Wyrok NSA z 16 czerwca 2005 r., OSK 1636/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 559/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska, Stanisław Nowakowski (spr.)
Łukasz Celiński protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi B. L. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1)oddala skargę kasacyjną 2)zasądza od A. M. na rzecz B. L. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 29 lipca 2004 r. Sygn. akt 7/IV SA 559/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 stycznia 2003 r. nr 51/03 oraz utrzymanej tą decyzją w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2001 r. sygn. akt IV SA 290/00 uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego nr 696/BII/99 z dnia 15 grudnia 1999 r. i poprzedzającą ją decyzję pierwszej instancji, wydaną w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wskazując wyraźnie, że wydanie decyzji pozwalającej na użytkowanie obiektu wykonanego w warunkach samowoli budowlanej, przed wykluczeniem przesłanek określonych w art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., jest przedwczesne. To było głównym powodem uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy, wydanej na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z 1974 (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny, podniósł, że zarówno w art. 30 obowiązującej do dnia 31 grudnia 2003 r. ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 68, poz. 65 ze zm.) jak i obecnie obowiązującym art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zwanej dalej P.p.s.a.), ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Takie związanie w niniejszej sprawie wynika z oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2001r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z wyrokiem i wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego co do dalszego postępowania, powiatowy organ nadzoru budowlanego powinien prowadzić postępowanie na podstawie przepisu art. 37 Prawa budowlanego z 1974r. w celu jednoznacznego rozstrzygnięcia, czy przepis ten powinien mieć zastosowanie, czy też nie. Dopiero w dalszej kolejności można, zdaniem Sądu, rozważyć ewentualne zastosowanie art. 40, czy też 42 Prawa budowlanego z 1974r. Takiego postępowania natomiast nie przeprowadzono. Zawarte w decyzji organu odwoławczego stwierdzenia odnoszące się do oceny sprawy wyłącznie w aspekcie art. 40 prawa budowlanego. Sąd uznał za całkowicie bezpodstawne i nieuprawnione.

Od wyroku powyższego skargę kasacyjną sporządzoną i wniesioną przez radcę prawnego złożył Andrzej Matusiak, w której zarzuca wyrokowi WSA "naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie i błędną interpretację, a także naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności, naruszeniu uległy przepisy art. art. 37, 40, 42, 48, i 49 Prawa budowlanego z 1974r., art. 67 § l i art.145 § 1 pkt.2 ustawy P.p.s.a., oraz art. 107 § 3 i art. 156 §1 pkt.2 kpa." i wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i utrzymanie zaskarżonych decyzji w mocy.

W piśmie stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną skarżący przed Sądem Wojewódzkim B. L. wnosi o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od A. Matusiaka kosztów postępowania, stwierdza, że skarga nie ma podstaw, ponieważ nie odnosi się do podstawy, jaka wynika z wyroku, a mianowicie nie dostrzega, że stwierdzenie nieważności wynika z niezastosowania się przez organy administracyjne do oceny prawnej, co z uwagi na naruszenie art. 30 ustawy o NSA musi prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej ppsa, skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:

1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art.174 pkt 1/ 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/

Stosownie do art. 175 § 1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z § 2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Nie jest przy tym dopuszczalne uzupełnienie lub uściślenie zarzutów po wniesieniu skargi kasacyjnej, lecz jedynie możliwe jest przytoczenie nowego uzasadnienia tej skargi /art. 183 § 1 ppsa/.

Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana, a zwłaszcza powinna być sformułowana w sposób konkretny, jasny i zrozumiały.

W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nieodpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.

W niniejszej sprawie wskazuje się i to dopiero końcowej części uzasadnienia, iż podstawą skargi kasacyjnej jest naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie i błędną interpretację a także naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności naruszeniu uległy wskazane przepisy Prawa budowlanego i ppsa. Nie można uznać w związku z tym, że treść zarzutów została sformułowana w sposób umożliwiający ustalenie zakresu zaskarżenia. Przede wszystkim podano łącznie, że zostały naruszone przepisy prawa materialnego i procesowego, jak też wskazano, że "w szczególności naruszeniu uległy przepisy...". Taka forma określenia zarzutów wymagałoby od Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonania we własnym zakresie szczegółowej analizy wszystkich przepisów, które mogłyby według strony zostać naruszone zaskarżonym wyrokiem i to rozdzielenia na przepisy prawa materialnego, co do których Sąd dokonał niewłaściwej wykładni lub je błędnie zastosował oraz na przepisy proceduralne, których ewentualne naruszenie mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie.

Ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma natomiast możliwości we własnym zakresie dochodzenia jakie były intencje podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną oraz naruszenie jakich ewentualnie przepisów prawa materialnego oraz o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mógłby zarzucać.

Ubocznie tylko należy zauważyć, iż nawet gdyby podstawy skargi kasacyjnej zostały sformułowane w sposób prawidłowy, to jest jasny i wyraźny, to i tak skarga ta nie mogłaby być uwzględniona, głównie z tej przyczyny, że prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady związania oceną prawną zawartą w wyroku NSA z 18 grudnia 2001 r. sygn. IV SA 290/00.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.