Uzasadnienie
OSK 1690/04
Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2004 r. III SA/Łd 589/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalił skargę Urszuli P. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 10 września 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy zmiany decyzji z dnia 4 stycznia 2001 r. Starosty Powiatu Z. dot. zasiłku przedemerytalnego. Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach sprawy:
Decyzją (...) z dnia 26 czerwca 2003 r. Starosta Powiatu Z. na podstawie art. 104 i 155 Kpa odmówił zmiany własnej decyzji z dnia 4 stycznia 2001 r. (...).
W uzasadnieniu stwierdzono, iż decyzją z dnia 4 stycznia 2001 r. przyznano Urszuli P. prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120% zasiłku podstawowego, gdyż spełniała ona warunki do tego świadczenia. W dniu 3 czerwca 2003 r. Urszula P. złożyła wniosek o zmianę tej decyzji na podstawie art. 155 Kpa i przyznanie jej prawa do zasiłku w wysokości 160% zasiłku podstawowego.
Zgodnie z treścią art. 155 Kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony zmieniona lub uchylona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.
Zasiłek w wysokości 160% zasiłku podstawowego przysługuje osobie nie zamieszkałej w powiecie uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami. Zakład, w którym była zatrudniona Urszula P., nie rozwiązał stosunku pracy ze 100 pracownikami w okresie dłuższym niż 3 miesiące. Uznano, że błędna jest sugestia Urszuli P., iż należy zsumować ilość zwolnionych pracowników z całego terenu działania jednego powiatowego urzędu pracy, bowiem - jak wykazano - Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale w składzie 7 sędziów z dnia 21 października 2002 r. w sprawie OPS 10/02 dokonał interpretacji przepisu art. 37j ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. i uznał, że 100 zwolnionych pracowników odnosi się do jednego zakładu pracy, z którego dana osoba została zwolniona. Okoliczność, iż 6 osób, które wniosły skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego i uzyskały korzystne dla siebie rozstrzygnięcia oznacza - zdaniem organu - jedynie to, że wyroki te są wiążące dla urzędu pracy, ale nie mogą stanowić podstawy do zmian innych decyzji. Z uwagi na to, iż nie zostały spełnione przesłanki z art. 155 Kpa, organ administracji orzekł o odmowie zmiany ww. własnej decyzji.
Od wymienionej decyzji odwołanie wniosła Urszula P. domagając się przyznania jej zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160%.
Decyzją z dnia 10 września 2003 r. (...) Wojewoda Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W motywach tego rozstrzygnięcia stwierdzono, iż zasiłek w wysokości 160% zasiłku podstawowego przysługuje osobie niezamieszkałej w powiecie uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami.
Organ odwoławczy podzielił pogląd przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż określony w art. 37j ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. warunek w postaci rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami odnosi się do jednego zakładu pracy, z którego została zwolniona osoba występująca o podwyższony zasiłek. Przepis art. 37j ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. - zdaniem organu - ma charakter wyjątkowy i nie może być interpretowany tak jak przedstawiła to odwołująca, a mianowicie, że zwolnienie 100 osób winno dotyczyć wszystkich zakładów pracy w całym powiecie. Z odwołującą stosunek pracy został rozwiązany w dniu 27 grudnia 2000 r. i w okresie od 27 września 2000 r. do 27 marca 2001 r. w "Z." S.A., w ciągu trzech miesięcy nie rozwiązano stosunków pracy ze 100 osobami. W związku z czym uznano, iż nie przysługuje odwołującej zasiłek w podwyższonej wysokości.
Na wymienioną decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła Urszula P. i podniosła, iż została zwolniona z pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy wraz z innymi koleżankami. Sześć osób wniosło skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego od decyzji o przyznaniu im zasiłku w wysokości 120% zasiłku podstawowego i wygrało sprawę. Osobom tym przyznano zasiłek przedemerytalny w wysokości 160% zasiłku podstawowego. Skarżąca jest w takiej samej sytuacji jak te osoby i winna również otrzymać zasiłek w podwyższonej wysokości. Urząd pracy nie chce natomiast przyznać jej zasiłku w wysokości 160% zasiłku podstawowego. Stanowi to naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. W ocenie skarżącej spełnione zostały przesłanki do zmiany decyzji z dnia 2 stycznia 2001 r. określone w art. 155 Kpa. W konkluzji skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę Urszuli P. uznał, iż nie jest ona zasadna.
Sąd wskazał, że zgodnie z treścią art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Badając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził jednak naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 155 Kpa. Wskazując na treść art. 155 Kpa wyjaśniono, iż może on mieć zastosowanie, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a/ na mocy ostatecznej decyzji strona nabyła prawo, b/ strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, c/ przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu decyzji, d/ za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.
