Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 389/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę M. C. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 12 marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych czynności związanych z praktyką lekarsko-weterynaryjną.
Zaskarżoną decyzją M. C. został zobowiązany do pisemnego poinformowania Powiatowego Lekarza Weterynarii o wykonaniu zobowiązania dotyczącego wpisów, prowadzenia w gospodarstwie na bieżąco dokumentu potwierdzenia nabycia produktu leczniczego weterynaryjnego, paszy leczniczej, dokonywania osobiście wpisów leczenia zwierząt do książki leczenia zwierząt w Gospodarstwie Rolnym Sp. z o.o. Rolno-Przemysłowo-Handlowo-Usługowa w Wójcinie oraz do uzupełnienia wpisów w tej książce od dnia 7 listopada 2003 r. Sąd po rozpoznaniu zarzutów skargi stwierdził, iż nałożenie tych obowiązków nie jest bezpodstawne, bowiem obowiązek dokonania wpisów osobiście do książki leczenia zwierząt został ograniczony od dnia 7 listopada 2003 r. i od tego dnia istnieje obowiązek pisemnego poinformowania Powiatowego Lekarza Weterynarii w Mogilnie o wykonaniu zobowiązania dotyczącego wpisów. Aktualny pozostaje obowiązek prowadzenia w gospodarstwie na bieżąco dokumentu potwierdzenia nabycia produktu leczniczego weterynaryjnego, paszy leczniczej i ma swoją podstawę prawną w przepisie art. 20 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz inspekcji weterynaryjnej /Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 752 ze zm./ oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu prowadzenia dokumentacji lekarsko-weterynaryjnej oraz sposobu prowadzenia książki leczenia zwierząt /Dz. U. Nr 181, poz. 1774/.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, sporządzoną przez radcę prawnego, wniósł M. C. zaskarżając wyrok w całości oraz wskazując jako podstawy skargi kasacyjnej naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię a także prawa procesowego, w sposób mający istotny wpływ na wynik postępowania. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przepisy art. 68 i 69 Prawa farmaceutycznego poprzez przyjęcie, że ma on obowiązek prowadzenia dokumentacji obrotu produktami leczniczymi weterynaryjnymi jak też art. 90 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. "o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakażonych poprzez niezastosowanie tychże przepisów i rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o nieobowiązującą ustawę" a także art. 20 ustawy z dnia 27 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt... poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że obowiązek prowadzenia dokumentacji polega na dokonywaniu wpisów do książki osobiście, podczas gdy skarżący potwierdzał prawidłowość wpisów dokonywanych przez inne osoby a wpisy te były dokonywane zgodnie ze stanem faktycznym. Skarga kasacyjna zarzuca też na ruszenie art. 45 Konstytucji RP oraz art. 141 (4 i art. 183 (2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie stanowiska skarżącego przedłożonego na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, będącego uzupełnieniem skargi.
W lakonicznym uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, iż bezzasadnie Sąd przyjął, iż lekarz weterynarii ma obowiązek prowadzić dokumentację obrotu produktami leczniczymi oraz obowiązek osobistego dokonywania wpisów do książki. Ograniczono też prawo strony do sądu nie ustosunkowując się do zarzutów podniesionych na rozprawie przed WSA.
Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną wnosząc o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku sprawia wrażenie, iż Sąd I instancji dość mało wnikliwie odniósł się do decyzji Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w zakresie obowiązku badania legalności tej decyzji przy uwzględnieniu, zwłaszcza, iż nie był związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną /art. 134 (1 ppsa/. Wskazując, iż obowiązek prowadzenia określonej dokumentacji spoczywa na lekarzu weterynarii Sąd powołał przepis art. 20 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz inspekcji weterynaryjnej nie zauważając, że artykuł ten ma kilka przepisów /paragrafów/. Nie wskazał też z jakiej normy prawnej wywiódł obowiązek "osobistego" dokonywania wpisów w dokumentacji weterynaryjnej, co ma istotne znaczenie zwłaszcza w sytuacji kwestionowania tej okoliczności przez stronę podnoszącą, że wprawdzie wpisy były na bieżąco dokonywane przez inną osobę, lecz strona prawidłowość ich potwierdzała osobiście. Dodatkowo tylko należy zauważyć, iż Sąd I instancji nie dokonał oceny w zakresie podstawy prawnej, jak też wykonalności rozstrzygnięcia o uzupełnieniu wstecz dokumentacji weterynaryjnej.
Wobec braku wyjaśnienia w zaskarżonym wyroku powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za przedwczesne zarzuty dotyczące naruszenia art. 68 i 69 Prawa farmaceutycznego. Nie można uznać za usprawiedliwiony zarzut naruszenia Konstytucji RP oraz ppsa poprzez nie odniesienie się przez Sąd do rozszerzonych na rozprawie przed Sądem I instancji zarzutów, bowiem w protokole z rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy nie ma jakiejkolwiek wzmianki o tym, że skarżący zgłosił nowe wnioski i zarzuty. Stosownie do art. 103 ppsa strony mogą żądać sprostowania lub uzupełnienia protokołu, a więc w sytuacji, gdyby protokół nie odpowiadał rzeczywistemu przebiegowi rozprawy, jednakże z akt sprawy nie wynika, aby takie żądanie w kwestii podniesionych ewentualnie na rozprawie wniosków i zarzutów skarżący zgłosił.
Mając na uwadze, powyższe jednak, iż we wskazanym wyżej zakresie konieczne jest ponowne rozpoznanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 185 (1 ppsa.