Wyrok NSA z 16 czerwca 2005 r., OSK 1623/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 czerwca 2004 r. sygn. akt II SA/Wr 698/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska (spr.), Stanisław Nowakowski
Łukasz Celiński protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania dokonania rozbiórki wybudowanej linii kablowej

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A. S. na decyzje Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2002 r. w przedmiocie nakazania rozbiórki wybudowanej linii kablowej.

W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, co następuje:

Kwestionowana decyzja, wydana na podstawie art. 51 ust. 2 – Prawa budowlanego odpowiada prawu. Poza sporem jest, że na podstawie ostatecznej decyzji z dnia 19 lutego 2001r. inwestorzy linii kablowej m in. – zasilającej zespół budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, zlokalizowanych na działkach o numerach geodezyjnych [...] w Lublinie przy ul. Grottgera – zostali zobowiązani do wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych, prowadzonych z istotnym odstępstwem od warunków pozwolenia na budowę, do stanu zgodnego z prawem w terminie do dnia 30.03.2001 r. Sąd potwierdził stanowisko organu, że obowiązków określonych w decyzji w pkt. 1 - 5 inwestorzy w wyznaczonym terminie nie wykonali. Zarzuty skargi według sądu w świetle "obszernych i szczegółowych uzasadnień decyzji stanowią jedynie polemikę z przekonywującą argumentacją organu II instancji".

Od powyższego wyroku wniósł skargę kasacyjną A. S.. Zaskarżają w/w wyrok w całości zarzucił sądowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa polegające na mylnym uznaniu, że A. S. w rażący sposób naruszył przepisy prawa materialnego tj. art. 50.1 i art.51.1 – Prawa budowlanego " mimo, że z przedstawionych przez niego dokumentów wynika, iż roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z przepisami i normami polskimi". Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sądowi sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Stosownie do brzmienia art 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. _ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej pociąga za sobą konieczność prawidłowego ich określenia w skardze. Artykuł 174 cyt. wyżej ustawy stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach:

-) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

-) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchylenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Formułując zarzuty skargi kasacyjnej wnoszący skargę winien zatem wskazać, które przepisy zostały przez sąd naruszone i w jaki sposób. Skarga kasacyjna wymaga bowiem nie tylko przytoczenia podstaw ale także ich uzasadnienia.

Przedstawiane w skardze kasacyjnej zarzuty sprowadzają się wyłącznie do zarzucenia sądowi naruszenia art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. oraz art. 50.1 i 51.1 – Prawa budowlanego.

1. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt. kpa należy podnieść, iż przepis ten, dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym, naruszeniem prawa, w ogóle nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Kontrolowana przez sąd I instancji decyzja wydana została bowiem w trybie zwykłym i podstawę prawną zawartego w niej rozstrzygnięcia stanowił art 51 ust 2 – Prawa budowlanego. Skoro więc zarówno sąd jak i organy nie stosowały powołanego wyżej przepisu – podniesiony w skardze zarzut naruszenia go należy uznać za chybiony.
2. Nie sposób również uznać za usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez sąd art. 50.1 i 51.1 p Prawa budowlanego. Wbrew przedstawionym wyżej wymogom wnoszący skargę wyraźnie nie wskazał w jaki sposób naruszone zostały w/w przepisy. Z uzasadnienia skargi wynika jedynie, że skarżący upatruje naruszenia tych przepisów w niewłaściwym zastosowaniu ich przez sąd spowodowanym błędną oceną materiału dowodowego. Tak więc uzasadnienie zarzutu naruszenia tych przepisów prawa materialnego sprowadza się w istocie do próby podważenia ustaleń faktycznych.

Zauważyć w tym miejscu należy, że podważenie ustaleń faktycznych mogłoby ewentualnie odnieść zamierzony skutek ale wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej tj. naruszenia przez sąd przepisu postępowania i to tylko wtedy gdyby uchylenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju zarzutu skarga kasacyjna nie zawiera. W tej sytuacji oceniając zarzut naruszenia przez sąd art. 51 ust 2 – Prawa budowlanego sąd kasacyjny związany jest stanem faktycznym, stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego wyroku.

Skoro więc organy administracji ustaliły a sąd tych ustaleń nie zakwestionował, iż skarżący nie wykonał nałożonych na niego decyzją z dnia 8 lutego 2002 r. obowiązków to dla oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny, trafności zarzutów naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny nie podważony skutecznie, będący podstawą wydania zaskarżonego wyroku.

Z wymienionych wyżej przyczyn, wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.