Uzasadnienie
OSK 1704/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 lipca 2004 r. wydanym w sprawie sygn. akt 6 III SA 875/03 oddalił skargę W. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 7 IV 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o odmowie wydania pozwolenia na broń. Wymieniony wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym:
Pismem z dnia 26 listopada 2002 r. uzupełnionym następnie pismem z dnia 23 grudnia 2002 r. W. T. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie o wydanie zaświadczenia stwierdzającego posiadanie przez wnioskodawcę pozwolenia na posiadanie broni palnej i umożliwiającego mu zakup dodatkowej sztuki "broni palnej krótkiej centralnego zapłonu" do uprawiania strzelectwa sportowego. W uzasadnieniu tego podania stwierdził, iż posiada aktualne pozwolenie na broń palną oraz posiada legalnie zakupionych kilka egzemplarzy takiej broni, przy pomocy której czynnie uprawia strzelectwo sportowe. Obecnie, na podstawie tego pozwolenia, zamierza dokupić jeszcze jedną sztukę tej broni we wskazanym celu sportowym.
Powyższe podanie Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie uznał za wniosek o wydanie pozwolenia na broń, zgodnie z zasadami obecnie obowiązującej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) i zażądał przedstawienia przez wnioskodawcę orzeczeń lekarskiego i psychologicznego stwierdzających, iż nie należy on do kategorii osób, którym pozwolenie na broń nie może być wydane. Wobec niezłożenia przez W. T. takich zaświadczeń Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie, decyzją z dnia 3 lutego 2002 r., odmówił wydania żądanego pozwolenia.
W motywach tej decyzji organ stwierdził, iż wydanie pozwolenia na broń, również osobie, która uzyskała takie pozwolenie na podstawie uchylonej już ustawy z 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz.U. Nr 6, poz. 43 ze zm.), może obecnie nastąpić zgodnie z przepisami obowiązującej ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Ta ostatnia ustawa w art. 52 zagwarantowała zachowanie ważności pozwoleń na broń wydanych na podstawie dotychczasowych przepisów, lecz dotyczy to wyłącznie broni legalnie nabytej zgodnie z przepisami obowiązującymi przed wejściem w życie nowej ustawy z 21 maja 1999 r. Brak jest natomiast podstaw do wykorzystywania tych dawnych pozwoleń do nabywania kolejnych sztuk broni. Osoba, która otrzymała pozwolenie na broń pod rządami "starej" ustawy ubiegając się o prawo do nabycia kolejnych jednostek broni po wejściu w życie "nowej" ustawy musi spełniać warunki z tej "nowej" ustawy i uzyskać kolejne pozwolenie na broń. Ponieważ wnioskodawca nie spełnił tych warunków, wniosek jego nie mógł być uwzględniony.
Od wymienionej decyzji Wacław Tyszkiewicz wniósł odwołanie. Komendant Główny Policji uznał to odwołanie za nieuzasadnione i decyzją z dnia 7 kwietnia 2004 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko zajęte w motywach zaskarżonej decyzji i dodatkowo stwierdził, iż brak jest podstaw do przekształcania pozwoleń na broń uzyskanych przed wejściem w życie ustawy z 21 maja 1999 r. na pozwolenia do nabywania kolejnych sztuk broni, gdyż prowadziłoby to do nieograniczonego w czasie przedłużania obowiązywania ustawy, która została już uchylona.
Na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji Wacław Tyszkiewicz wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając niezgodność z prawem. W skardze powtórzono dotychczasowe argumenty, a ponadto podniesiono, że dokumentem upoważniającym do nabycia broni jest – jak dotychczas – odpowiednie zaświadczenie policji potwierdzające fakt posiadania przez daną osobę aktualnej decyzji o pozwoleniu na broń.
Skarżący stwierdził, że mając do czynienia z bronią od kilkudziesięciu lat oraz posiadając od wielu lat broń własną nigdy nie dał powodów organom policji do uzasadnionych podejrzeń, że może należeć do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2–4 ustawy o broni i amunicji. Powołany przez organy przepis art. 15 ust. 3 obowiązującej obecnie ustawy dotyczy, zdaniem skarżącego, osób ubiegających się po raz pierwszy o pozwolenie na broń.