Zdaniem Sądu, możliwość zastosowania art. 155 Kpa w konkretnej sprawie, należy rozważać w świetle przepisów prawa materialnego w tym znaczeniu, iż zmiana lub uchylenie decyzji musi pozostawać w zgodności z tymi przepisami. Nadto wzruszenie decyzji na podstawie art. 155 Kpa dotyczy tylko takich decyzji, które mają charakter uznaniowy lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, z których każde jest zgodne z prawem. Przepis art. 155 Kpa nie upoważnia natomiast do naruszenia przepisu prawa materialnego i zastępowania go elementami oceny o charakterze słusznościowym, jakim jest interes społeczny lub słuszny interes strony. Uchylenie lub zmiana decyzji w oparciu o art. 155 Kpa może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy w przepisie prawa materialnego przewidziano pewien "luz decyzyjny". Tylko w obszarze tego "luzu" wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W sytuacji natomiast gdy przepis prawa materialnego przewiduje w sposób sztywny i bezwarunkowy jakieś rozwiązanie, to przepis art. 155 Kpa nie ma zastosowania. W przeciwnym razie oznaczałoby to bowiem możliwość zmiany decyzji z naruszeniem prawa materialnego tylko w oparciu o względy słusznościowe określone w art. 155 Kpa, co jest rzeczą niedopuszczalną.
W rozpoznawanej sprawie - jak zauważono - przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./ w części dotyczącej zasad przyznawania zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% zasiłku podstawowego, nie przewidują sytuacji, aby organ administracji miał do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć albo możliwość wydania decyzji o charakterze uznaniowym.
Zgodnie z treścią art. 37j ust. 3 wymienionej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przez skarżącą wniosku o zasiłek, wysokość zasiłku przedemerytalnego wynosi 160% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1, dla osoby zamieszkałej w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz w okresie jego pobierania w powiatach uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy.
Okolicznością niesporną jest, iż powiat Z. w 2000 r. nie był uznany za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem, a więc przepis ten nie miał zastosowania do skarżącej.
W myśl art. 37j ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. zasiłek przedemerytalny w wysokości określonej w ust. 3, przysługuje również osobie niezamieszkałej w powiecie uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy.
Analiza przepisu art. 37 ust. 5 - zdaniem Sądu - wskazuje, iż odnosi się on do zwolnień pracowników z przyczyn dotyczących zakładu pracy przez jednego pracodawcę. Zwolnienia grupowe, o których mowa w ustawie z 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy /Dz.U. 2000 nr 112 poz. 980/ wiąże się zawsze z jednym zakładem pracy w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy, nie z liczbą zwolnionych w okresie 3 miesięcy z wszystkich zakładów pracy na terenie powiatu. Przyjęcie odmiennego podglądu, a mianowicie, że chodzi o zwolnienie 100 osób na terenie całego powiatu nie ma uzasadnienia w przepisie art. 37 ust. 5 i byłoby sprzeczne z intencją ustawodawcy.
Natomiast - jak zaznaczono - w Zakładach "Z." w okresie 3 miesięcy nie doszło do zwolnienia 100 osób z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Z Urszula P. rozwiązano stosunek pracy z dniem 27 grudnia 2000 r. zaś w okresie między 27 grudnia 2000 r. a 27 marca 2001 r. w ciągu 3 kolejnych miesięcy zwolniono 61 osób czyli mniej niż 100 pracowników.
W ocenie Sądu, organu administracji obu instancji słusznie uznały, iż brak jest podstaw do zmiany decyzji z dnia 4 stycznia 2001 r. w oparciu o przepis art. 155 Kpa.
Nie podzielając zaś zarzutów skargi wyjaśniono, iż sześć osób, o których wspomina skarżąca, faktycznie uzyskały dla siebie korzystne wyroki lecz zapadły one jeszcze przed opublikowaniem uchwały 7 sędziów NSA z 21 października 2002 r. i poglądy wyrażone w tych wyrokach nie oznaczają, że organy administracji winny przyznać podwyższony zasiłek wszystkim osobom zwolnionym ze "Z.", które wniosły skargę.
Za niezasadny również - zdaniem Sądu - uznano zarzut skarżącej naruszenia zasady równości wobec prawa, określonej w art. 132 ust. 1 Konstytucji. Zasada ta nie może być rozumiana tak jak przedstawiono to w skardze, a mianowicie, że skoro innym osobom znajdującym się w takiej samej sytuacji przyznano zasiłek w podwyższonej wysokości, to skarżąca również winna otrzymać taki sam zasiłek.
