Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 lipca 2004 r. 3/II SA/Ka 1925/02 oddalił skargę W. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 1 lipca 2002 r. [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bielsku-Białej z dnia 9 maja 2002 r. 38/N/01, którą orzeczono o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej narządu głosu objętej pkt 7 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 264 ze zm.).
Sąd uznał, że decyzje organów inspekcji sanitarnej są zgodne z prawem, gdyż zostały wydane na podstawie orzeczeń lekarskich jednostek właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych – tj. Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, będącego jednostką odwoławczą – które orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, ich orzeczenia zaś są spójne i nie budzą wątpliwości.
Wnosząc skargę kasacyjną W. K. przytoczyła jako jej podstawy:
"1. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie następujących przepisów prawa:
- § 7 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (...), przez ustalenie, iż w niniejszej sprawie właściwe jednostki wystawiły opinię o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, tj. Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, podczas gdy właściwym był na podstawie § 7 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia Szpital Wojewódzki w Bielsku-Białej, «W razie gdy pracownik na skutek wystąpienia ostrych objawów choroby zawodowej jest leczony w szpitalu, rozpoznania dokonuje ten zakład».
- Naruszenie § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 15 września 1997 r., w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych (Dz.U. z dnia 13 października 1997 r., nr 124, poz. 795) poprzez przyjęcie, że «orzeczenia lekarskie tych placówek były spójne w swoich wnioskach, nie budziły wątpliwości» (uzasadnienie wyroku str. 4), podczas gdy wystawiający je lekarze – audiolodzy, nie byli pracownikami placówki, w której skarżąca W. K. poddawana była leczeniu, tj. Szpitala Wojewódzkiego w Bielsku-Białej. Zgodnie bowiem z przytaczanym wyżej przepisem «Orzecznictwo w zakresie chorób zawodowych w odniesieniu do pracownika, który jest leczony w szpitalu na skutek wystąpienia ostrych objawów choroby mogącej być chorobą zawodową, wykonuje lekarz zatrudniony w tym szpitalu».
- Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nieusunięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach naruszenia prawa wydanej decyzji mimo istniejących podstaw, a to naruszenia przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bielsku-Białej oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach art. 7 k.p.a., poprzez przeprowadzenie dowodów niezgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego."
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano przede wszystkim, że – zgodnie z zaleceniem Instytutu Medycyny Pracy – skarżąca poddała się leczeniu foniatrycznemu w Szpitalu Wojewódzkim w Bielsku-Białej, w okresie od 26 września 2000 r. do 22 lutego 2002 r., i dlatego do rozpoznania choroby zawodowej był właściwy Szpital, przy czym w dniu 1 sierpnia 2002 r. prowadzący leczenie w Szpitalu lekarz foniatra stwierdził objawy, zdaniem skarżącej charakterystyczne dla choroby wymienionej w pkt 7 wykazu chorób zawodowych, lekarz foniatra zaś ma odpowiednie kwalifikacje do rozpoznawania i leczenia chorób narządu głosu, podczas gdy audiolog – jak wydający orzeczenie w Instytucie – tylko do leczenia schorzeń narządu słuchu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono ponadto, że obowiązkiem sądu było zbadanie podstaw prawnych wydania zaskarżonej decyzji i – wobec naruszenia przez organy inspekcji sanitarnej art. 7 k.p.a. – w oparciu o art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zastosowanie odpowiednich środków, tj. – zgodnie z art. 145 § 1 – uchylenie decyzji, która naruszała prawo materialne i prawo proceduralne.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono wreszcie, że nie jest pewne, czy prowadzone w sprawie ustalenia szły w kierunku wykazania choroby zawodowej wymienionej w pkt 7, czy też w pkt 6 wykazu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut przytoczony w pkt 2 jest niezrozumiały, chyba że – w związku z zarzutem przedstawionym w pkt 1 – ma dowodzić obowiązku uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji.
Z kolei zarzut przytoczony w pkt 1 – w obydwu swych wariantach – jest nietrafny.
Stosownie do § 7 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, w razie gdy pracownik na skutek wystąpienia ostrych objawów choroby zawodowej jest leczony w szpitalu, rozpoznania dokonuje ten zakład.
Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca była leczona w szpitalu na skutek wystąpienia ostrych objawów choroby zawodowej, gdyż – po wydaniu orzeczenia lekarskiego Poradni Chorób Zawodowych z dnia 28 lipca 2000 r. – wniosła o przeprowadzenie ponownego badania przez Instytut Medycyny Pracy, który właśnie – w celach diagnostycznych – skierował ją na leczenie foniatryczne prowadzone w szpitalu i wydał orzeczenie odwoławcze dopiero 3 kwietnia 2002 r., po zakończeniu leczenia szpitalnego.
Leczenie szpitalne było prowadzone w trakcie lekarskiego postępowania orzeczniczego, i na zlecenie Instytutu – tj. jednostki odwoławczej w sprawach rozpoznawania chorób zawodowych – stąd Instytut był właściwy w tej sprawie, z wyłączeniem szpitala.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.