W następstwie rozpoznania tej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wymieniony na wstępie wyrok oddalający skargę. W jego motywach zwrócono uwagę na fakt, iż przepisy obowiązującej obecnie ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji mają w stosunku do wcześniej obowiązującej ustawy z 31 stycznia 1961 r. charakter bardziej restrykcyjny, poddając dostęp do broni i jej używanie znacznie ostrzejszej reglamentacji. Przejawia się to w wydawaniu pozwoleń na broń w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cel, w jakim pozwolenie zostało wydane, rodzaj oraz liczbę egzemplarzy broni. Ustawa wymienia kategorie osób, którym pozwolenie nie może być wydane i uzależnia wydanie pozwolenia na broń od przedstawienia odpowiednich orzeczeń lekarskich i psychologicznych. W art. 52 ustawy o broni i amunicji stwierdzono, że zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń’ wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Dotyczy to jednak tylko pozwoleń na posiadanie tej broni, na którą wydane zostały pozwolenia pod rządami wcześniej obowiązujących przepisów. Skarżący zachował więc prawo do posiadania i legalnego posługiwania się sześcioma sztukami broni palnej, na które uzyskał pozwolenie na podstawie ustawy o broni, amunicji i środkach wybuchowych z 1961 r. Natomiast uzyskać pozwolenie na zakup i posiadanie dodatkowej sztuki takiej broni może po spełnieniu wymogów z obecnie obowiązującej ustawy. Ponieważ nie załączył on do wniosku orzeczeń lekarskiego i psychologicznego odmowa udzielenia mu pozwolenia na broń była uzasadniona.
Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i oddalił ją, zgodnie z art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Od wymienionego wyroku wniosła skargę kasacyjną w imieniu W. T. adw. J. D.-K.. W skardze tej zarzucono naruszenie przepisu art. 52 ustawy o broni i amunicji z 21 maja 1999 r. przez błędną wykładnię tego przepisu i uznanie, że dotyczy on posiadanych już sztuk broni a nie nowego egzemplarza, który chce kupić osoba posiadająca wydane wcześniej pozwolenie na broń. Skarżąca podała, iż prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane pod rządami ustawy z 31 stycznia 1961 r., mogąca kupić nowy egzemplarz tej broni, powinna posiadać takie prawo również pod rządami ustawy z 21 maja 1999 r.
Za absurdalne uznano żądanie badań lekarskich i psychologicznych przy nabywaniu siódmej sztuki broni, gdy strona posiada legalnie 6 sztuk bez konieczności przeprowadzenia takich badań. Skarżący powołał się na ochronę praw nabytych i wskazał, że różne rodzaje wykładni przemawiają za niezawężeniem przedmiotowym stosowania art. 52 ustawy. We wniosku skarga kasacyjna wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie tej skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona.
Nie można bowiem uznać, że przeprowadzona w treści skargi kasacyjnej wykładnia przepisu art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji jest prawidłowa i że na podstawie pozwoleń na posiadanie broni udzielonych pod rządami wcześniejszej ustawy z 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych osoby posiadające takie pozwolenia mogą również po uchyleniu tej ustawy nabywać kolejne egzemplarze broni.
Wymieniona ustawa z 21 maja 1999 r. uchyliła obowiązywanie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. i zaczęła obowiązywać od dnia 20 marca 2000 r. Oznacza to, że od tej daty zasady udzielania pozwolenia na broń są regulowane przepisami tej "nowej" ustawy. Wyjątkiem jest przepis przechodni z art. 52, przewidujący, że wydane wcześniej pozwolenia na broń i związane z tym legitymacje zachowują ważność. Wynika z tego, że podmioty, które otrzymały takie pozwolenia mają prawo do legalnego posługiwania się tylko tą bronią, którą nabyły zgodnie z obowiązującymi w owym czasie przepisami. Te zachowane uprawnienia nie dają jednak prawa do nabywania, na ich podstawie nowych egzemplarzy broni. Obecnie obowiązująca ustawa z 21 maja 1999 r. zawiera inne, niż wcześniej obowiązujące przepisy, warunki udzielania pozwolenia na broń. Pozwolenie to jest bowiem wydawane nie abstrakcyjnie na każdy rodzaj broni, lecz na konkretnie określony rodzaj i liczbę egzemplarzy (art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3). Zmieniony stan prawny charakteryzuje się też większymi wymogami do uzyskania pozwolenia na broń przejawiającymi się w konieczności uzyskiwania początkowych i okresowych badań lekarskich i psychologicznych (art. 15 ust. 3–5), a także obowiązkiem zdawania egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni i umiejętności posługiwania się nią. Dlatego też osoby, które otrzymały "stare" pozwolenia, po wejściu w życie obecnie obowiązującej ustawy, ubiegając się o prawo do nabycia kolejnych egzemplarzy broni muszą spełniać warunki z "nowej" ustawy i uzyskać zgodnie z nią nowe pozwolenie na broń. Ustawa nie wprowadziła bowiem żadnych unormowań, które pozwalałyby na zmianę "starych" pozwoleń i dostosowanie ich treści do nowego stanu prawnego. Trafny jest też argument z zaskarżonego wyroku, iż ochrona praw nabytych dotyczy prawa do posiadania legalnie nabytych rodzajów i ilości broni a nie może prowadzić do nieograniczonego w czasie stosowania uchylonej już ustawy z 31 stycznia 1961 r.
Skoro więc skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, to podlega ona oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).