Uzasadnienie
OSK 1686/04
Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi [...] spółka jawna w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji wskazano, że decyzją z dnia 25 października 2002 i. Nr [...] Burmistrz Gminy Warszawa Ursynów odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tymczasowej stacji gazu propan butan z przyłączami i elementami zagospodarowania terenu oraz drogą dojazdową wraz z modernizacją i przebudową układu komunikacyjnego podając, że uwzględnienie wniosku inwestora byłoby sprzeczne z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 98, poz. 1067/. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie po rozpoznaniu odwołania od decyzji organu gminy utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, między innymi stwierdzając, że lokalizacja przedmiotowego obiektu, którego uciążliwość i szkodliwość dla środowiska wykroczy poza granice terenu inwestycji jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka jawna [...] podnosząc, iż przedmiotowa inwestycja nie należy do obiektów, których uciążliwość i szkodliwość dla środowiska wykracza poza granice terenu inwestycji, zatem jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga jest zasadna, opierając się zwłaszcza na tym, że w postępowaniu administracyjnym dokonano "błędnej interpretacji planu zagospodarowania przestrzennego", co spowodowało naruszenie art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie Sąd wskazał, że "W dalszym postępowaniu organ administracji winien prawidłowo zastosować przepis art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, mając na uwadze ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku'' /art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe
OSK 1686/04
Kolegium Odwoławcze w Warszawie, reprezentowane przez radcę prawnego A. G., zarzucając wydanie zaskarżonego wyroku z rażącym naruszeniem art. 87 ust. 3 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717/ w związku z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /jednolity tekst Dz. U. z 1999 r9 Nr 15, poz. 139 ze zm./ i art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że "w dalszym postępowaniu organ administracji winien prawidłowo zastosować przepis art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, mając na względzie ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku". Tą oceną prawną Sąd związał organ co do sposobu rozpoznania sprawy, nie biorąc pod uwagę zmian, jakie zaszły w przepisach prawa, a w tym w szczególności takiej okoliczności, że od dnia 1 stycznia 2004 r. dla terenu, na którym inwestor planuje budowę tymczasowej stacji gazu propan butan z przyłączami i elementami zagospodarowania terenu oraz budowę drogi dojazdowej wraz z modernizacją i przebudową układu komunikacyjnego, nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem z dniem 31 grudnia 2003 r. z mocy art. 87 ust. 3 ww. ustawy wygasł miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy z dnia 28 września 1992 r.. Skoro na przedmiotowym terenie brak jest planu, to zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z 2003 r. organ rozpoznając ponownie sprawę będzie musiał zastosować przy jej rozpoznaniu przepis art. 44 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i zawartą w tym przepisie procedurę, co spowoduje, że nie zostaną wykonane przez organ zalecenia Sądu zapisane w zaskarżonym wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Istotą skargi kasacyjnej nie jest kwestionowanie samego rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku, lecz zastrzeżenia tej skargi budzi wyłącznie treść uzasadnienia tego wyroku, które to uzasadnienie ponadto, jako że zawiera ocenę prawną, którą stosownie do art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organy administracji publicznej oraz sąd ponownie rozpatrując sprawę są związane, w ocenie organu wnoszącego skargę kasacyjną, powinno być wyeliminowane drogą uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do
OSK 1686/04 ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Otóż ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ przewiduje, że Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw, albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu /art. 184/. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna, jak to wskazano wyżej, nie zawiera zarzutów odnoszących się do rozstrzygnięcia Sądu I instancji a kwestionuje jedynie treść uzasadnienia, i to w aspekcie skutków, jakie może wywołać zawarte w nim stwierdzenie, że organ musi ponownie rozpoznając sprawę prawidłowo zastosować przepis art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r., pomimo iż faktycznie, w związku z utratą mocy prawnej z dniem 1 stycznia 2004 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu, postępowanie administracyjne może być prowadzone wyłącznie na podstawie art. 44 tej ustawy przewidującego szczególny tryb wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /a nie na podstawie art. 43 jak to błędnie twierdzi się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku/.
Należy uznać zasadność argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, iż w sytuacji, gdy nastąpiła utrata mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w wyniku wydania przez Sąd I instancji wyroku uchylającego ostateczną decyzję administracyjną, postępowanie administracyjne będzie prowadzone nadal według przepisów dotychczasowych /art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r./, to jest ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a ściśle art. 44 tej ustawy. Słuszność stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w tym względnie nie powoduje jednak konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku, ze względu na zasadę wynikającą z art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oczywiste jest, iż postępowanie administracyjne należy poprowadzić według oceny prawnej przedstawionej w zaskarżonym wyroku, z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego w kwestii zastosowania art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. w sytuacji braku dla danego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.