Postanowienie NSA z 14 czerwca 2005 r., OSK 1663/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 14 czerwca 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. Ś.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 lipca 2004r. sygn. akt II SA/Bk 207/04

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl, Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki (spr.), Alicja Plucińska-Filipowicz
Katarzyna Baran protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi B. Ś. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 18 lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

OSK 1663/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 15 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Bk 207/04 oddalił skargę B. Ś. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 18 lutego 2004 r. ([...]), utrzymujące w mocy postanowienie z dnia 29 grudnia 2003 r. ([...]), wydane na podstawie art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego oraz § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2003 r. w sprawie stawki opłaty stanowiącej podstawę do obliczenia kary wymierzanej w wyniku obowiązkowej kontroli (Dz.U. Nr 120, poz. 1132), którym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Białymstoku, ustalił opłatę legalizacyjną budynku garażowego na nieruchomości nr geod. [...] we wsi [...], gm. Suraż w wysokości 15.000 zł. (piętnaście tysięcy złotych). Obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej w/w wysokości, nałożono na B. Ś..

Jak wynika z aktu notarialnego, B. Ś. działkę nr geod. [...] kupiła w 2001 r. wraz z zabudowaniami (dok mieszkalny, stodoła drewniana, chlewik drewniany – do rozbiórki).

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Białymstoku, dalej zwany Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, w dniu 6.05.2003 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budynku garażowego na działce B. Ś. we wsi [...], wybudowanego w 2001 r. bez wymaganego pozwolenia.

Decyzją z dnia 30 czerwca 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 48 Prawa budowlanego nakazał rozbiórkę przedmiotowego budynku garażowego. Jednak decyzję tę, w wyniku rozpatrzenia złożonego odwołania przez B. Ś., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 18 sierpnia 2003 r. uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Powodem takiego rozstrzygnięcia było to, że z dniem 11.07. 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), która przewidywała możliwość legalizacji obiektów wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 2 września 2003 r. ([...]), wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu nadanym w/w ustawą), wstrzymał roboty budowlane i zobowiązał B. Ś. do przedłożenia określonych dokumentów w terminie do 15.11.2003 r., uprawniających inwestora do wystąpienia z wnioskiem i wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego.

Po przedłożeniu przez B. Ś. dokumentów wymaganych w/w postanowieniem, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 29 grudnia 2003 r. ustalił opłatę legalizacyjną budynku garażowego w wysokości 15.000 zł. stanowiącą iloczyn pięćdziesięciokrotności stawki opłaty (s=300 zł.) współczynnika kategorii obiektu (k=1,0) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w=1,0).

Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia B. Ś. na powyższe postanowienie, postanowieniem z dnia 18 lutego 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

B. Ś. wniosła na postanowienie z dnia 18 lutego 2004 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając "nieuwzględnienie słusznego interesu strony oraz brak pouczenia o możliwości ubiegania się o zmniejszenie wysokości opłaty legalizacyjnej, co narusza zasadę zaufania obywateli do organów Państwa".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 15 lipca 2004 r. oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd dokładnie przeanalizował sposób w jaki organy nadzoru budowlanego naliczyły opłatę legalizacyjną, nie dopatrując się w tym żadnych nieprawidłowości. Natomiast odnośnie zarzutu skargi, zdaniem Sądu, interpretacja przepisu art. 59f ust. 6 Prawa budowlanego, dokonana przez skarżącą jest błędna, gdyż z brzmienia tego przepisu nie wynika prawo organu administracyjnego do zmniejszania wysokości opłaty legalizacyjnej, ani też obowiązek organu do pouczania strony o możliwości ubiegania się o obniżenie opłaty.