Przyjęcie takiego samego poglądu oznaczałoby - według Sądu, że organ administracji rozstrzygając konkretną sprawę, winien tak samo rozstrzygać wszystkie kolejne sprawy dotyczące tego samego stanu faktycznego, nawet wówczas gdy pierwsze rozstrzygnięcie było błędne lub zostało wydane wskutek związania oceną prawną wyrażoną przez sąd w tej sprawie. Nakazywałoby to powielanie błędnych rozstrzygnięć wynikających z niejasności przepisów prawnych i nieprawidłowości w stosowaniu prawa czy też zmiany oceny prawnej wyrażonej przez sąd. Przyjęcie takiego poglądu - jak konkludował Sąd - nie znajduje logicznego uzasadnienia i nie można go stosować opierając się na konstytucyjnej zasadzie równości wobec prawa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik Urszuli P., zaskarżając go w całości.
Wyrokowi temu zarzucono błędną wykładnię art. 37j ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./ przez przyjęcie, iż przepis ten odnosi się do zwolnień pracowników z przyczyn dotyczących zakładu pracy przez jednego pracodawcę oraz naruszenie zasady równości wobec prawa, wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez odmówienie skarżącej prawa do świadczenia przyznanego innym osobom znajdującym się w identycznej sytuacji. Powołując się na tak sprecyzowane zarzuty zgłoszono wniosek uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zauważono, iż nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu przedstawionym w zaskarżonym orzeczeniu.
Z literalnego brzmienia przepisu art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wynikało, ż zasiłek przedemerytalny w podwyższonej wysokości przysługuje również osobie niezamieszkałej w powiecie uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie sposób interpretować przepisu art. 37j ust. 5 cyt. ustawy na podstawie przepisów ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy i wyprowadzać z nich daleko idący wniosek, iż mimo, że ustawodawca nie napisał o tym w ustawie, to jednak należy sądzić, że chodziło mu o pracowników zwalnianych przez tylko jednego pracodawcę.
Była by to wykładnia sprzeczna z literalnym brzmieniem przepisu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a nadto krzywdząca dla zainteresowanych stron poprzez olbrzymie zawężenie kręgu uprawnionych do świadczenia podmiotów. Przeciwna argumentacja podważałaby powszechnie akceptowaną zasadę ścisłego interpretowania regulacji wyjątkowych i nie dałaby się pogodzić z założeniem racjonalności ustawodawcy.
Niezależnie od powyższego podniesiono, iż w przypadku skarżącej rzeczywiście doszło do naruszenia zasady równości wobec prawa wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, gdyż faktycznie innym osobom znajdującym się w identycznej sytuacji przyznano zasiłek w podwyższonej wysokości, a skarżącej odmówiono tego prawa.
Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a także z naruszeniem zasady równości wobec prawa wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, która to przesłanka stanowi podstawę kasacyjną przewidzianą w art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewoda Ł. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, dokonując oceny decyzji administracyjnej, odmawiającej zmiany decyzji, na podstawie której skarżąca nabyła prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120% kwoty zasiłku uznał, że decyzja jest prawidłowa, gdyż brak przesłanej do jej zmiany na podstawie art. 155 Kpa. Aby można było dokonać zmiany, czy też uchylenia decyzji ostatecznej w trybie art. 155 Kpa, muszą być spełnione następujące przesłanki: 1/ strona na podstawie decyzji administracyjnej nabyła prawo i wyraża zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji; 2/ przepisy szczególne nie sprzeciwiają się tej zmianie lub uchyleniu decyzji; 3/ za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Przesłanki te musza istnieć łącznie, aby organ administracji mógł w oparciu o powołany przepis zmienić lub uchylić ostateczna decyzję, gdyż celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 Kpa nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie zaskarżonej sprawy, lecz dokonanie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej, z punktu widzenia czy za zmianą /uchyleniem/ przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.
Stan faktyczny niniejszej sprawy ustalony przez organ administracji, a oceniany przez sąd orzekający, jest bezsporny. Skarżąca spełnia warunki do otrzymania zasiłku przedemerytalnego na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56 ze zm./ jak również bezsporna jest okoliczność, że rozwiązanie stosunku pracy że skarżącą nastąpiło z przyczyn zakładu pracy. Natomiast skarżąca kwestionuje wysokość przyznanego zasiłku twierdząc, że na podstawie art. 37j ust. 5 ustawy, winna otrzymać zasiłek przedemerytalny w wysokości 160% kwoty bazowej. Decyzja, której zmiany żąda strona, została wydana na podstawie art. 37j ust. 2 ustawy. W myśl art. 37j ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, wysokość zasiłku przedemerytalnego wynosi 120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1 z zastrzeżeniem art. 3 i 5 ustawy.
