Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27.07.2004 r. IV SA/GL 281/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Gminy C. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Ś. z dnia 12.02.2004 r. (...), stwierdzające nieważność Zarządzenia (...) Prezydenta Miasta C. z dnia 12.01.2004 r. w sprawie zatwierdzenia regulaminu przewozów Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego sp. z o.o. w C. w części dotyczącej par. 7 ust. 8 i par. 8 ust. 3 regulaminu. Odrzucenie skargi nastąpiło z tego powodu, że zarządzenie Prezydenta Miasta o wniesieniu skargi nie spełniało wymogu, o którym mowa w art. 98 ust. 3 zd. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm./. Wojewódzki Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie nadzorcze zostało doręczone Prezydentowi Miasta dnia 16.02.2004 r. i wobec tego termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 98 ust. 1 cyt. ustawy, upłynął dnia 17.03.2004 r., co oznacza, że najpóźniej do tego dnia Prezydent zobligowany był do podjęcia zarządzenia, o którym mowa w art. 98 ust. 3 o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego. Zarządzenie to nie zostało dołączone do skargi, nie złożone do dnia rozprawy, a na rozprawie pełnomocnik Prezydenta oświadczył, że prawdopodobnie zostało podjęte. Wobec tego Sąd wyznaczył trzydniowy termin na złożenie zarządzenia, które nie wpłynęło w tym terminie, natomiast w ostatnim dniu strona wystąpiła o przedłużenie tego terminu do określonej daty - 27.07.2004 r. - w której nadszedł faks zawierający Zarządzenie Prezydenta z dnia 26.07.2004 r., w którym w par. 1 potwierdzone zostało wniesienie skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze, w par. 2 nadano mu moc od dnia 9.03.2004 r. - kontynuował wyjaśnienia Sąd. Oceniając to zarządzenie, wydane na podstawie art. 31 ustawy o samorządzie gminnym, Sąd uznał, że ustawa ta nie daje możliwości do stanowienia aktów prawnych działających wstecz, a nadto, że w zgodzie z art. 98 ust. 3 zarządzenie, które ma być podstawą do wniesienia skargi, musi być podjęte przed jej wniesieniem, zaś sanowanie złożonej skargi jest, wskutek tego przepisu, nieskuteczne.
Skargę kasacyjną na to postanowienie wniósł Prezydent Miasta C., działający przez radcę prawnego, domagając się jego uchylenia i zarzucając naruszenie art. 103 Kc w zw. z art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminy polegające na przyjęciu, że Prezydent nie ma prawa konwalidować postanowień art. 98 ust. 3, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Wojewódzki Sąd nie podał żadnego przepisu, z którego treści wynikałby zakres potwierdzania dokonanych czynności przez skarżącego, który sam podpisał skargę, zaś analogicznie do art. 103 Kc, czynność prawna może zostać potwierdzona, co zostało dokonane w tej sprawie.
Odpowiadając na skargę kasacyjną Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie podkreślając, że warunkiem wniesienia skargi jest uprzednie podjęcie zarządzenia, a późniejsze sanowanie czynności nie jest możliwe w świetle art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim rozważyć należało, czy przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej, dokonane w sposób nie całkiem odpowiadający wymogom formalnym przewidzianym w art. 174 w zw. z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, mogło doprowadzić do rozpoznania skargi, a nie do jej odrzucenia. Stosownie do art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i wobec tego nie ma żadnych uprawnień do tego aby skargę kasacyjną w jakikolwiek sposób interpretować, uzupełniać czy poprawiać. W niniejszej sprawie, mimo, jak powiedziano, nie całkiem zgodnego z wymaganiami formalnymi postawienia zarzutu Naczelny Sąd nie musiał dokonywać zabiegu sprzecznego z art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż z podstawy skargi kasacyjnej wynika, iż zaskarżonemu postanowieniu Wojewódzkiego Sądu postawiono zarzut, o którym mowa w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wskazano przepisy i akty prawne, które zostały naruszone. Choć nie wyartykułowano, iż chodzi o naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jednak zarówno przepis jak i przytoczony akt prawny i odniesienie się do art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyraźnie wskazuje na tę podstawę kasacyjną.
Uznając zatem, że przytoczenie podstawy nie kwalifikuje skargi kasacyjnej do odrzucenia należało z kolei rozważyć czy wskazany przepis wskazanego aktu prawnego można uznać za przepis postępowania, który Wojewódzki Sąd mógł naruszyć, w rozumieniu art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jako podstawę wskazano bowiem art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm./. Art. 98 tej ustawy, w tym jego ust. 3 określa zasady i tryb zaskarżania do sądu administracyjnego rozstrzygnięć nadzorczych dotyczących gminy. Jest to zatem niewątpliwie przepis proceduralny. Skoro art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mówi o przepisach postępowania to nie oznacza to, że ogranicza się tylko do przepisów tej ustawy, wedle których procedują sądy administracyjne. W ramach tej podstawy kasacyjnej mieszczą się również przepisy procesowe innych aktów prawnych, jeżeli miały zastosowanie przy rozpoznawaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne skarg na działania organów administracyjnych. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zastosował art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, a wobec tego, iż jest to przepis procesowy, skarżący wskazując ten przepis jako naruszenie prawa procesowego nie popełnił błędu i ten zarzut mieści się w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozpoznając ten zarzut Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że jest on usprawiedliwiony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga Prezydenta Miasta C. jest niedopuszczalna z uwagi na niespełnienie warunku wynikającego z art. 98 ust. 3 zdanie drugie ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym podstawą do wniesienia skargi powinno być zarządzenie tego Prezydenta podjęte przed wniesieniem skargi, a nie po jej wniesieniu. Zdaniem tego Sądu przepis ten nie dopuszcza możliwości sanowania dokonanej czynności. Jednakże z taką interpretacją tego przepisu nie można się zgodzić. Rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczyło Zarządzenia Prezydenta Miasta i już wniesienie przez niego skargi i podpisanie jej świadczyło o zamiarze zaskarżenia tego rozstrzygnięcia, o czym jest właśnie mowa w art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym. Gdyby jednak uznać, że przepis ten wymaga tego zarządzenia to, tak jak i w przypadku uchwały rady gminy, winno ono być podjęte i przedłożone Sądowi do dnia wydania orzeczenia w sprawie wniesionej skargi /por. postanowienia SN z dnia 7 lipca 1994 r. III ARN 41/94 - OSNP 1994 nr 6 poz. 92, 5 października 1994 r. III ARN 54/94 - OSNP 1994 nr 12 poz. 186, 7 lipca 1994 r. III ARN 42/94 - OSNP 1994 nr 9 poz. 138, postanowienie NSA z dnia 16 lutego 1996 r. SA/Wr 3040/93 - Orzecz. w sprawach Samorządowych 1997 nr 2 poz. 51, z dnia 18 czerwca 2001 r. II SA/Wr 279/01 Orzecz. w sprawach Samorządowych 2001 nr 4 poz. 124/.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 185 par. 1 i art. 203 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.