Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. W. i S. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 4 stycznia 2001 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie z dnia 19 października 2000 r. w której nakazano J. i S. W. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229) w zw. z art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr. 89, poz. 414 ze zm.) rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budowlanego, pełniącego funkcję letniskową oraz przyległego tarasu, zlokalizowanego na działce [...] w miejscowości [...].
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż bezspornym w sprawie jest, że domek letniskowy wybudowany został przed dniem 1 stycznia 1995 r. oraz że skarżący, jako właściciele działki nr 251 nie posiadają ostatecznej decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę, bądź legalizującej istnienie tego obiektu budowlanego w innym trybie, określonym w przepisach Prawa budowlanego. Stosownie do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia 3 lipca 1991 r. działka nr 251, na której zlokalizowano przedmiotowy obiekt budowlany oznaczona jest symbolem RL – tereny lasów, a zatem niedopuszczalna jest na niej realizacja jakichkolwiek obiektów budowlanych. Stanowi to, w świetle art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, mającej zastosowanie w sprawie na podstawie art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, że obiekt budowlany został wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego realizacji. Obligatoryjny w takim przypadku nakaz rozbiórki prawidłowo został przez organ skierowany do skarżących, którzy na podstawie art. 30 § 4 kpa wstąpili we wszystkie prawa osoby, od której nabyli nakłady związane z wybudowaniem pierwotnego obiektu letniskowego, o nieuregulowanej sytuacji prawnej. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J. i S. W., reprezentowani przez adw. J. K. wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku, jak również "wcześniejszej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku" i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Skargę kasacyjną oparto na zarzucie "naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.)".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżących podniósł, że Sąd wydając wyrok oparł się na dokumentach zgromadzonych i załączonych do akt sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Po wydaniu wyroku strona skarżąca powzięła wiadomość o wydaniu w dniu 29.XII.1987 r. przez Urząd Wojewódzki w Gdańsku decyzji dla ówczesnego właściciela nieruchomości, w której stwierdzono, iż "powierzchnia (chodzi o grunt leśny) powinna pozostać trwale utrzymana jako las przy jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków do czasu wyrębu drzewostanu", z czego "należy domniemywać, że decyzja ta nie pozwalałaby na wydanie nakazu rozbiórki spornych domków letniskowych w trybie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego".
Skarżący wywodzi, że posiadanie przez organ orzekający pełnej dokumentacji w sprawie, z której wynika, że w latach 70-tych ówczesne organy administracji zgodziły się na pozostawienie domków letniskowych na terenie miejscowości Borsk mimo, że nie zostały one wybudowane zgodnie z przepisami prawa budowlanego nie spowodowałoby wydania "negatywnej decyzji" przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 tej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o szczególnym charakterze i w ślad za tym o szczególnych wymaganiach formalnych, spośród których przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie urasta do rangi wymagania przesądzającego o istocie tego środka. Skarga kasacyjna winna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych, nie jest bowiem możliwa interpretacja zakresu zaskarżenia.
Skarżący w skardze kasacyjnej w ramach podstawy z art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucili jedynie naruszenie prawa materialnego, wskazując przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229). Nie zarzucono natomiast Sądowi naruszenia przepisów postępowania, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym, stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego wyroku. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny musi przyjąć za podstawę stan faktyczny przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ustalony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i w konsekwencji uznać za nieuzasadniony zarzut kasacji, dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Skarżący bowiem podejmując próbę wykazania, że konkretny przepis prawa materialnego został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny niewłaściwie zastosowany, musi to uczynić w ramach stanu faktycznego ustalonego przez ten sąd w zaskarżonym orzeczeniu.
Z uzasadnienia kasacji wynika, że skarżący zarzucając naruszenie wskazanego przepisu ustawy Prawo budowlane, odnoszą ten zarzut nie do stanu faktycznego ustalonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, ale do stanu faktycznego zaprezentowanego w kasacji, o którym powzięli wiadomość już po wydaniu wyroku. Dla rozpatrzenia tego zarzutu nie jest miarodajny stan faktyczny przedstawiony w kasacji. Zgodnie bowiem z obowiązująca zasadą dla oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego, przy braku zasadnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego wyroku (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2002 r., IV CKN 930/00).
Stan faktyczny ustalony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dawał podstawę do przyjęcia, że zostały spełnione przesłanki do zastosowania przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, albowiem przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy i znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę.
Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.