Ustawą z dnia 30 marca 2000 r. - o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. nr 31 poz. 384 ze zm./ został zmieniony ust. 5 art. 37j ustawy. W wyniku tej nowelizacji, która weszła w życie 6 maja 2000 r. przepis ten otrzymał następujące brzmienie: "zasiłek przedemerytalny, w wysokości określonej w ust. 3 przysługuje również osobie niezamieszkałej w powiecie /gminie/ uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Przepis ten w swej treści obowiązywał do dnia 31 grudnia 2000 r., gdyż w wyniku nowelizacji ustawą z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela, ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o oznaczaniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej /Dz.U. nr 122 poz. 1323/, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r. Cały art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128/ otrzymał nowe brzmienie, w którym pominięto treść ust.
- Ustawa ta po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (...) /Dz.U. nr 154 poz. 1793/ nie przewiduje już zasiłków przedemerytalnych, a jedynie świadczenia przedemerytalne, które przyznawane są na nowych warunkach z tym, że stosowni do art. 11 ust. 2 tej ustawy osoby, które zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach. Dotyczy to osób zarejestrowanych w powiatowych urzędach pracy przed dniem 1 stycznia 2002 r. W sprawie niniejszej bezsporną okolicznością jest, że skarżąca została zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy po dniu 5 maja 2000 r., a zatem ocena jej uprawnień do ubiegania się o prawo do zasiłku przedemerytalnego na podstawie art. 37j ust. 5 tj. zasiłku w wysokości 160% kwoty bazowej, jest dokonywana na podstawie tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji. Przepis art. 37j ust. 3 tej ustawy stanowi o zasiłku w podwyższonej wysokości dla osób zamieszkujących w dniu nabycia prawa do tego zasiłku w powiatach uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem i stosunek pracy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. W myśl natomiast ust. 5 tego przepisu, zasiłek przedemerytalny w tej wysokości przysługuje osobie, jeżeli stosunek pracy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Z przepisu art. 37 ust. 5 wynika zatem, że prawo do podwyższonego zasiłku przedemerytalnego ma osoba, która została zwolniona w grupie pracowników zakładu pracy obejmujących 100 osób w ciągu 3 miesięcy i praca przez te 100 osób wykonana była na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Pozostaje zatem, do rozważenia, czy określony w art. 37j ust. 5 warunek rozwiązania stosunku pracy /stosunku służbowego/ z przyczyn zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami, odnosi się do jednego zakładu pracy i to do tego zakładu pracy, z którego została zwolniona osoba występująca o przyznanie zasiłku przedemerytalnego w podwyższonej wysokości. W przepisie tym chodzi o zakład pracy w znaczeniu pracodawcy w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy oraz art. 2 ust. 1 pkt 17 omawianej ustawy, a więc chodzi o jednostkę organizacyjną, która jest uprawniona do samodzielnego zatrudniania pracowników. Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca w przepisie tym wyraźnie użył słów "z przyczyn dotyczących zakładu pracy, a nie "zakładów pracy", a zatem celem tego przepisu jest przyznanie podwyższonego zasiłku przedemerytalnego osobie, która znalazła się wśród 100 osób zwolnionych w jednym zakładzie pracy w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące, a nadto wykonujących pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Pogląd odmienny, prezentowany w skardze kasacyjnej, a mianowicie, że rozwiązanie stosunku pracy z co najmniej 100 pracownikami odnosi się do wielu zakładów pracy na terenie jednego powiatowego urzędu pracy, nie znajduje uzasadnienia w przepisie art. 37j ust. 5 ustawy. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w tym przedmiocie zajęte stanowisko w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2002 r., OPS 10/02 /ONSA 2003 Nr 2 poz. 44/. Mając powyższe na uwadze, zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisu art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie znajduje uzasadnienia. Interes społeczny, czy słuszny interes strony jako przesłanka zastosowania art. 155 Kpa, musi wynikać ze stanu faktycznego danej sprawy oraz stanu prawnego, mającego zastosowanie w tej sprawie. Stan faktyczny sprawy nie budzi żadnych wątpliwości. Z lektury akt administracyjnych wynika, że w zakładzie pracy, w którym pracowała skarżąca i rozwiązano z nią stosunek pracy, w okresie 3 miesięcy nie rozwiązano stosunku pracy ze 100 osobami, a zatem nie został spełniony podstawowy warunek z art. 37j ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. - o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./. W tej sytuacji nie można mówić, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oceniając decyzję organu, naruszył przepisy proceduralne dokonując rozważań o braku przesłanek skutkujących możliwością zastosowania art. 155 Kpa przez organ administracji. Nie można mówić również o naruszeniu art. 32 Konstytucji RP przez fakt, że w obrocie prawnym pozostaje 6 decyzji o odmiennym stanowisku. Argumentacja Sądu I instancji przedstawiona w tym zakresie w zaskarżonym wyroku, jest w pełni podzielana przez skład orzekający w tej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Koszty nieopłaconej pomocy prawnej przyznano na podstawie par. 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. - w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1348 ze zm./.