W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej K. A. i M. A. domagając się jego uchylenia w całości zarzucili mu "naruszenie art. 44 kpa przez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię oraz przyjęcie, iż nie zostało wykonane doręczenie zastępcze decyzji z dnia 29.11.2000 r." Uchybienie to ma znaczenie, ponieważ doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 146 kpa. Zdaniem skarżących brak jest podstaw do wznowienia postępowania. "Wg decyzji wydanej przez Prezydenta w aktach sprawy znajdują się przesyłki świadczące o doręczeniu przesyłki przez jej awizowanie. B. F. odbierała wcześniej korespondencję doręczoną jej pod ten sam adres".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie kasacyjne polega na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W myśl art. 174 cyt. wyżej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia ich we wnoszonej skardze. W szczególności wskazania konkretnych przepisów prawa oraz podania w jaki sposób zostały przez sąd naruszone. Przypomnieć bowiem należy, że kontrola kasacyjna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego przez sąd. Naruszenia prawa popełnione przez organy administracyjne, mogły być natomiast podnoszone w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Badanie przez Naczelny Sąd Administracyjny stosowania prawa przez organy administracji może mieć jedynie charakter pośredni, w sytuacji, gdy wnoszący skargę kasacyjną w ramach podstawy kasacyjnej zarzuci sądowi administracyjnemu naruszenie art. 145 § 1 lit. "b" lub "c"- Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieuwzględnienie przez ten sąd – mimo zarzutu skargi – naruszenia przez organy wskazanych przepisów prawa.
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić co następuje.
Wyłącznym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia przez sąd administracyjny art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego, sprowadzający się do jego "niewłaściwego zastosowania i błędnej wykładni" poprzez przyjęcie, że nie została doręczona B. F. w formie określonej tym przepisem, decyzja z dnia 29.11.2000 r. co doprowadziło do wadliwego zastosowania przez organ II instancji i sąd art. 146 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Przedstawiony wyżej zarzut skargi kasacyjnej należy uznać za nieusprawiedliwiony.
Przede wszystkim art. 44 kpa, którego naruszenie zarzucono sądowi, nie mógł zostać przez sąd naruszony, skoro postępowanie przed sądami administracyjnymi od 1.01.2004 r. regulują przepisy ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Podnosząc zatem zarzut naruszenia przez sąd prawa procesowego, skarżący – jak to już wyżej wywiedziono – winien wskazać stosowny przepis zawarty w obowiązującej ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak więc wnoszący skargę, mógł zarzucić sądowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit."c" ppsa) poprzez nieuwzględnienie wniesionej na decyzję skargi, mimo naruszenia przez organy przepisów w toku postępowania administracyjnego.
- Odnosząc się do naruszenia przez sąd art. 146 Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji, przede wszystkim należy zauważyć, że przepis ten składa się z dwóch paragrafów.
W paragrafie 1 uregulowane zostały kwestie związane z przedawnieniem. Paragraf 2 dotyczy natomiast zupełnie innej sytuacji prawnej. Ponieważ wnoszący skargę kasacyjną formułując zarzut nie tylko w części wstępnej, ale również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie sprecyzował który z dwóch paragrafów art. 146 kpa został bezpodstawnie zastosowany, również i ten zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji.
Z wymienionych wyżej powodów, skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona.
Już tylko ubocznie należy zauważyć, że wadliwość kontrolowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 3 kwietnia 2002 r. nie budzi wątpliwości. Nie tylko z przyczyn wskazanych przez sąd, ale również dlatego, że z dołączonej do akt dokumentacji zdaje się wynikać, iż dokonane w trybie art. 44 kpa doręczenie B. F. decyzji z dnia 29.11.2000r. mogło być skuteczne. Ta podstawowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy – toczącej się w trybie wznowionego postępowania – okoliczność nie została przez organ odwoławczy w wyczerpujący sposób wyjaśniona, a także rozważona mimo, iż organ i instancji z tej właśnie przyczyny odmówił uchylenia decyzji, wskazując jako podstawę art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego czyli brak podstaw z art. 145 § 1 kpa.
W tym stanie rzeczy, zasadnym było uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji organu odwoławczego.
Z wymienionych wyżej przyczyn skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, wobec czego stosownie do art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.