W ocenie Sądu pierwszej instancji zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Od powyższego wyroku B. Ś., reprezentowana przez adw. A. K., wniosła skargę kasacyjną, zarzucając:

• "naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, w szczególności art. 7 i 9 kpa wobec nie rozważenia i nieuwzględnienia słusznego interesu strony oraz pominięcie braku pouczenia strony przez organ administracji co do możliwości ubiegania się o zmniejszenie wysokości opłaty legalizacyjnej w związku z zasadami przewidzianymi w art. 59f ust. 6 w zw. z art. 49 ustawy Prawo budowlane, co narusza zasadę zaufania obywateli do organów Państwa".

W związku z powyższym, pełnomocnik skarżącej wnosi:

• o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia od orzeczeń (wyroków i postanowień kończących postępowanie w sprawie) wojewódzkich sądów administracyjnych.

Jest to środek zaskarżenia o charakterze szczególnym czemu wyraz dał ustawodawca w przepisach art. 175 i 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej jako ppsa.

Aby zapewnić właściwy poziom merytoryczny skardze kasacyjnej, stosownie do art. 175 § 1 ppsa, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wśród innych wymagań formalnych, określonych w art. 176 ppsa, skarga kasacyjna powinna zawierać "przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie, w zasadzie brak wskazania podstaw kasacyjnych, o których mowa w art. 174 ppsa, bez prawidłowego wskazania, które przepisy zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji zaskarżonemu orzeczeniu, nie spełnia wymogów określonych w art. 176 ppsa (postanowienie NSA z dnia 8 marca 2004 r. FSK 41/04, ONSA i WSA 2004 Nr 1, poz. 9).

Zarzut naruszenia przepisów art. 7 i 9kpa zamieszczony w skardze kasacyjnej, nie jest naruszeniem przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 ppsa, bowiem wojewódzkie sądy administracyjne nie orzekają na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Trudno więc przyjąć, aby zaskarżonemu orzeczeniu zostały naruszone w/w przepisy Kodeksu, skoro Sąd ich nie stosował. Ponadto w skardze kasacyjnej powtórzono ten sam zarzut, który był zamieszczony w skardze do Sądu pierwszej instancji, że strona nie została pouczona przez organ administracji co do możliwości ubiegania się o zmniejszenie wysokości opłaty legalizacyjnej, co skarżąca wiąże z brzmieniem art. 59f ust. 6 w związku z art. 49 Prawa budowlanego (po nowelizacji).

Jest to chyba ewidentna pomyłka, bowiem z powołanych wyżej przepisów taki obowiązek nie wynika, a ni przepisy te nie przewidują takiej możliwości.

Mając na uwadze powyższy zarzut, jak i uzasadnienie skargi kasacyjnej, należy przypomnieć, że skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia od aktów administracyjnych (decyzji, postanowień) organów administracji publicznej, lecz środkiem zaskarżenia przysługującym od orzeczeń sądu pierwszej instancji. Tymczasem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej omawia się krytycznie działania organów administracji publicznej i formułuje wnioski pod adresem racjonalnego prawodawcy. W oparciu o tak sporządzona skargę kasacyjną, nie wiadomo na jakiej podstawie, w ostatnim akapicie tego pisma, stwierdza się: "Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności wydaje się, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny wydanym wyrokiem naruszył przepisy prawa". Tak ogólnikowe stwierdzenie, nie wskazujące na naruszenie przez Sąd żądnych konkretnych przepisów, nie spełnia – z przyczyn wcześniej wskazanych – wymogów określonych w art. 174 i 176 ppsa.

Brak prawidłowego wskazania w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu rozpoznanie tego środka zaskarżenia, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej".

Elementy skargi kasacyjnej wymienione w art. 176 ppsa należy uznać za podstawowe, zaś braki w tym zakresie należą do istotnych i nie podlegają konwalidacji w drodze uzupełnienia braków (postanowienie NSA z dnia 16 marca 2004 r. FSK 209/04, ONSA i WSA 2004, Nr 1,poz. 13).

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie w rozumieniu art. 178 ppsa, jest "z innych przyczyn niedopuszczalną".

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 ppsa w związku z art. 178 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.